Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος
«Πόσο προκλητικούς τίτλους πρέπει να χρησιμοποιήστε εσείς οι δημοσιογράφοι για να ξεστραβώσετε τον κόσμο;» με ρώτησε τις προάλλες ο φίλος μου ενώ πίναμε τον καφέ μας έξω στην παγωνιά του Φεβρουαρίου (ένα από τα θετικά του κορωνοϊού, αφού τα παλιά χρόνια τις κρύες μέρες κλεινόμασταν μέσα στην καφετέρια).
«Μπορούμε με πολλούς», του απάντησα, αλλά θα κατηγορηθούμε ότι λαϊκίζουμε. Πώς σου ήρθε η ερώτηση;»
«Με αφορμή τη φράση “Υπολειπόμεθα ό,τι και να κάνουμε μετά από αυτή την εποποιία”» του Σπήλιου Λιβανού, που σχολίασε τις αναμνήσεις του πρώην υπουργού και δημάρχου Σπάρτης Πέτρου Δούκα: “Όποιος έλεγε καλημέρα, έπαιρνε λεφτά! Έχουν μείνει αξέχαστα τα χρόνια αυτά” θυμήθηκα μια παρουσίαση βιβλίου που είχες κάνει στην Αμαρυσία».
Και μου τη θύμισε.
Ήταν η παρουσίαση του βιβλίου της κ. Γιάννας Δασκαλάκη «My Greek Drama», από το οποίο είχα αντιγράψει αποσπάσματα με τα οποία ευγενικά «κάρφωνε» (κι εγώ με την επιλογή τους) τη διακυβέρνηση Καραμανλή. Γράφει λοιπόν η Γιάννα Δασκαλάκη στο βιβλίο της (σελ. 386): «Μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2008 προσφέραμε 10 εκατ. ευρώ στον Κώστα Καραμανλή για τα έργα αποκατάστασης των θυμάτων» και στην επόμενη σελίδα (387) μετανιώνει: «Θα ήταν πολύ πιο έξυπνο αν είχαμε αναλάβει μόνοι μας κάποιο συγκεκριμένο έργο αποκατάστασης, ή αν είχαμε δώσει τα χρήματα απευθείας στους ανθρώπους. Πράγματι, δεν αργήσαμε να αντιληφθούμε ότι -λόγω διαφόρων γραφειοκρατικών εμπλοκών- ελάχιστο μόνο μέρος των χρημάτων κατέληξε ποτέ στους πυρόπληκτους», ενώ πιο κάτω περιγράφει (πάλι ευγενικά), ότι «η γελοία αυτή γραφειοκρατική εμπλοκή» πάγωσε τη δωρεά της οικογενείας της και πως αυτά ισχύουν «και μ’ όλο τον κόσμο», όπου δεν υπάρχουν κατάλληλοι ηγέτες να επενδύσουν με σοφία τα όποια κεφάλαια έχουν στη διάθεσή τους.
Ήταν δε η εποχή που σχεδόν κάθε βδομάδα είχαμε και από μια δημοσκόπηση, που έβγαζε τον Κώστα Καραμανλή ως τον «καταλληλότερο για πρωθυπουργό».
Στο δε κεφάλαιο του βιβλίου της, στο οποίο περιγράφει το πώς η οικογένεια Αγγελοπούλου έχει αγοράσει την εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» με στόχο, όπως γράφει, «να αποτελέσει μια διαφορετική φωνή, μέσα στα κατά πλειοψηφία αριστερόστροφα αλλά και με λαϊκίστικη λογική ΜΜΕ» (σελ. 382), αναφέρει: «η κυβέρνηση Καραμανλή έκανε -ή επιχειρούσε να κάνει- μιαν ενδιαφέρουσα πολιτική μετακίνηση (…) προς το Κέντρο, προκειμένου να αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά την αριστερόστροφη πλειοψηφία που είχε κυριαρχήσει στο μεγαλύτερο μέρος της Μεταπολίτευσης». Με στόχο «να ενθαρρύνει την κυβέρνηση και να τονώσει τον πολιτικό διάλογο, η εφημερίδα δια του διευθυντή της Γιάννη Παπουτσάνη, παίρνει συνέντευξη από τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή».
Γράφει η κ. Αγγελοπούλου: «Όταν ο Γιάννης τελείωσε, με πήρε αμέσως στο τηλέφωνο στο σπίτι. Κατάλαβα ότι ήταν σοκαρισμένος, όμως δεν ήθελε να μου μιλήσει από το τηλέφωνο. (Η κλασική αντίληψή μας, των Ελλήνων, ότι πάντα κάποιος μας ακούει). «Πρέπει να ’ρθω να σου τα πω ο ίδιος», μου είπε. Και όντως μου αφηγήθηκε τη συνάντηση με τον τρόπο του, όπως ακριβώς εκτυλίχθηκε. Ο Καραμανλής καθόταν στην πολυθρόνα του, ο Γιάννης στην άκρη του καναπέ, δίπλα του. Η συζήτηση έβαινε προς το τέλος της, οπότε ο Γιάννης τού ζήτησε να του πει ποια ήταν η στιγμή της πρωθυπουργικής θητείας του που θα τη θυμόταν ως την πιο πολύτιμη ανάμνηση, όταν πλέον θα είχε φύγει από την εξουσία. Ήταν μια κλασική δημοσιογραφική πάσα, μια ερώτηση που δεν θα δυσκόλευε με τίποτε έναν έμπειρο πολιτικό -πολύ περισσότερο έναν έμπειρο άνθρωπο σαν τον πρωθυπουργό. Του έδινε την ευκαιρία να προβάλλει το ανθρώπινο πρόσωπό του, από τη στιγμή που θα μοιραζόταν κάτι πολύτιμο. Και όμως η ερώτηση έδειξε να μπλέκει τον Καραμανλή. Τη σκέφτηκε για λίγο. Τελικά, έγειρε προς τον Γιάννη, τον χτύπησε φιλικά στο πόδι, σαν για να του δείξει πως θα του έκανε μιαν εξομολόγηση σημαντική και προσωπική ταυτόχρονα: “Η ευτυχέστερη στιγμή για μένα -είπε- θα είναι η στιγμή που θα φύγω από εδώ μέσα’’. Ο Γιάννης ήταν αληθινά σοκαρισμένος. Εμένα δεν με εξέπληξε και τόσο, εκτός ίσως από το ότι ο Καραμανλής το παραδέχθηκε έτσι ανοιχτά. Οι Έλληνες τού είχαν δώσει μιαν ιστορική ευκαιρία, την ευκαιρία να ηγηθεί ενός λαού που είχε δείξει προθυμία να δουλέψει αλλιώς, με διαφορετικό ήθος (…) και αυτόν τον δυσαρεστούσε η ιδέα να ηγηθεί…».
Αυτά τόνιζα κατά την παρουσίαση του βιβλίου My Greek Drama στις 29/6/2013 από την Αμαρυσία.
Τι τίτλους θα μπορούσα να έχω χρησιμοποιήσει για να «ξεστραβώσω τον κόσμο», όπως μου ζήτησε ο φίλος μου με αφορμή την «Εποποιία» του Λιβανού; Τον τίτλο «Γιάννα: Σφάλαμε που δώσαμε τα λεφτά στον Καραμανλή και όχι απευθείας στους σεισμόπληκτους» ή τον «Κώστας Καραμανλής: Η ευτυχέστερη στιγμή για μένα θα είναι η στιγμή που θα φύγω από εδώ μέσα».
Θεωρώ ότι και οι δύο πιο πάνω τίτλοι, που παραθέτω σήμερα -κατόπιν εορτής- είναι αρκούντως επεξηγηματικοί· και για την εποποιία της εποχής του Κώστα Καραμανλή και για τη μέχρι σήμερα σιωπή του, αλλά πώς να το κάνουμε; Πιάνουν μεγάλο χώρο και δεν γίνονται πρωτοσέλιδοι στα ταμπλόιντ.
