Γράφει ο
Φώτης Αλεξόπουλος
Οικονοµολόγος
Μέλος του ΙΝΚΑ/Γενική Οµοσπονδία
Καταναλωτών Ελλάδος
Υπάρχουν περίοδοι στην πολιτική ζωή ενός τόπου όπου η πραγµατικότητα γίνεται τόσο εµφανής, ώστε ακόµη και οι πιο καλοπροαίρετοι πολίτες δυσκολεύονται να κλείσουν τα µάτια τους. Η κατάσταση που βιώνουµε σήµερα στον δηµόσιο τοµέα προκαλεί έντονο προβληµατισµό και εύλογα ερωτήµατα για την ποιότητα της διακυβέρνησης, τη διαφάνεια και τον σεβασµό στους θεσµούς.
Η κυβέρνηση της Νέας ∆ηµοκρατίας είχε υποσχεθεί αξιοκρατία, αριστεία και ένα κράτος απαλλαγµένο από τις παθογένειες του παρελθόντος. Ωστόσο, σύµφωνα µε τους επικριτές της, η εικόνα που έχει διαµορφωθεί είναι διαφορετική: κοµµατικά στελέχη, πρόσωπα που προέρχονται από τον λεγόµενο «κοµµατικό σωλήνα» και ηµέτεροι, εµφανίζονται να αποκτούν δυσανάλογη επιρροή σε κρίσιµους τοµείς του κράτους.
Η έννοια της «αριστείας» δεν µπορεί να µετατρέπεται σε προνόµιο των λίγων ούτε να αποτελεί διαβατήριο για όσους διαθέτουν τις κατάλληλες κοµµατικές διασυνδέσεις. Αριστεία σηµαίνει γνώση, εµπειρία, ικανότητα, προσφορά και κυρίως αξιολόγηση µε ίσους όρους για όλους. Όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι η πρόσβαση σε θέσεις ευθύνης εξαρτάται περισσότερο από την κοµµατική ταυτότητα παρά από την αξία, τότε το κοινωνικό συµβόλαιο µεταξύ κράτους και πολίτη τραυµατίζεται.
Ως οικονοµολόγος, εκφράζω ιδιαίτερη ανησυχία για τη δηµοσιονοµική κατάσταση της χώρας. Κάθε κυβέρνηση οφείλει να διαχειρίζεται το δηµόσιο χρήµα µε απόλυτη υπευθυνότητα. Τα λάθη του σήµερα, επιβαρύνουν τις επόµενες γενιές. Η δηµιουργία δηµοσιονοµικών υποχρεώσεων χωρίς επαρκή σχεδιασµό µπορεί να περιορίσει σηµαντικά τα περιθώρια δράσης των κυβερνήσεων που θα ακολουθήσουν.
Ακόµη πιο ανησυχητικές είναι οι καταγγελίες και οι δηµόσιες συζητήσεις περί παράνοµων ή φωτογραφικών προσλήψεων ηµετέρων και συγγενικών προσώπων σε οργανισµούς του ∆ηµοσίου. Κάθε τέτοια υπόθεση οφείλει να διερευνάται από τα αρµόδια θεσµικά όργανα, διότι η νοµιµότητα δεν µπορεί να έχει κοµµατικό χρώµα.
∆υστυχώς, η Ελλάδα έχει πληρώσει ακριβά στο παρελθόν την αντίληψη ότι το κράτος αποτελεί λάφυρο της εκάστοτε εξουσίας. Αυτή η λογική οδήγησε σε αναξιοκρατία, σπατάλη και βαθιά κρίση εµπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστηµα.
Η πιο επικίνδυνη «στάση υποταγής» στην πολιτική δεν είναι εκείνη που επιλέγεται από φόβο, αλλά εκείνη που επιβραβεύεται ως µέσο προσωπικής ανέλιξης. Όταν κάποιοι θεωρούν ότι η σιωπή, η κολακεία και η άκριτη υποταγή στην εξουσία αποτελούν εισιτήριο για να βρεθούν στις λίστες των «αρίστων», τότε η αξιοκρατία έχει ήδη ηττηθεί.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «κοµµατικούς στρατούς» µέσα στη δηµόσια διοίκηση. Χρειάζεται άξιους δηµόσιους λειτουργούς, διαφανείς διαδικασίες, λογοδοσία και θεσµούς που υπηρετούν τον πολίτη και όχι την εκάστοτε κυβέρνηση.
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι καµία εξουσία δεν είναι αιώνια. Εκείνο που µένει όµως είναι οι πληγές που αφήνει πίσω της µια κακή διαχείριση και η υποχρέωση της επόµενης ηµέρας να αποκαταστήσει όσα χάθηκαν.
Τρόπο τινά , η ∆ηµοκρατία δεν αντέχει «γαλάζια», «πράσινα» ή οποιασδήποτε άλλης απόχρωσης παιδιά. Αντέχει µόνο πολίτες ίσους απέναντι στους νόµους και ένα κράτος που υπηρετεί όλους τους Πολίτες ισάξια και όχι µόνο τους εκλεκτούς, του Κόµµατος.
