Γράφει ο
Δημήτριος Γ. Σουλιώτης
Οι συγκεντρώσεις με αφορμή τη συμπλήρωση δύο χρόνων από την τραγωδία των Τεμπών, που έγιναν σε τριακόσιες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού, ήταν συγκλονιστικές. Ένα τεράστιο πλήθος κατέβηκε στους δρόμους και στις πλατείες για να ζητήσει να λάμψει η αλήθεια και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Όλος αυτός ο κόσμος δεν κατέβηκε στο δρόμο ως κομματικό ενεργούμενο. Άλλωστε τα πολιτικά Κόμματα σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, διαθέτουν πολύ μικρά ποσοστά αξιοπιστίας και επιπλέον ένα μεγάλο ποσοστό αυτών που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις απέχουν από την εκλογική διαδικασία… Η βασική κινητήρια δύναμη αυτού του κόσμου ήταν το αίσθημα της αδικίας, το αίσθημα ότι για μια ακόμη φορά όπως και στο πρόσφατο παρελθόν, επιχειρείται συγκάλυψη των ευθυνών των υπαιτίων του εγκλήματος, αλλά και συγκάλυψη των υπαιτίων απόκρυψης της αλήθειας μετά το έγκλημα. Το τελευταίο δεν μπορεί να επιτευχθεί, παρά μόνο μέσω της παραθεσμικής – σκοτεινής συνεργασίας ανώτερων ιεραρχικά στελεχών σε κρίσιμα κέντρα εξουσίας, φίλα προσκείμενων προς την εκτελεστική εξουσία… Μόνο ένα πολιτικό Κόμμα έχει αυτή τη δυνατότητα. Και τούτο γιατί ελέγχει διαχρονικά τους θεσμούς και τους αρμούς της εξουσίας. Πιο αναλυτικά η μεγάλη διάρκεια νομής της εξουσίας του παρέχει τη δυνατότητα να τοποθετεί τους ανθρώπους του – μέσω πελατειακών σχέσεων αλληλεξάρτησης – στις ανώτερες ιεραρχικά βαθμίδες όλων των κέντρων στα οποία λαμβάνονται οι κρίσιμες αποφάσεις λειτουργίας των κρατικών θεσμών. Και όταν τυχαίνει η «στραβή» όλοι αυτοί κινητοποιούνται ταχέως, είτε κατόπιν κεντρικής καθοδήγησης, είτε και αυτοβούλως, προς βοήθεια του Κόμματος. Ο σκοπός είναι ένας και μοναδικός: Η μακροημέρευση της εξουσίας του Κόμματος και η δική τους…
Ο θυμός και η οργή του κόσμου είναι συσσωρευμένος και οφείλεται και σε προηγούμενες συγκαλύψεις «ανοσιουργημάτων» της Κυβέρνησης. Πιο αναλυτικά στο σκάνδαλο Novartis τα πολιτικά πρόσωπα αποδόθηκαν άσπιλα και αμόλυντα στην κοινωνία… Μόνο κάποιοι γιατροί «τα πήραν», για να συνταγογραφούν τα φάρμακα της Novartis. Δεν καταδικάστηκε όμως κανένας γιατρός, γιατί αν αρχίσουν δίκες μπορεί το πράγμα να φτάσει και πιο ψηλά… Οι μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος που λοιδορήθηκαν ως «κουκουλοφόροι», κατέθεσαν – αναφέροντας και εμπλοκή κρατικών αξιωματούχων – και στις ΗΠΑ και θεωρήθηκαν αξιόπιστοι. Η εταιρία πλήρωσε πρόστιμο για παράνομες πρακτικές ύψους 310 εκ. δολαρίων… Και το ερώτημα ενός θυμωμένου κόσμου αιωρείται ακόμη αναπάντητο: Είναι δυνατόν τόσα δισεκατομμύρια ευρώ που χάθηκαν – με τιμές φαρμάκων διπλάσιες και τριπλάσιες των αντίστοιχων ευρωπαϊκών – να πήγαν μόνο σε κάποιους επίορκους γιατρούς;
Στο σκάνδαλο των υποκλοπών με την ενεργοποίηση και πάλι του παραπάνω κυκλώματος, η συγκάλυψη ήταν για άλλη μια φορά επιτυχής… Και εδώ τα ερωτήματα του κόσμου παραμένουν αναπάντητα: Από ποιον και για ποιο λόγο δόθηκε εντολή παρακολούθησης πολιτικών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, αρχηγών των Ενόπλων Δυνάμεων, κ.τ.λ.; Ο πρωθυπουργός στον οποίο υπάγεται η ΕΥΠ, ο ανεψιός του, αρμόδιος κρατικός παράγοντας για την ΕΥΠ, ο άνθρωπός τους, αρχηγός της ΕΥΠ, η εισαγγελέας με τις γκρίζες σκιές στην καριέρα της, που υπέγραφε σωρηδόν παρακολουθήσεις, είναι όλοι αθώοι του αίματος; Αλλά και στο τραγικό ναυάγιο της Πύλου που χάθηκαν εξακόσιες πενήντα ψυχές πάλι σκοτάδι και συγκάλυψη… Έχουν «χαθεί» όλες οι επικοινωνίες των υπευθύνων κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα πριν και μετά το ναυάγιο… Μετά απ’ όλα αυτά, πως περιμένουν να έχει ο κόσμος εμπιστοσύνη στους θεσμούς;
Στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών που έχασαν τη ζωή τους πενήντα επτά νέοι άνθρωποι, κινητοποιήθηκε τάχιστα και πάλι ο ίδιος ελεγχόμενος μηχανισμός για τη συγκάλυψη. Στην προσπάθεια αυτή μπορούμε να διακρίνουμε έξη γραμμές άμυνας. Η πρώτη γραμμή άμυνας ήταν το ανθρώπινο λάθος (για όλα φταίει ο σταθμάρχης). Εδώ ανήκει όλη η κινητοποίηση του σκοτεινού μηχανισμού για την εξαφάνιση των τεκμηρίων του εγκλήματος («μπάζωμα», διαγραφή στοιχείων, μοντάζ των συνομιλιών του σταθμάρχη και διαρροή στο «Πρώτο Θέμα κ.τ.λ.). Αναπάντητα ερωτήματα: Ποιος έδωσε την εντολή για όλα αυτά; Με άλλα λόγια ποιοι ή ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός και ποιοι οι φυσικοί αυτουργοί; Η πρώτη γραμμή άμυνας αποδείχτηκε λίαν επιτυχημένη, αφού το Κόμμα κέρδισε τις εκλογές και μάλιστα με το ισχυρό ποσοστό του 41%. Μετά τις εκλογές διαμορφώθηκε η δεύτερη γραμμή άμυνας: Ο «λαός» μας ψήφισε και μάλιστα με 41%, επομένως όλες οι «αμαρτίες» μας συγχωρούνται και παραγράφονται… Και θα τα είχαν καταφέρει, όπως και στα προηγούμενα «ανοσιουργήματα», αν δεν υπήρχε η τεράστια δυναμική του αβάσταχτου πόνου των οικογενειών των θυμάτων, που ήθελαν να μάθουν πως πέθαναν τα παιδιά τους… Η τρίτη γραμμή άμυνας ήταν ο χαρακτηρισμός των ασκούντων κριτική για τις ενέργειες της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας, ως συνομωσιολόγων και ψεκασμένων (όποιος μιλάει για μπάζωμα, είναι για τα μπάζα…). Η τέταρτη γραμμή άμυνας ήταν τα βίντεο του Καπερνάρου. Μετά από δύο χρόνια και ενώ κατά δήλωση των εμπλεκομένων οργανισμών όλα τα κρίσιμα στοιχεία έχουν καταστραφεί, κάποιος υπάλληλος είχε κρατήσει με δική του πρωτοβουλία μόνο αυτά τα «αθωωτικά» για την κυβέρνηση βίντεο, που παρέδωσε σε δεξιόστροφο δικηγόρο, ο οποίος τα έδωσε προς διάδοση σε υπερ-δεξιόστροφο δημοσιογράφο… Οι τέσσερις γραμμές άμυνας σαρώθηκαν από το τσουνάμι της λαϊκής οργής. Και τότε χρησιμοποιήθηκε η τελευταία γραμμή άμυνας, το πυρηνικό όπλο κάθε συντηρητικής πολιτικής παράταξης: Ο φόβος, προσοχή, κινδυνεύει η σταθερότητα και κανονικότητα της χώρας, κινδυνεύει το καθεστώς, σκοτεινές δυνάμεις υποσκάπτουν την πατρίδα μας και μας οδηγούν στην καταστροφή… Όπως τότε παλιά με το πρώτο ΠΑΣΟΚ, που η γριά στο χωριό κινδύνευε να χάσει την κατσίκα της και ο μικροαστός στην πόλη το δυαράκι του… Τη στρατηγική του φόβου εξυπηρετούν και οι «κουκουλοφόροι» και η υπερβολική αντίδραση της αστυνομίας στα επεισόδια της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα… Η στρατηγική του φόβου μπορεί να επηρεάσει κάποιους πολίτες; Βεβαίως και μπορεί να επηρεάσει, κυρίως αυτούς που βλέπουν τη ΝΔ ως «ίδρυμα», το οποίο τους εξασφαλίζει ασφάλεια και προστασία. Όταν όμως παραμένεις για χρόνια στη θαλπωρή ενός ιδρύματος, κινδυνεύεις από τη νόσο του «ιδρυματισμού». Φοβάσαι να βγεις έξω από το ίδρυμα για να αναπνεύσεις τον καθαρό αέρα της αλήθειας. Τα συμπτώματα της νόσου του «πολιτικού ιδρυματισμού» είναι σταδιακά ο περιορισμός του εύρους της σκέψης, το πάγωμα της κριτικής σκέψης, το πάγωμα της ηθικής… Μετά τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις παρατηρώ να διαμορφώνεται μια έκτη γραμμή άμυνας απέναντι στην κατηγορία της συγκάλυψης, εκείνη της «άγνοιας» των υπευθύνων στελεχών των θεσμών, η οποία ίσως χρησιμοποιηθεί και στη Βουλή. Ίσως ακούσουμε για απειρία και άγνοια όλων των υπευθύνων στελεχών κυβέρνησης, περιφέρειας, δικαστικού κλάδου, αστυνομίας, πυροσβεστικής… Μόνο ένας άνθρωπος, ο τοπικός διοικητής της Τροχαίας ήταν άξιος και άριστος και δεν είχε άγνοια… Μήπως όμως όλους αυτούς τους «εν αγνοία» ευρισκόμενους τους συνδέει ένας ομφάλιος λώρος με το Κόμμα;
Τελικά είναι δυνατόν οι έξη γραμμές άμυνας να διαμορφώθηκαν χωρίς στρατηγό και στρατηγείο; Ή όπως το έθεσε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης χωρίς ορχήστρα και ενορχηστρωτή;
Ας αφήσουμε όλοι, έστω για λίγο, στην άκρη τις πολιτικές μας πεποιθήσεις, για να αναπνεύσουμε τον αέρα της αλήθειας, της ηθικής, της δικαιοσύνης…
