Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος: Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής
Στη συνοριογραμμή ακριβώς δύο κρατών υπήρχε ένα παράθυρο, εγκατεστημένο στο πουθενά. Κάποιος το έβαλε εκεί για να βλέπει ο γείτονας, τον γείτονα και να συνεννοούνται. Γιατί υπήρχαν προβλήματα και διαφορές ανάμεσα τους. Όπως πολύ συχνά συμβαίνει ανάμεσα στους γείτονες. Στη μεσοτοιχία, στα διπλανά αμπέλια, στα σύνορα εντός του πελάγου, οπουδήποτε εν πάσει περιπτώσει υπάρχει έδαφος διεκδίκησης της περιουσίας του ενός από τον άλλον. Και όταν λέμε περιουσία, δεν εννοούμε μόνο τα αμπελοχώραφα και τις βραχονησίδες. Αλλά σε αυτήν την περιουσία, να συμπεριλάβουμε την ιστορία, την καταγωγή, την γλώσσα, την «ψυχή των ονομάτων» όπως συχνά λένε οι απέναντι διαφωνούντες .
Υπήρχε πολύς κόσμος επιφορτισμένος με το θεάρεστο έργο της διαιώνισης των διαφορών και των αντιπαλοτήτων. Ήταν οι εθνικόφρονες υπερπατριώτες που η φλόγα τους για τα δίκαια και ιερά της φυλής και του κράτους, τους οδήγησε στην πλήρη και αποκλειστική απασχόληση στην υπηρεσία αυτού του τίμιου και υπέρ πάντων αγώνα, που ήταν αγών πολύ αγαπητός σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Ένθεν κακείθεν. Τον τοποθετούσαν πολύ υψηλά στο αξιακό σύμπαν τους. Η πίστη σε αυτόν τον αγώνα ήταν στην κορυφή της κοινωνικής ζωής. Μετά ερχόντουσαν τα άλλα, δευτερεύοντα ζητήματα: Οικονομία, υγεία, εκπαίδευση.
Δημιουργήθηκαν λοιπόν στρατιές επαγγελματιών εθνικοφρόνων και «πατριδολατρών» που κατείχαν την απόλυτη αλήθεια και είχαν ανακαλύψει ακόμα και το «πατριδόμετρο». Ένα μηχάνημα που έδινε αμέσως τον βαθμό του πατριωτισμού του εξεταζομένου. Άλλος είχε 10%, άλλος 60, άλλος 90 και ελάχιστοι μόνον εκλεκτοί πλησίαζαν το 100%. Για την ακρίβεια το 100% πιστοποιείτο και απονέμετο μετά θάνατον. Όπως γίνεται με τους Αγίους. Ίσως γι αυτό μερικοί «άγιοι πατέρες» έθεταν εαυτόν στην κεφαλή αυτής της πατριδοκαπηλίας.
Ενίοτε, μαζί με θρησκευτικά λάβαρα της οικίας μητροπόλεως. Αυτοί όλοι οι άγιοι σχεδόν άνθρωποι απολάμβαναν γενναίων ευεργετημάτων ως επιβράβευση στο θεάρεστο όπως είπαμε έργο τους. Απολάμβαναν θέσεις στο δημόσιο, είχαν οικονομική άνεση, εργαζόντουσαν πολλοί από αυτούς σε τόπους εξορίας και σωφρονισμού των αντιπάλων που τους χαρακτήριζαν χαμηλά ποσοστά πατριωτισμού (σε άλλες εποχές… αξέχαστες), και γενικά συμπλήρωναν τα ένσημα τους σε συλλαλητήρια, παρακολουθήσεις αντιπάλων και άλλες φιλοπάτριδες δραστηριότητες.
Είχαν καταφέρει με αυτή τη φάμπρικα λοιπόν να ζούνε καλά και η πολιτική ζωή του τόπου που καθορίζονταν αποκλειστικά από αυτή την κομπίνα, να πηγαίνει ακόμα καλύτερα. (Για τους εμπόρους των πατριωτικών συναισθημάτων φυσικά).
Ερχόταν λοιπόν κάποιος κοντά σε αυτό το περίφημο παράθυρο, και κοιτούσε τον χώρο του άλλου. Όμως εκεί, έβλεπε τον δικό του χώρο! Σήκωνε τα μάτια και ω του θαύματος, έβλεπε τον εαυτό του! Εκεί απέναντι! Μιλούσε σε αυτόν τον απέναντι όμοιο, για όλα αυτά που τους χώριζαν και τα διεκδικούσε. Και άκουγε τον άλλον, σε μια άλλη γλώσσα να λέει ακριβώς τα ίδια. « Η χώρα μας, το όνομα και η γλώσσα μας δεν ξεπουλιούνται». Και ο άλλος απέναντι στη δικιά του γλώσσα να λέει «Η χώρα μας, το όνομα και η γλώσσα μας δεν ξεπουλιούνται» . Μάταια τους φώναζαν κάποιοι πως αυτό ήταν παράθυρο και όχι καθρέφτης. Του κάκου. Επέμεναν να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλο, ως συνάδελφο οι επαγγελματίες φιλοπάτριδες.
Πουλούσαν την ίδια πραμάτεια και είχαν τα ίδια οφέλη. Έκαναν λοιπόν πως δεν καταλαβαίνουν. Και συνέχιζαν τους εκατέρωθεν καυγάδες με τα ίδια επιχειρήματα, όλο και πιο έντονα, με ακόμη περισσότερο πείσμα και φανατισμό. Μέχρι που ήρθε η στιγμή, που τόλμησαν κάποιοι και αποφάσισαν πως το παράθυρο θα πρέπει να παραμείνει παράθυρο και να μην επιτελεί χρέη καθρέφτη. Που προσπάθησαν να επιλυθούν οι διαφορές, να σταματήσουν οι αντιπαλότητες. Θύμωσαν οι επαγγελματίες πατριώτες γιατί τώρα θα έμεναν άνεργοι. Έπρεπε να αλλάξουν δουλειά. Και που να βρεις δουλειά τόσο καλοπληρωμένη και τόσο θεάρεστη; Άσε που πολλοί ήταν κοντά στη σύνταξη και δυσκολευόντουσαν να αλλάξουν επάγγελμα.
Αυτή τη στιγμή λοιπόν, βρισκόμαστε στη φάση όπου θα πρέπει να το πάρουν απόφαση οι επαγγελματικές ενώσεις των εθνικοφρόνων πατριδοκαπήλων, ένθεν και ένθεν. Αρκετά οι πολίτες και από τις δύο μεριές εξαπατήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για αλλότρια συμφέροντα. ( Και καλό θα είναι να κατανοούμε, πως καμιά φορά παίρνουμε περισσότερα από τις «κόκκινες γραμμές» που έχουμε θέσει. Ευφυΐα είναι να αντιλαμβανόμαστε τις ευκαιρίες του παρόντος και να ξεκολλάμε το κολλημένο γραμμόφωνο της εθνικιστικής ρουτίνας μας).
Λέμε τώρα! Ίδωμεν…
