Γράφει ο Γεώργιος Γενετζάκης, φιλόλογος στο Χαλάνδρι
Με αφορμή τη δήλωση της ομότιμης καθηγήτριας Ιστορίας του ΕΚΠΑ Μαρίας Ευθυμίου στην εκπομπή του Mega «Μεγάλες Εικόνες» (28/10/2024) ότι «ο εμφύλιος πόλεμος στην πατρίδα μας συνεχίζεται -ηπιότερος- μέχρι σήμερα» και το τρέχον τοξικό πολιτικό κλίμα από την τραγωδία των Τεμπών, θα ήθελα να διατυπώσω κάποιες σκέψεις.
Φαίνεται να αποτελεί διαχρονική μας συνήθεια μπροστά σε μία μεγάλη τραγωδία να διχαζόμαστε αναζητώντας τα αίτιά της. Λησμονούμε δε ότι οι διαφορετικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις φωτίζουν την αλήθεια προάγοντας τη δημοκρατία, σ’ αντίθεση με την πόλωση και τη χρήση αρνητικών επιθετικών προσδιορισμών (π.χ. «δολοφόνοι»).
Οι πολιτικοί μας οφείλουν να καταθέτουν με ήπιο λόγο τα επιχειρήματά τους, προσπαθώντας να καταδείξουν την ορθότητα των θέσεών τους. Γιατί πρέπει να δημιουργείται ένταση; Ωφελείται κάποιος από αυτή;
Είναι υπερβολή να λεχθεί ότι, μετά τον θάνατο 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από σφαίρα αστυνομικού, στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, οι δηλώσεις του πολιτικού Αλέκου Αλαβάνου- τότε ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ- όπως και του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Γεράσιμου Γιακουμάτου, έριξαν «λάδι στη φωτιά» για την πυρπόληση τόσων καταστημάτων στην Αθήνα και την έκρυθμη κατάσταση που προκλήθηκε;
Ο συνειδητοποιημένος πολιτικός δεν τροφοδοτεί την πόλωση, δεν λαϊκίζει, δεν υποδαυλίζει τα πάθη. Είναι συνετός. Ας θυμηθούμε την ηπιότητα των λόγων του ηγέτη της αριστεράς, Ηλία Ηλιού ή του Ανδρέα Λεντάκη!
Η εικόνα των πολιτικών να αντιδικούν με οξείς χαρακτηρισμούς πάνω στο θάνατο 57 ανθρώπων αποτελεί σεβασμό στη μνήμη τους;
Δεν είναι αλήθεια ότι οι παθογένειες του ΟΣΕ αφορούν δεκαετίες στις οποίες εμπλέκονται αναλογικά, όχι μόνο η σημερινή κυβέρνηση αλλά και οι προηγούμενες;
Δεν είναι αλήθεια ότι και οι συνδικαλιστές του Ο.Σ.Ε. γίνονταν εμπόδιο στην όποια αλλαγή του καθεστώτος της επιχείρησης του Ο.Σ.Ε; (Ας δει κάποιος το οικονομικό καθεστώς των υπαλλήλων του Ο.Σ.Ε, και θα καταλάβει).
Δεν είναι αλήθεια ότι, εάν δεν συνέπιπταν την ημέρα του δυστυχήματος δύο σοβαρότατες παραβιάσεις εργασιακού πρωτοκόλλου από τον υπόδικο άτυχο σταθμάρχη και τον θανόντα μηχανοδηγό της επιβατικής αμαξοστοιχίας, δεν θα είχε συμβεί το τραγικό δυστύχημα, όπως δεν γινόταν τις υπόλοιπες 364 ημέρες;
Δεν είναι αλήθεια ότι η αναγκαιότητα ύπαρξης συστήματος τηλεδιοίκησης στον ΟΣΕ (η περίφημη σύμβαση 717) ελαχιστοποιεί τις πιθανότητες δυστυχήματος, αλλά δεν τις μηδενίζει; (Η περίπτωση Γερμανού Σταθμάρχη στις 9/2/2016 που απασχολούμενος με το κινητό του πάτησε λάθος κουμπί και, παρά την ύπαρξη μηχανημάτων τελευταίας τεχνολογίας, είχαμε ανάλογη τραγωδία από τη μετωπική σύγκρουση δύο τρένων με 12 νεκρούς και 85 τραυματίες, είναι ενδεικτική της ορθότητας του παραπάνω ερωτήματος).
Είναι ψέμα ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα εργάζονται με πολλές υλικοτεχνικές ελλείψεις, στηριζόμενοι –οι ευσυνείδητοι- στο φιλότιμό τους, στην εργατικότητά τους, στη φαντασία τους και στην πειθαρχία του πρωτοκόλλου της υπηρεσίας τους (το οποίο οι προαναφερθέντες υπάλληλοι του ΟΣΕ παραβίασαν κατάφωρα);
Δεν είναι λογικό η Δικαιοσύνη να αφήνεται ανεπηρέαστη στην κρίση της, να μην υπονομεύεται από δηλώσεις πολιτικών και σε περιβάλλον ηρεμίας -που απαιτεί και ο σεβασμός των νεκρών-, να διατυπώσει την ετυμηγορία της;
Γιατί πρέπει πάντοτε να αναζητάμε τις ευθύνες μόνιμα μόνο στην εκάστοτε κυβέρνηση και όχι και στους εαυτούς μας; Εάν αλλάξει η κυβέρνηση, θα αλλάξει αυτόματα και η νοοτροπία του Έλληνα εργαζόμενου; Η πτώση της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, έκανε αμέσως καλύτερη τη διαχειριστική ικανότητα της Πυροσβεστικής και της Αστυνομίας (φωτιά στο Μάτι);
Δεν είναι αλήθεια ότι οι νέοι μας που σκοτώνονται καθημερινά σε τροχαία είναι υπεύθυνοι σε σημαντικό ποσοστό για τον θάνατό τους, παραβιάζοντας κατάφωρα τον Κ.Ο.Κ.;
Γιατί πρέπει να τσακωνόμαστε; Γιατί ο πόνος να μη μας ενώνει, ώστε ενωμένοι να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα; Οι πολιτικοί και συνακόλουθα οι πολίτες δεν είμαστε εχθροί. Δεν έχουμε εμφύλιο μεταξύ μας. Είμαστε περαστικοί από τον τόπο μας και πρέπει να αφήσουμε σπουδαία παρακαταθήκη στα παιδιά μας.
