Αγαπητές Φίλες/Φίλοι,
Σήμερα 9-8-2010 διάβασα το άρθρο της εφημερίδας σας με τίτλο ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ και με ημερομηνία 7-8-2010, που προφανώς γράφηκε από κάποιους σκεπτόμενους πολίτες και υπό άλλες συνθήκες θα συμφωνούσα μαζί τους. Όμως η σύγχρονη Ελλάδα και οι Νεοέλληνες με πληγώνουν και με απογοητεύουν κάθε μέρα.
Πώς είναι δυνατόν να ανακηρυχθεί η Ελλάδα ουδέτερη προστατευόμενη χώρα (όπως προφανώς είναι η Ελβετία), όταν:
● Είμαστε χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, με κυβερνήσεις -που όπως γράφεται στο άρθρο- εναλλάσσονται μεταξύ τους, διαιωνίζοντας προβλήματα και με πολίτες που συνεχίζουν να πιστεύουν τα ψέματα που τους λένε, χωρίς να προβληματίζονται και να αντιδρούν (μιλάμε πάντα για τη πλειοψηφία των Νεοελλήνων).
● Ουδεμία σχέση έχουμε σαν χαρακτήρες και συμπεριφορές με τους αρχαίους ημών προγόνους, παρά μόνο να τους μνημονεύουμε όταν βρισκόμαστε σε δύσκολη κατάσταση και θέλοντας να ελαφρύνουμε τη θέση μας, για τη κατάσταση της οποίας είμαστε οι ίδιοι υπεύθυνοι.
● Είμαστε εγωιστές, δεν παραδεχόμαστε το φταίξιμό μας όταν μας καταγγέλλεται από άλλους, που ενοχλούνται δικαίως από εμάς, αλλά αντιθέτως μπορεί και να τους βρίσουμε.
● Οδηγούμε, ως επί το πλείστον, νευρικά, νομίζουμε ότι ο δρόμος είναι κτήμα μας, ανάβουμε τα φώτα σε όποιον τολμήσει να κινείται μέσα στα κανονικά όρια ταχύτητας, αλλά πιο αργά από μας, δεν σεβόμαστε τους πεζούς, αλλά σχεδόν πάντα τους κορνάρουμε όταν τολμήσουν να διαβούν μια νησίδα πεζών.
● Έχουμε μια φρικτή συμπεριφορά απέναντι στα ζώα (τα δηλητηριάζουμε όταν μας χαλάνε το κήπο, γαυγίζουν ή μας ενοχλούν, τα σκοτώνουμε στους δρόμους με το αυτοκίνητο, αφήνοντάς τα αβοήθητα να πεθάνουν, δεν υιοθετούμε εύκολα γιατί δεν θέλουμε φορτία πάνω μας – 3 στους 10 Νεοέλληνες υιοθετούν μόνο ζώα σε σύγκριση με τους Βορειοευρωπαίους, το ποσοστό των οποίων είναι σαφώς υψηλότερο).
● Μαθαίνουμε στα παιδιά μας την πλήρη ελευθερία χωρίς όρια, τους τα προσφέρουμε όλα και τα κακομαθαίνουμε, τα φορτώνουμε από μικρά με χίλιες μύριες εξωσχολικές δραστηριότητες, κυρίως επειδή υπάρχει ανταγωνισμός με παιδιά άλλων γονέων και δεν εστιάζουμε να τους χτίσουμε μια σωστή προσωπικότητα, με αυτοπεποίθηση, χωρίς ανασφάλειες και φοβίες.
● Πολλοί γονείς δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους, λόγω έλλειψης χρόνου ή και διάθεσης, κοιτάνε περισσότερο να ξεκουράζονται ή να μεταφέρουν τις ευθύνες τους στον παππού και τη γιαγιά.
● Υπερ-καταναλώνουμε, σε ασύλληπτο βαθμό, πράγματα πολλές φορές άχρηστα, δεν διαμαρτυρόμαστε για τα μεταλλαγμένα τρόφιμα που τρώμε και τα δεχόμαστε, χωρίς να μας πολυσκοτίζει τι περιέχουν.
● Δεν σεβόμαστε το περιβάλλον, αφήνουμε σκουπίδια έξω από κάδους που είναι γεμάτοι (λόγω απεργίας π.χ.), οι περισσότεροι από μας δεν κάνουν ανακύκλωση ή ρίχνουν τα οργανικά τους απορρίμματα μέσα στους μπλε κάδους ανακύκλωσης, αδιαφορώντας γαι τις επιπτώσεις στο περιβάλλον, με το σκεπτικό («εγώ θα σώσω την Ελλάδα;»).
● Κοιτάμε πάντα να έχουμε ένα γνωστό, κυρίως στο Δημόσιο, να μας εξυπηρετεί σε βάρος πολλές φορές άλλων που προηγούνται από μας, δίνουμε χρήματα σε ιατρούς για μας προσέξουν ιατρικά και δεν καταγγέλλουμε περιπτώσεις ιατρών ή άλλων λειτουργών που χρηματίζονται.
● Ως λαός ζηλεύουμε τη πρόοδο των γειτόνων ή άλλων συνανθρώπων μας και δεν κοιτάμε να τους μιμηθούμε, αλλά να τους κατηγορήσουμε, χωρίς τις περισσότερες φορές να ξέρουμε πώς και τι.
Διάβασα τυχαία στο παρακάτω link τα σχόλια ενός κυρίου που με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη και σας τα παραθέτω: http://www.kykladesnews.gr/greece-islands-paros/65-newscategory/57066-2010-08-08-22-07-04.html
Μπορεί η Ελβετία να είναι παγκόσμιο θησαυροφυλάκιο, αλλά για να γίνει αυτό σημαίνει ότι η χώρα αυτή εμπνέει εμπιστοσύνη και ασφάλεια διεθνώς σε όλους, λόγω της άριστης υποδομής και οργάνωσής της και λόγω της νοοτροπίας και συμπεριφοράς των κατοίκων της, από την οποία εμείς παρασάγγες απέχουμε.
