Να το μάθουν… (Αφιερωμένο στα φιλαράκια μου Κωστή & Γιώργο Γιαννιό). Χριστούγεννα. Τα σχολεία κλειστά. Οι ετοιμασίες των μανάδων μας για να γιορτάσει η οικογένεια τις άγιες ημέρες, μας έβαζαν γλυκά κι αγαπησιάρικα στο κλίμα, που παραδινόταν από γενιά σε γενιά, μέσα από τους δασκάλους μας, τους γονείς, τους ιερείς των εκκλησιών –πριν γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι– οι οποίοι και θα σηματοδοτούσαν το επερχόμενο τέλος των εορτών, με την αγιαστούρα τους, που θα ράντιζαν με τον αγιασμό των Θεοφανείων, όλα τα νοικοκυριά εκείνου του Μαρουσιού του 1950-’60. Να φύγουν οι καλικάτζαροι, να καλοτυχίσει το σπιτικό, να έχουν υγεία και προκοπή οι νοικοκυραίοι και καλή φώτιση τα παιδιά…
ΤοποΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Διακοπές Χριστουγέννων κι εμείς στον χωματόδρομο της Σόλωνος, δίναμε καθημερινά ραντεβού για παιχνίδι. Η Μαρία, η Ελένη από του Παρλαβάντζα το γωνιακό αρχοντικό Διονύσου και Σόλωνος. Η Νότα, ο Νότης, από το σπίτι του Σαρκίρη δίπλα. Η Γιώτα κι εγώ στη σειρά. Ο Γιώργος ο Λούμος, ο Κωστάκης κι ο Γιώργος ο Γιαννιός από τη Θησέως κι ο Αντωνάκης επίσης, μαζευόμασταν μπροστά στο σπίτι μου. Εκεί ήταν η έδρα μας. Ήμουν η μεγαλύτερη. Ο Κωστάκης ο Γιαννιός ήταν το μικρό μας. Ένα πανέμορφο στρουμπουλό αγοράκι που καθόταν και μας χάζευε τις περισσότερες φορές, όταν το παιχνίδι ήθελε δύναμη κυρίως στα πόδια. Σαν μαζευόταν όλη η παρέα, χωριζόμασταν σε δύο ομάδες. Στην μία ομάδα αρχηγός ήμουν πάντα εγώ και στην άλλη ο Γιώργος ο Γιαννιός.
Ήμασταν οι μεγαλύτεροι, οι δυνατότεροι και οι εκλεκτοί όλων των άλλων παιδιών, γιατί διασφαλίζαμε, ένα όμορφο, ενδιαφέρον και απολύτως αποδεκτό παιχνίδι, χωρίς ζαβολιές, γκρίνιες, διχόνοιες. Σ’ αυτό το επίπεδο κρατήσαμε το παιχνίδι μας για κάμποσα Χριστούγεννα, Πάσχα, Καλοκαίρια, χωρίς να τσακωθούμε ποτέ, αφού κι ο Γιώργος κι εγώ –ως αρχηγοί- θέλαμε να οδηγούμε τις ομάδες μας στη νίκη, μέσα από «καθαρές μάχες». Αυτές που διαμόρφωναν τα Υπέροχα Εκείνα Παιχνίδια του Δρόμου. Τα παιχνίδια, που μου απoκάλυψαν στην πράξη (!!!) την αξία της Αλήθειας, του Δίκιου, της Καθαρής Νίκης, της Πειθαρχίας, της Δημοκρατικής Διαδικασίας, όσο κι αν όλα τούτα ακούγονται σαν ωραιοποιημένες υπερβολές. Κι όμως, το παιχνίδι Διαμορφώνει, Διαπλάθει, Δείχνει Δρόμους, κι αναλόγως πορεύεσαι και στη συνέχεια της ζωής σου, όπου τούτο συνεχίζεται, κάτω από άλλες συνθήκες και διαφορετικές δομές.
Πολλά Χριστούγεννα πέρασαν από τότε. Μαζευτήκαμε από τους δρόμους, κάναμε οικογένειες και μια μέρα, μου χτυπάει την πόρτα το μικρό μου φιλαράκι ο Κώστας ο Γιαννιός και μου ζητάει να μπω στην «Ομάδα του» η οποία πάλευε για την «ΑΛΛΑΓΗ» του Ανδρέα Παπανδρέου. Και μπήκα… 1990 πια, κι ένα βραδάκι χτυπάει την πόρτα μου ο Γιώργος ο Γιαννιός μαζί με τον υποψήφιο τότε δήμαρχο για το Μαρούσι, τον Παναγιώτη Τζανίκο, και μου ζητάει να μπω στην δική τους «ομάδα», ως υποψήφια δημοτική σύμβουλος. Και είπα και τώρα το ναι. Συναρπαστικό κι αυτό το παιχνίδι. Άλλης κλάσης, με διαφορετικές απαιτήσεις, άλλους κανόνες, περίπλοκες διεργασίες. Παιχνίδι για «γερούς παίχτες», σαν αυτούς που καμάρωνα ως δημοσιογράφος της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ όταν κάλυπτα τα δημοτικά συμβούλια στο Παλιό Δημαρχείο, επί Δημαρχίας Χρήστου Βλάχου. Και αναφέρομαι στο «βαρύ πυροβολικό»: Δημήτρη Χατζή, Μιχάλη Μανιό, Ζωή Γερανίου, Παναγιώτη Τζανίκο, Γιώργο Γιαννιό, με την άρτια δομημένη πολιτική θέση, την ανάλογη ικανότητα στην τεκμηρίωση επιχειρημάτων και στον θαυμάσιο χειρισμό του λόγου.
Χριστούγεννα 2010 και τα φιλαράκια μου εκείνα: του Δρόμου, της «ΑΛΛΑΓΗΣ», του Αγώνα για το ΜΑΡΟΥΣΙ που μας γέννησε, μας έθρεψε, μας κανάκεψε, δεν είναι πια μαζί μας. Έφυγαν και οι δυο, λίγο πριν από αυτά. Δεν τους είπα ποτέ πως τους αγαπώ. Το λέω τώρα. Να το μάθουν και να το θυμηθούν, όταν θα ανταμώσουμε ξανά για τη συνέχεια…
