Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει. Όμως η έντυπη γλώσσα δεν τσακίζει απλά τους παραβατούντες εις βάρος των αδυνάτων του λαού που τους εξέλεξε για να τον προστατεύουν. Αυτούς και τους τσακίζουν και τους καταγράφουν στις λίστες των προδοτών. Η δημοσιογραφία είναι σοβαρή υπόθεση, δεν πρέπει να το ξεχνάμε.
Tης Χαριτίνης Ρασιά
❍ ❍ ❍
Είναι πολύς ο καιρός που ήθελα να κάνω μια γύρα στα καθαρώς Μαρουσιώτικα τεκταινόμενα. Ξεκινώντας απ’ τον Τύπο που είναι η φωνή των πολιτών, όταν αυτός σέβεται το λειτούργημά του. Όταν εδώ και πολλά χρόνια, 15 για την ακρίβεια, ξεκίνησε η έκδοση της καθημερινής ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ, τότε αναφέρθηκα στις δυνατότητες του τοπικού Τύπου, να μπορεί να δημιουργεί συνθήκες σωστής συμβίωσης αρχόντων και αρχομένων, ή να διαλύει τα πάντα όταν γίνεται αργυρώνητος με ότι αυτό συνεπάγεται. Ο σωστός έντυπος λόγος πρέπει να προστατεύει τους πολίτες απ’ τους επίορκους κυβερνώντες, αλλά, να βοηθάει και τις εκάστοτε ηγεσίες να βλέπουν που έκαναν λάθος και να το διορθώνουν, εφ’ όσον είναι λάθος και όχι εσκεμμένη τακτική.
Δυστυχώς τα πράγματα άλλαξαν, οι αξίες μας θεωρήθηκαν παρωχημένες, αλλάξαμε στη συνείδησή μας τις παλιές αξιακές τακτικές και φέραμε τις απαξίες στους περισσότερους τομείς της ζωής μας. Απ’ αυτήν τη λαίλαπα δεν θα μπορούσε να ξεφύγει το Μαρούσι. Φίλοι μου, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα φρόντιζα να είμαι χρήσιμη στον τόπο που γεννήθηκα. Τα πρώτα χρόνια μετά την απώλεια του πατέρα μου,, χρειάσθηκε να εργασθώ. Προτίμησα τον ελεύθερο στίβο και πήγα στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Τότε ο λόγος της Ελλάδας ήταν εθνικός. Έζησα κοντά σε μεγάλες μορφές της δημοσιογραφίας. Πέρασα από όλα τα τμήματα και αισθάνθηκα όμορφα όταν βρέθηκα στους ραδιοθαλάμους Ζαπείου. Αξέχαστα χρόνια, σπουδαίες εμπειρίες. Πάντα με γοήτευε ο Τύπος και το μικρόφωνο, αλλά και τα πρότυπά τους. Τότε το ραδιόφωνο το διοικούσαν μορφές της δημοσιογραφίας: Δ. Σβολόπουλος, Ανδρουλιδάκης, Ζαφειρόπουλος, Μπαστιάς, Ελ. Βλάχου και τόσοι άλλοι που δεν θυμάμαι. Όμως οι γράφοντες δημοσιογράφοι ουδέποτε πήραν το μικρόφωνο. Οι εκφωνητές των ειδήσεων ήταν άνθρωποι που ήξεραν καλά τα ελληνικά και προ παντός ήταν ορθόφωνοι. Πινιάτογλου, Λαουτάρη – Ασπρέα, Κοφινιώτης, Ρουμάνη, Χάκας, Βεϊνόγλου, Σταυρόπουλος, όλοι γνώστες της αθάνατης ελληνικής γλώσσας. Το σημερινό αγράμματο μπουλούκι με τα μαρκούτσια, δείχνει τα χάλια της απαιδείας μας.
❍ ❍ ❍
Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ όπως τη ζω
Πριν 45 χρόνια ένας δικαστικός λειτουργός, ένας ωραίος Έλληνας, ο Ανδρέας Ζαγκλής, αποφάσισε να βοηθήσει την πόλη στην οποία ζούσε με ένα έντυπο, που έδινε μαθήματα ορθής ενημέρωσης, μακριά από υστερόβουλες προοπτικές και διάφορες άλλες σκέψεις ωφελιμιστικές. Ο αείμνηστος Ανδρέας Ζαγκλής με φώναξε για να γράφω στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ. Το καταχάρηκα κι από τότε με ελάχιστα κενά διαστήματα, γράφω συνεχώς.
Δεν ήταν δυνατόν να μην αναφερθώ στο νέο εγχείρημα του Χρήστου που διεδέχθη τον πατέρα του στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ. Ο Χρήστος, εκτός από τη συνέχιση της εβδομαδιαίας έκδοσης, αποφάσισε το 1995 να εκδώσει την ΑΜΑΡΥΣΙΑ καθημερινά, με στόχο τη συνεχή ενημέρωση των πολιτών, αλλά και να κρούει το κώδωνα στους διοικούντες, όταν έχαναν την αίσθηση του αντικειμένου που διαχειρίζονταν.
Το Μαρούσι μεγάλωνε και ήταν επόμενο να αυξηθούν οι καιροσκόποι του εντύπου λόγου. Κάποιοι επιβίωσαν, άλλοι εγκατέλειψαν. Οι μη σιτιζόμενοι απ’ τον Δήμο όλο και λιγοστεύουν. Εμείς επιβιώσαμε αγωνιζόμενοι για να κρατήσουμε στο ύψος του το λειτούργημα. Τα καταφέραμε και αποκτήσαμε και μια σοβαρή κτηριακή εγκατάσταση. Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ δέχθηκε πόλεμο, όμως δεν το έβαλε κάτω ποτέ. Προχώρησε και θα προχωρεί πάντα.
❍ ❍ ❍
Απρίλιος 28/1995. Έτος 1ον
αριθμός φύλλου 6.
Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ έγινε καθημερινή και στην πρώτη σελίδα του 6ου φύλλου, μπήκε το κείμενό μου με τίτλο «Αποκέντρωση και τοπικός Τύπος». Θυμόμουν ότι αυτό το κείμενο περιείχε κάποιες διαπιστώσεις όταν το βρήκα στο αρχείο μου. απ’ τις πρώτες αράδες πίστεψα πως γράφτηκε σήμερα. Φαίνεται πως ψυχανεμίστηκα αυτά που έρχονταν και που ζούμε τώρα. Έγραφα τότε: «Η ανθρωπότητα μπαίνει στον 21ο αιώνα, κουβαλώντας μαζί της προβλήματα άλυτα και συνεχώς επιδεινούμενα. Οι κοινωνίες έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους και τα άτομα που τις αποτελούν σε μεγάλο ποσοστό έπαψαν πια να είναι ανθρώπινες οντότητες και μεταβλήθηκαν σε απλά αριθμητικά στοιχεία. Τα αποτελέσματα που έφερε η πρόοδος ευνοούν το παγκόσμιο κατεστημένο και τις ομάδες που το στηρίζουν εις βάρος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. κάθε μέρα που περνά, η ζωή μας υποβαθμίζεται». Και συνεχίζω: «Μέσα στο πέρασμα των αιώνων η ανθρωπότητα έζησε περιόδους ακμής και παρακμής. Πολλές φορές έζησε βιβλικές καταστροφές. Αυτά τα φαινόμενα όμως δεν παρουσιάσθηκαν ξαφνικά. Πέρασαν από πολλές διεργασίες και στάδια. Στάδια περίπου όμοια με τα σημερινά που και εμείς βιώνουμε, αλλά που δεν κάνουμε και τίποτα ουσιαστικό για να τα αποτρέψουμε. Αισθανόμαστε δέσμιοι και με ελάχιστες δυνατότητες αντίδρασης».
Αν όμως τις λίγες αυτές δυνατότητες τις εκμεταλλευθούμε και αντιδράσουμε θετικά, είναι βέβαιο πως θα βοηθήσουμε και τον ίδιο τον εαυτό μας, αλλά και αυτούς που έρχονται. Μιλάω για τα παιδιά μας και συνεχίζω, σχολιάζοντας την τότε αυξανόμενη εγκληματικότητα, με την κατάργηση των συνόρων και των αποστάσεων, με αποτέλεσμα τη μείξη λαών με διαφορετικές πολιτισμικές και αξιακές θέσεις. Στην Ελλάδα μπήκαν η βία και το έγκλημα, στοιχεία άγνωστα στο χαρακτήρα των Ελλήνων. Η σύγχρονη βαβέλ κούρασε το συναισθηματικό Έλληνα και ξύπνησε τη νοσταλγία του για τον παλιό καλό καιρό.
Τότε η ΑΜΑΡΥΣΙΑ, στην προσπάθεια, έστω και για μια βοήθεια προς τους συνδημότες της, αποφάσισε την ημερήσια έκδοσή της.
Είναι γνωστό φίλοι αναγνώστες, πόσο καταλυτικός είναι ο ρόλος του Τύπου, όταν αυτός υπηρετεί ίδια συμφέροντα. Και ενώ στο παρελθόν, στις μικρές κοινωνίες, δεν ήταν εύκολο να αγνοήσουν οι διάφοροι αργυρώνητοι κονδυλοφόροι τον διασυρμό, σήμερα, στις αχανείς και συστηματικά οργανωμένες μεγαλουπόλεις, τον βιώνουμε συνεχώς. Οι συνθήκες γίνονται απάνθρωπες. Ιδίως με τον περίεργο Καλλικράτη, το μείγμα θα γίνει εκρηκτικό.
Επανέρχομαι στον τοπικό Τύπο και έγραφα τότε: «Ο τοπικός Τύπος είναι η εικόνα της πόλεως. Είναι κατά κανόνα -εκτός ελαχίστων(;) εξαιρέσεων- αδέσμευτος από τα μεγάλα συμφέροντα. Μόνο τότε θα έχει τη δυνατότητα Γνώμης. Μόνο τότε θα είναι ικανός να βοηθάει τους διοικούντες, για χάρη των πολιτών, επεμβαίνοντας στη δίκαια λύση των προβλημάτων. Μπορεί και πρέπει να ενώνει την κοινωνία και να μην την διχάζει».
Φίλοι αναγνώστες, τότε έβλεπα το τσουνάμι που δυνάμωνε και θα διέλυε -αν επιτύγχανε το σχέδιο των αποδομητών- την πατρίδα μας. Δυστυχώς τα κατάφεραν και μας διαλύουν καθημερινά. Σήμερα ζούμε τον εφιάλτη. Ακούμε και βλέπουμε, αλλά χωρίς καμιά ελπίδα αναστροφής του σεναρίου που εξελίσσεται εις βάρος της πατρίδας μας. Αν δεν κατανοήσουμε ότι αυτό το παιχνίδι της οικονομικής κρίσης είναι απόλυτα μεθοδευμένο, τότε δεν θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε απ’ τους εφιάλτες. Και ενώ όλα δείχνουν πως ο διαμελισμός της Ελλάδας είναι επί θύραις, αυτοί δεν τολμούν να ζητήσουν τη γνώμη του λαού μας, μέσω δημοψηφίσματος για το τι θέλει αυτός ο πανέξυπνος για την χώρα του. Επέβαλαν στην Ελλάδα ένα πρωτόγνωρο δικτατορικό καθεστώς που δεν συναντάται πουθενά στον κόσμο. Αν δεν τους ανατρέψουμε με οποιοδήποτε τρόπο, το κακό θα είναι ανεπανόρθωτο για την πατρίδα και τον λαό μας. Θα μας διαλύσουν όπως την Γιουγκοσλαβία.
❍ ❍ ❍
Στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ η σημερινή δημοσιογραφική της ομάδα διαθέτει όλες τις ιδεολογίες. Όμως όλοι συμφωνούμε στις αξίες αλλά και στη δεοντολογία του αντικειμένου που διαχειριζόμαστε. Δεν γράψαμε ποτέ ψέματα, δεν διασύρουμε ποτέ κανέναν, δεν χαϊδεύουμε ποτέ κάποιον δι’ ίδιον όφελος. Άλλοτε συμφωνούμε στις εκτιμήσεις μας, για διάφορα θέματα πάντα στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις μας και άλλοτε διαφωνούμε. Και πάμε στο…
Νόμπελ «ευκαιρίας»
Σήμερα θα πω μπράβο στον Χρήστο Φωτιάδη για τη θέση του στην απονομή του Νόμπελ «ευκαιρίας» -όπως το καταντήσανε- στον Κινέζο, που έπειτα από πονηρή μεθόδευση τού το έδωσαν για να δημιουργήσουν πρόβλημα στην Κίνα. Εδώ φίλοι αναγνώστες το 1973 έδωσαν Νόμπελ ειρήνης στον πλέον αιμοχαρή υπουργό των Η.Π.Α. τον ευρωπαϊκής προελεύσεως Κίσιγκερ. Αυτός απεργάσθηκε πολέμους και τον διαμελισμό της Κύπρου. Οι Κινέζοι οι οποίοι έχουν μυαλό κάνανε σωστά που τον περιορίσανε. Φαντάζεται κανείς να εφαρμοσθεί η δική μας δημοκρατία σε 1 δις 300 εκατ. Κινέζους το τι έχει να γίνει; Εδώ εμείς είμαστε 10 εκατομμύρια και έχουμε γίνει μπάχαλο. Ο εμφύλιος που θα ξέσπαγε στην Κίνα, δεν θα είχε προηγούμενο. Συμφωνώ απόλυτα με τον Χ. Φωτιάδη.
Το Μαρούσι σε εγρήγορση
Διαβάζω πως ένας σύλλογος, γυναικών Αμαρουσίου Πεύκης, στόλισε ένα δέντρο με λογαριασμούς. Εις ανάμνηση της φιλοστόργου συμπεριφοράς της ηγεσίας της Ελλάδας προς το λαό που τους καθίζει στα έδρανα του Κοινοβουλίου, και τους χρυσοπληρώνει. Το έστησαν λοιπόν την Κυριακή σε έναν πεζόδρομο του Μαρουσιού και μπράβο στους εμπνευστές του (φωτογραφία).
Διάφορα παράξενα
Θυμάστε φίλοι αναγνώστες εκείνο το περιοδικό Focus που μας έκανε ρόμπες με το δάκτυλο της Αφροδίτης της Μήλου όρθιο; Ε αυτό το περιοδικό ανακήρυξε τον Πρωθυπουργό μας «Σωτήρα των Ελλήνων». Εδώ τη λύση πρέπει να δώσουν συμπράττοντας ο Δίας και ο Θεός που προστατεύουν τον τόπο.
Κύπρος
Ανήμερα τα Χριστούγεννα στο Ριζοκάρπασο και σε μια άλλη πόλη των κατεχομένων, οι Τούρκοι μπήκαν στους ναούς μας, έγδυσαν τους ιερείς απ’ τα άμφιά τους, πέταξαν έξω τους πιστούς και κλείδωσαν τις εκκλησίες. Οι πολιτικοί της Κύπρου τα έβαλαν με τον Αρχιεπίσκοπο της Κύπρου που στηλίτευσε την αισχρή αυτή πράξη. Αυτά βεβαίως δεν τα ανέφεραν τα κανάλια, ούτε στον Τύπο τα είδα. Αλήθεια τι συμβαίνει φίλοι αναγνώστες κι έχει πέσει τέτοια ομερτά όταν πρόκειται να σχολιασθούν οι άθλιες πράξεις των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων;
❍ ❍ ❍
Τα ίδια συνέβησαν και εναντίον του Μητροπολίτη Πειραιώς όταν είπε αυτά που καθημερινά γράφονται στις εφημερίδες, περί του παγκοσμίου κεφαλαιοκρατικού συστήματος, που είναι στα χέρια των Εβραίων. Κάποιοι διέρρηξαν τα ιμάτιά τους. και καλά οι εν Αμερική διαμένοντες ιερείς και λοιποί, η εδώ εκκλησία για ποιο λόγο τα έβαλε με τον κ. Σεραφείμ; είπε ψέματα; Μέχρι και η κ. Μπακογιάννη εξοργίσθηκε.
Εδώ πάει φίλοι αναγνώστες, το «άρμεγε λαγούς και κούρευε χελώνες». Δυστυχώς αυτή την περίοδο είμαστε αιχμάλωτοι περισσότερων του ενός Χιτλερίσκων, ξένων και ντόπιων.
Εύχομαι καλή χρονιά και σύντομη λευτεριά μας από όλους τους αχρείους που μας καβαλήσανε.
