Διαβάζοντας για τις «αγωνιστικές κινητοποιήσεις» του Δήμου Αμαρουσίου «ώστε να μην απολυθεί κανένας συμβασιούχος εργαζόμενος», μου ήρθε στο μυαλό ο αείμνηστος, ο και αποκαλούμενος «πατριάρχης» της αυτοδιοίκησης Θεόδωρος Κατριβάνος όταν, τη δεκαετία του 1980, ως Πρόεδρος –τότε– της Τοπικής ΄Ενωσης Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Αττικής (ΤΕΔΚΝΑ), «κατέβαζε» τα απορριμματοφόρα στην οδό Σταδίου, έξω από το κτίριο του υπουργείου Εσωτερικών, διεκδικώντας τι νομίζετε;
… Τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων των ΟΤΑ…
Μετά από 25 και πλέον χρόνια από τότε, τίποτε δεν έχει αλλάξει, σ΄ αυτή την περίπαθη πατρίδα, που όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί μας συνεχίζουν να μιλούν για αξιοκρατία, για κράτος δικαίου κλπ., κλπ.…
Περίσσεψε η υποκρισία! Περίσσεψε η δημαγωγία!
Στο ίδιο έργο θεατές… Γιατί έτσι μας εξυπηρετεί…
– Μου δίνεις την ψήφο σου, χειροκροτείς για πάρτη μου… Κι εγώ κάπου «θα σε βολέψω όταν εκλεγώ». Αρκεί να με ψηφίσεις…
Και μετά: Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα! Διεκδικήσεις για αύξηση πόρων, αγωνιστικές κινητοποιήσεις για τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων, μετάθεση ευθυνών στην κεντρική διοίκηση, «λαϊκισμός»…
Τα «μεγάλα» θύματα βεβαίως σ΄ αυτή την ιστορία είναι οι εργαζόμενοι. Που εναγωνίως ζητούν μια εργασία…
Όμηροι της εκάστοτε κυβέρνησης, του εκάστοτε δημάρχου… Που χάνουν την αξιοπρέπειά τους γιατί δεν έχουν δουλειά…
Και αναρωτιέται ο κάθε σκεπτόμενος της κοινής λογικής: Από μόνος του διογκώθηκε τόσο πολύ ο Δημόσιος και ο ευρύτερος Δημόσιος Τομέας; Από μόνοι τους διογκώθηκαν οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης; Ο υπέρογκος δανεισμός πολλών δήμων της χώρας από μόνος του προέκυψε;
Και γιατί το αναφαίρετο δικαίωμα για εργασία να μεταφράζεται σε ομηρία; Γιατί όσοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες να εργάζονται ως συμβασιούχοι;
Όχι φίλοι μου. Το ψάρι βρωμάει απ΄το κεφάλι.
Οι διαρθρωτικές αλλαγές και η οικοδόμηση ενός «κράτους δικαίου» που επικαλούνται όλες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης απαιτούν πρωτίστως αλλαγή της νοοτροπίας των ίδιων των πολιτικών. Όχι στα λόγια… Στην πράξη!
Η ιστορία κατέδειξε ότι οι μεγάλοι πολιτικοί που οικοδόμησαν τη νεώτερη Ελλάδα, πέθαναν στην ψάθα. Σήμερα;
Είναι εύκολο να «δημαγωγείς» και δη από θέση ισχύος και με «ξένα κόλλυβα»… Αλλά μέχρι πότε…
Θέλουμε να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα;
Δεν ονειρευτήκαμε αυτή την Ελλάδα. Δεν αξίζουμε ως Έλληνες αυτή τη μιζέρια!
Τζένη Βασιλούνη
