Εντός εποχής, μιας και εισερχόμαστε σε καρναβαλική περίοδο, είναι η συχνή αναφορά εντός του Δημοτικού Συμβουλίου Αμαρουσίου της λέξης «μάσκα», την οποία ακούμε να χρησιμοποιείται σε διάφορες εκδοχές: «Έπεσαν οι μάσκες», «να πέσουν οι μάσκες», «βγάλτε τις μάσκες» κ.ο.τ.
Toυ Θάνου Σταθόπουλου
Μόνο που όσοι μεταχειρίζονται τις παραπάνω φράσεις δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι «μάσκες έχουν ήδη πέσει» και αυτό που αφήνουν να αποκαλυφθεί είναι απέραντα καταθλιπτικό και απύθμενα υποκριτικό. Μια μικρή… γεύση των όσων αποκαλύπτει η αφαίρεση της μάσκας πήραν όσοι παραβρέθηκαν στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης, την Τρίτη 25 Ιανουαρίου.
Η εκτός ημερήσιας διάταξης συζήτηση περί των επόμενων κινήσεων που πρέπει να γίνουν, ώστε να αποτραπούν οι εκατοντάδες απολύσεις συμβασιούχων του Δήμου Αμαρουσίου, μετατράπηκε σε μια απερίγραπτη παρωδία, η οποία κράτησε για σχεδόν πέντε ώρες.
Και τι δεν ειπώθηκε μέσα σε αυτό το άσκοπο πεντάωρο! Τι «μπηχτές» μεταξύ δημοτικών συμβούλων ήταν αυτές! Τι υπονοούμενα για συναλλαγές μεταξύ συμβούλων και προέδρων σωματείων αφέθηκαν να αιωρούνται! Τι παροτρύνσεις για απειθαρχία, καταλήψεις υπουργείων και κλείσιμο του Δήμου Αμαρουσίου ήταν αυτές!
Η ουσία; Ποιος νοιάζεται γι’ αυτήν; Παιχνίδι να γίνεται, αυτιά να χαϊδεύονται, κομματικές γραμμές να υπηρετούνται και από εκεί και πέρα, βλέπουμε… Μήπως θα πληρώσει κανείς για τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, τις παράνομες προσλήψεις ή τις υποχρεωτικές απολύσεις; Το ξέρουν οι πολιτικοί, τόσο της κεντρικής όσο και της τοπικής σκηνής, ότι ο λαός διαθέτει «κοντή» μνήμη και με το που θα του κουνήσουν μπροστά του το νέο «καρότο», θα αρχίσει να ξανατρέχει, αγνοώντας ότι παραδίπλα κρύβεται το «μαστίγιο»…
Τι να πρωτογράψει κανείς για τα όσα διαδραματίστηκαν στην αίθουσα της Βασ. Σοφίας την περασμένη Τρίτη; Μετρημένες στο δάκτυλο του ενός χεριού οι προσγειωμένες στα σημερινά δεδομένα προτάσεις, εξίσου ελάχιστες οι σοβαρές τοποθετήσεις. Βλέπετε, αγαπητοί αναγνώστες, «είναι γλυκό το ποτό της… εξουσίας, ποιος είναι αυτός που δεν λαχτάρησε να πιει», για να παραφράσω τους στίχους παλαιού λαϊκού τραγουδιού μας. Τόσο γλυκό, που δυσκολεύει τη γλώσσα να πει την αλήθεια, εμποδίζει τα μάτια να αντικρύσουν τη σκληρή πραγματικότητα.
«Όλοι στον Δήμο και όλοι μόνιμοι, χωρίς όρους και προϋποθέσεις» πρότειναν δυναμικά αρκετοί δημοτικοί σύμβουλοι, αποσπώντας τα χειροκροτήματα των εργαζομένων που παραβρίσκονταν στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου. Εκείνη την ώρα μού ήρθαν στον νου τα λόγια ενός δοκιμασμένου αριστερού πολιτικού, ο οποίος έλεγε χαμογελώντας: «Ακόμη κι επανάσταση να κάνουμε, την επομένη κάποιος θα πρέπει ν’ αναλάβει τη διαχείριση. Να πληρώσει τους μισθούς στο τέλος του μήνα».
Αλήθεια, οι σύμβουλοι που πρότειναν την άνευ όρων επαναπρόσληψη και μονιμοποίηση των συμβασιούχων αναρωτήθηκαν για το πώς και κυρίως από πού θα πληρωθούν αυτοί οι άνθρωποι; Θα μπουν στον κόπο να μας εξηγήσουν στη βάση ποιας λογικής, όταν στον ιδιωτικό τομέα «μακελεύονται» μισθοί, κόβονται θέσεις εργασίας, φουντώνει η ανεργία, θα πρέπει να εξασφαλιστεί ειδικό καθεστώς μόνο για κάποιους εργαζόμενους στους Δήμους;
«Είναι, άραγε, η λύση να σκύψουμε το κεφάλι και να αποδεχθούμε τη μοίρα μας;», θα αντιτάξει κάποιος. Και βέβαια, όχι. Πρέπει όμως να αντιληφθούμε τι πραγματικά συντελείται στη χώρα αυτήν την περίοδο, να συνειδητοποιήσουμε ότι ο Δήμος Αμαρουσίου είναι «παρονυχίδα» των όσων συμβαίνουν στο σύνολο της Ελλάδος και «ανύπαρκτος» για τα κέντρα αποφάσεων των Βρυξελλών.
Να αντισταθούμε, λοιπόν, σε όσα κελεύουν οι υπέρμαχοι των μνημονίων, βάζοντας τις δικές μας «κόκκινες γραμμές» στις αδίστακτες περικοπές που προσπαθούν να μας επιβάλλουν. Ωστόσο, αυτό πρέπει να γίνει μαζικά, συντονισμένα και κυρίως, στη βάση ενός ρεαλιστικού διεκδικητικού πλαισίου.
Οι εντυπωσιακές μεν, ανούσιες δε, κορώνες περί καταλήψεων υπουργείων και μη εφαρμογής των νόμων και οι επικίνδυνες μεγαλοστομίες του τύπου «ή όλοι στον Δήμο ή όλοι στον δρόμο» μάλλον σε φθηνό λαϊκισμό παραπέμπουν, παρά φανερώνουν ειλικρινή διάθεση για επίλυση του προβλήματος που έχει προκύψει.
Με μια επισήμανση: Αν κάποιοι πραγματικά πιστεύουν ότι οι νόμοι δεν αλλάζουν με νόμους, αλλά με επανάσταση, σε αυτούς η στήλη δεν έχει να προσάψει τίποτε. Θα ήθελε, όμως, να τους δει να βγάζουν το κουστουμάκι τους ή τα ακριβά casual ρουχαλάκια τους, να βάζουν φαιοπράσινη και να βγαίνουν σε πραγματικό αντάρτικο, πόλης ή βουνού. Αν επιδιώκουν πραγματικά να ανατρέψουν βίαια το πολιτικό κατεστημένο που επικρατεί σήμερα στη χώρα, να το δηλώσουν ευθαρσώς και να το πράξουν.
Προσωπικώς, η στήλη πιστεύει ότι, πριν καταφύγει κάποιος σε οποιαδήποτε μορφή βίας, πρέπει να έχει εξαντλήσει όλες τις άλλες δυνατότητες διεκδίκησης. Και, βέβαια, να έχει πρωτίστως κάνει ο ίδιος την αυτοκριτική του. Γιατί είναι διαφορετικό το να θέλω να ανατρέψω μια κυβέρνηση που μου επιβλήθηκε με αντιδημοκρατικό τρόπο και διαφορετικό να κάνω το ίδιο απέναντι σε μια κυβέρνηση που έχει εκλεγεί νόμιμα, με βάση το Σύνταγμα της Ελλάδος.
Μήπως ανάμεσα στους όψιμους «επαναστάστες» κρύβονται αρκετοί από αυτούς που ψήφισαν τις κυβερνήσεις, οι οποίες έφεραν τη χώρα στα σημερινά χάλια; Αν ναι, θα τους προτείναμε κάτι. Πριν ξεκινήσουν την πορεία για την κατάληψη της… Βαστίλης και θέσουν τους άλλους και τον εαυτό τους σε κίνδυνο, ας επιλέξουν στις επόμενες εθνικές και αυτοδιοικητικές εκλογές με καλύτερα κριτήρια όσους επιθυμούν να τους κυβερνήσουν.
Εκτός κι αν θεωρούν ότι όλοι οι πολιτικοί είναι πουλημένοι. Αλλά τότε, αυτοί που θα υποστηρίξουν κάτι τέτοιο, θα είναι σα να υπονομεύουν τον ίδιο τον εαυτό τους. Γιατί οι πολιτικοί είναι κομμάτι της κονωνίας μας, δηλαδή ημών των ιδίων…
