ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ το νέο… Λαογραφικό. ΜΙΚΡΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ: Το 1986 δημιουργώ τη «ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΟΜΑΔΑ» του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Αμαρουσίου (στεγαζόταν στη Β. Ηπείρου & Πεντέλης επί Δημαρχίας Χρήστου Βλάχου). Μαζέψαμε το πρώτο μας υλικό και διοργανώσαμε εκδηλώσεις δύο εβδομάδων υπό τον τίτλο: ΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ άλλοτε & τώρα. Οι εκδηλώσεις, εμπεριείχαν έκθεση παλιών φωτογραφιών και αντικειμένων, για το άλλοτε και έκθεση ζωγραφικής και κεραμικής με έργα Τσαρούχη, Γράβαλου κλπ. που αφορούσαν στο τώρα (φωτό 1). Το 1991 ως Αντιπρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου (στην Κ. Παλαιολόγου επί Δημαρχίας Παναγιώτη Τζανίκου), οργανώνω και πάλι ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΟΜΑΔΑ και ξαναπιάνουμε δουλειά, για να σκαρώσουμε αυτή τη φορά την ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ έκτοτε, εβδομάδα εκδηλώσεων με έκθεση παλιάς φωτογραφίας, εντύπου και αντικειμένου στο Παλιό Δημαρχείο, και η πρόσκληση την οποία παραθέτω ίσως φανεί χρήσιμη για την άντληση ιδεών –λέω εγώ τώρα– για κάποιες αντίστοιχες πρωτοβουλίες.
Τοπογράφει η Θέμις Μαυραντή
ΚΑΙ ΑΝΟΙΞΕ Ο ΔΡΟΜΟΣ: Δεν πήγαν χαμένα, η προσπάθεια, η δουλειά, το μεράκι, ο έρωτας, για τη ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ. Έτσι, η Διοίκηση του Δήμου, αποφασίζει να περάσει στην δημιουργία Ν.Π.Δ.Δ υπό την επωνυμία: ΙΣΤΟΡΙΚΟ & ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΔΗΜΟΥ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ. Και φτάσαμε στα ΕΓΚΑΙΝΙΑ του Μουσείου μας –το οποίο στεγάστηκε σ’ ένα σπιτάκι στην Παναγή Κυριακού 10– την Κυριακή 3 Ιουλίου 1994. Παράλληλα, λειτούργησε Έκθεση Παλιάς Φωτογραφίας μέσα στο Παλιό Δημαρχείο, με θέμα: ΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ, την επιμέλεια της οποίας, είχα αναλάβει εγώ με μέλη από την Λαογραφική μου Ομάδα. (Φωτό:2) Τα επόμενα βήματα, ήταν να μεταφερθεί το Μουσείο στο αρχοντικό Δρίβα –Μητροπόλεως και Β. Σοφίας– το οποίο χτυπήθηκε από τον σεισμό του ’99. Κατόπιν αυτού, βρέθηκε στο ακατάλληλο για Μουσείο, υπόγειο της Δ. Ράλλη και έμεινε εκεί, έως τον Οκτώβριο του 2010. (Σε Διοικητικό Συμβούλιο του 2006, ψήφισα κατά της ανανέωσης του μισθωτηρίου, λόγω ακριβώς αυτής της ακαταλληλότητας).
ΤΟ Ι.Λ.Μ.Α. ΣΗΜΕΡΑ: Τα… ΤΕΤΑΡΤΑ εγκαίνιά του, έγιναν το μεσημέρι της 28ης Οκτωβρίου 2010, από τον Δήμαρχο Αμαρουσίου κ. Γ. Πατούλη και από εδώ, θέλω να τον ευχαριστήσω για το ενδιαφέρον του ως προς το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ. Ένα «αντικείμενο» -και εννοώ το Μουσείο- το οποίο ιδρύθηκε μεν επί προηγουμένου Δημάρχου, δεν έτυχε όμως της δέουσας ΠΡΟΣΟΧΗΣ και εξηγούμαι: Ο Δήμος Αμαρουσίου επί Δημαρχίας Τζανίκου, απέκτησε μεν πολλά και διάφορα κτήρια, αλλά ΚΑΝΕΝΑ δεν σχεδιάστηκε-δομήθηκε έτσι ώστε, να στεγάσει το ΜΟΥΣΕΙΟ το οποίο αφορά στην Ιστορία του Τόπου μας. Αποκτήσαμε «στέγες» διαφόρων ειδών και ποιοτήτων ΑΛΛΑ, έμειναν άστεγα, ΑΥΤΑ που ΔΕΝ έπρεπε!… Η περί ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ Πολιτική, πάντα είναι ένα μεγάλο ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ στην Ελλάδα!…
ΔΕΥΤΕΡΑ 21/2/11: Κοντομεσήμερο, ανεβαίνω την Β. Όλγας και φτάνω έξω από το νέο μας ΜΟΥΣΕΙΟ. Με τη στροφή που πήρα για την είσοδο, με υποδέχτηκε ένα πανταχόθεν ΚΟΠΡΙΣΜΕΝΟ πεζοδρόμιο που όμοιό του όσο και να ψάξει κανείς στο Μαρούσι δεν θα το ’βρει!!! (φωτο 3). Πριν από μένα, η…σκατοπαρέα, είχε υποδεχτεί παιδιά από το Αρσάκειο!…Μπήκα στο Μουσείο. Το γύρισα. Είδα, μίλησα, άκουσα, (πληροφορήθηκα για τα διάφορα προβλήματα που υπήρξαν και υπάρχουν, κατανόησα τις αδυναμίες, χαιρέτισα τις φιλότιμες προσπάθειες) ξεναγήθηκα, ευχήθηκα «ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ» και επέστρεψα σπίτι…
ΑΛΛΗ ΟΠΤΙΚΗ, ΑΛΛΗ ΑΙΣΘΗΣΗ, ΑΛΛΗ ΘΕΣΗ: Πρόκειται για την δική μου οπτική, αίσθηση και θέση περί: ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ & ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ. Με σεβασμό στην εκφρασμένη -μέσα στον χώρο- άποψη των εξειδικευμένων επιστημόνων που οργάνωσαν το νέο Μουσείο, αλλά και με το δικαίωμα της διαφωνίας, έχω να καταθέσω τα εξής: Τα αντικείμενα τα οποία έχουν την αυτή θεματολογία και αποτελούν στοιχεία γνώσης για την όσο γίνεται πληρέστερη προσέγγιση μιας άλλης –«περασμένης ζωής»- εγώ τα θέλω ΟΛΑ μαζί, εκτεθειμένα σε θεματικές ενότητες, ως ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ και όχι σαν στοιχεία διακόσμησης του χώρου εδώ κι εκεί. Τα της κουζίνας είναι για την κουζίνα, του γιούκου και της προίκας είναι στη γωνιά τους κ.ο.κ. Για παράδειγμα. Ενώ υπάρχει μια συλλογή από διάφορα παλιά σκαλιστά, όμορφα, πρωτότυπα κουταλομαχαιροπίρουνα, «παροπλίστηκαν» ως φαίνεται και πάνω στο τραπέζι της «τραπεζαρίας», τέσσερα παντελώς ΑΔΙΑΦΟΡΑ πιρούνια, καμαρώνουν σαν στοιχεία της ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ, επειδή έκαναν «σετ». Τα παραδείγματα που θα μπορούσα να αναφέρω, τα οποία αφορούν, σε αντικείμενα που… ΧΩΡΕΣΑΝ σε καμαρούλες μια σταλιά αλλά ΔΕΝ χώρεσαν τώρα στο τριώροφο κτήριο, είναι πάρα μα πάρα πολλά. Αντίστοιχες επομένως, είναι και οι ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ (!!!) που θα ΕΠΡΕΠΕ να παρέχουν στον επισκέπτη αλλά… «αποσιωπήθηκαν», διότι από το «υλικό» που μεταφέρθηκε στο νέο Μουσείο, τελικώς, μεγάλο μέρος του έχει μείνει στις συσκευασίες μεταφοράς…
– Δεν αποδέχομαι την αιτιολόγηση πως «δεν χωρούσαν όλα», διότι στο «Υπόγειο» της Ράλλη χωρούσαν τα διπλά από τούτα.
– Δεν δέχομαι τη θέση, πως «στο Μουσείο βάζουμε τα καλά του, για να το βλέπει ο κόσμος και να χαίρεται». Εγώ θα πρότεινα σ’ αυτόν τον κόσμο να πάει …Λαζόπουλο, διότι στο Μουσείο πας για να ΜΑΘΕΙΣ, να ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΕΙΣ!!!
– Δεν δέχομαι την άποψη πως δεν πρέπει να εκτεθεί φθαρμένο κοντογούνι για παράδειγμα, γιατί αν ρωτήσει το παιδάκι «γιατί κυρία αυτό είναι χαλασμένο» τι να του πει η… δασκάλα. Αλήθεια τι να του πει;! ( Μιλάω πάντα βεβαίως, για πράγματα, τα οποία έχει αξιολογήσει και τα έχει ΑΠΟΔΕΧΤΕΙ το Μουσείο ως αντικείμενα με Ιστορικό και Λαογραφικό Ενδιαφέρον).
Επομένως, από ό,τι κατάλαβα, το νέο Μουσείο έχει διαμορφωθεί με τη συνδρομή επιστημονικής γνώσης αφ’ ενός και προσωπικής αισθητικής αφ’ εταίρου. Κατανοώ και σέβομαι και τις δύο συνιστώσες. ΔΙΑΦΩΝΩ όμως ΑΠΟΛΥΤΩΣ, με τη «συνισταμένη» που εκτίθεται.
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ: Εκείνο που έχω πάρει μαζί μου από το νέο Ι.Λ.Μ.Α., είναι η αίσθηση ενός όμορφα ΔΙΑΚΟΣΜΗΜΕΝΟΥ κτηρίου, αλλά τα «προικιά» από το ΙΣΤΟΡΙΚΟ & ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΔΗΜΟΥ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ έχουν πολύ πιο ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ρόλο να παίξουν….
