Το όνομα Γιάννης Καύκας δεν το γνώριζα.
Το ότι είναι Μελισσιώτης δεν το ήξερα.
Αυτό που ξέρω είναι ότι ο Γιάννης ήταν 50 μέτρα πίσω από μένα, την ώρα που τα ΜΑΤ έκαναν τη δολοφονική τους απόπειρα προς όλους όσους εκείνη τη στιγμή ήταν στην Πανεπιστήμιου.
Προς όλους εκείνους που διεκδικούν… τις ζωές τους πίσω.
Το ίδιο διεκδικεί και ο Γιάννης… αυτή τη φορά όμως μέσα από την εντατική.
Όλοι πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια, στην Αστυνομοτρομοκρατία της χειρότερης Δεξιάς κυβέρνησης που ακούει στο όνομα ΠΑΣΟΚ.
Όλοι πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια στην Αστυνομία για το πόσο μάγκες είναι που με γκλοπ, κλωτσιές, πυροσβεστήρες και δακρυγόνα… δεν χτυπάνε… λιντσάρουν οποίον βρουν μόνο και αβοήθητο.
Όλοι πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια στις κυβερνητικές μαϊμούδες που μιλάνε για «άπλετο φως» ( Πεταλωτής) και ότι «τα Ματ για 4 μήνες συγκρούονταν στην Κερατέα… όποτε σαν άνθρωποι κι αυτοί… έφτασαν στα όρια τους» (Καστανιδης).
Φαίνεται ότι αυτό δικαιολογεί το να χτυπούν διαδηλωτές μέχρι θανάτου.
Να χτυπούν κορίτσια και γυναίκες. Να χτυπούν με ανάποδα τα γκλοπ και με πυροσβεστήρες.
Το να πετούν και να ψεκάζουν με χημικά τα μούτρα μας προκαλώντας εγκαύματα ή κρότου – λάμψης που τυχαία πέφτουν πάνω στα κεφάλια μας.
Ο στόχος επετεύχθη…
Οι κλωτσιές, τα γκλοπ, οι πυροσβεστήρες και τα δακρυγόνα θα τρομοκρατήσουν πολύ κόσμο που θα σκεφτεί να ξανακατέβει στις πορείες.
Αλλά δεν θα είμαστε λιγότεροι γιατί δεν θα έρθουν όλοι αυτοί…
Θα είμαστε λιγότεροι γιατί θα λείπει ο Γιάννης.
Αργύρης (Άρης) Νταβάκος
