Στην Πλατεία κατέβηκα την Κυριακή 22 Μαΐου 2011 μαζί με τη γυναίκα μου Φωτεινή. Δώδεκα ημέρες μετά, παραμένω. Παρότι εργαζόμενος και πατέρας τριών παιδιών, δεν υπάρχει (σχεδόν) μέρα που δεν θα βρεθώ στο Σύνταγμα.
Δώδεκα ημέρες στην Πλατεία, διαμόρφωσα κοινωνική, πολιτική και ανθρωπιστική συνείδηση, που δεν κατάφεραν (δεν θέλησαν; δεν ήξεραν;) να μου διδάξουν επί 42 χρόνια (κατά σειρά που εμφανίστηκαν) οι γονείς μου, το σχολείο, οι σπουδές, το διάβασμα εκατοντάδων βιβλίων, η εργασία.
Δώδεκα ημέρες στην Πλατεία ακούω επιτέλους το συνάνθρωπό μου χωρίς συνθήματα και τσιτάτα άλλων. Μιλάμε εμείς, για εμάς. Προτείνουμε λύσεις εμείς, για εμάς. Θέλουμε να διαμορφώσουμε ένα καλύτερο μέλλον εμείς, για όλους.
Δώδεκα ημέρες στην Πλατεία, επιτέλους ένοιωσα στην πράξη την έννοια της κοινωνικής ευθύνης. Μαγειρεύω για άλλους, μαζεύω τα σκουπίδια των άλλων, επεμβαίνω για να λύσω τις διαφορές των άλλων (αφού αφορμή ψάχνουν τα ΜΑΤ για να μπουκάρουν).
Δώδεκα ημέρες στην Πλατεία, κατάλαβα πως όταν επιλέγεις να ζεις σε μια κοινωνία, πρέπει να νοιάζεσαι γι’ αυτή, να συμμετέχεις ενεργά σε αυτήν και να είσαι υπεύθυνος να την παραδώσεις στα παιδιά σου, σε καλύτερη κατάσταση από αυτή που την παρέλαβες.
Δώδεκα ημέρες στην Πλατεία, διαπίστωσα ότι μπορείς να εκχωρήσεις κάποιες εξουσίες σε κάποιους, μπορείς να κάνεις πίσω σε κάτι, να συμβιβαστείς σε πολλά. Δεν μπορείς όμως να είσαι μονίμως απών από το κοινωνικό γίγνεσθαι και να περιμένεις τον «από μηχανής θεό» να σου λύσει όλα τα προβλήματα.
Δώδεκα ημέρες στην Πλατεία κατάλαβα πώς έφτασα… στην Πλατεία. Εξαχρειώθηκα από άλλους εξαχρειωμένους, έφτασα να σκέφτομαι μόνο εμένα και τους δικούς μου ανθρώπους. Έμαθα να είμαι βουλιμικός, κατατρώγοντας ένα απειροελάχιστο κομμάτι του παγκόσμιου πλούτου που πέταξαν προς το μέρος μου -με αποστροφή και αηδία μάλιστα- οι παγκόσμιοι εντολοδότες.
Δώδεκα ημέρες στην Πλατεία κατάλαβα ότι οι χειρότεροι άνθρωποι αυτού του κόσμου είναι αυτοί που ορίζουν τις τύχες του. Πολύ δε χειρότερα, εξέθρεψαν όλους εμάς «κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους», κακέκτυπη, φτωχή και άβουλη, για να εξυπηρετούμε τα συμφέροντά τους, νομίζοντας ότι είναι και δικά μας.
Δώδεκα ημέρες στην Πλατεία κατάλαβα πόση δύναμη έχουν όλοι αυτοί που μας μετατρέπουν σταδιακά σε ζωντανά σκουπίδια. Θέλω, αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να πετύχω την ανατροπή τους. Σίγουρα όμως αξίζει να προσπαθήσω.
Δώδεκα ημέρες στην Πλατεία, κατάλαβα ότι έχω υποχρέωση να μεταφέρω αυτό που είδα, σε όσους περισσότερους συνανθρώπους μου μπορώ. Γιατί εγώ είμαι εκεί και έτσι έχω την ευχέρεια να μεταφέρω την εικόνα πέρα από τους διαθλαστικούς φακούς των κυρίαρχων ΜΜΕ. Τα οποία, σε τελική ανάλυση, δεν έχουν κανένα συμφέρον να αλλάξει το παραμικρό, καθώς ανήκουν σε μεγάλους επιχειρηματίες, που αποτελούν μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης.
Έτσι θεώρησα χρέος μου να καταθέσω αυτό που είδα, αυτό που ένοιωσα και αυτό που κατάλαβα, μέσω της φυσικής μου παρουσίας στο Σύνταγμα και όχι μέσω αφηγήσεων. Εσείς θα μπορούσατε να δείτε άλλα πράγματα, να νοιώσετε διαφορετικά, να αφηγηθείτε με άλλο τρόπο. Ο καθένας και η καθεμιά έχει διαφορετικό τρόπο, οπτική γωνία και άποψη, που λειτουργούν ως φίλτρα της αλήθειας και των γεγονότων.
Το ζήτημα είναι να αναπαράγονται τα γεγονότα όπως τα έζησε κανείς και όχι εξωραϊ-
σμένα ή παραποιημένα, προς ίδιον όφελος. Ευχαριστώ την Αμαρυσία που έδωσε το βήμα, ευχαριστώ όλους και όλες που φτάσατε διαβάζοντας έως εδώ, και περισσότερο από τον καθένα ευχαριστώ την οικογένειά μου που με στηρίζει για να μπορώ και εγώ με τη σειρά μου να συμβάλλω στη στήριξη της κοινωνίας.
Κλείνω απαντώντας σε μια εύλογη απορία που μπορεί να δημιουργήθηκε σε πολλούς από εσάς, γιατί τις προηγούμενες μέρες την είχα και εγώ: «Τι έγινε και μέσα σε 12 μέρες (θεωρείς ότι) τα έμαθες και τα… έπαθες όλα αυτά; Υπνοθεραπεία σου έκαναν»; Καλή ερώτηση, σκέφτηκα όταν μου προέκυψε. Και αφού μου προέκυψε, βρήκα την απάντηση:
Ό,τι είχα διαβάσει μέχρι σήμερα, ό,τι είχα ακούσει, αλλά και οι εκατοντάδες ομιλίες, οι χιλιάδες απόψεις και οι άλλες τόσες συζητήσεις στο Σύνταγμα, συνέθεσαν μέσα στο κεφάλι μου όλη τη μέχρι σήμερα ανερμάτιστη γνώση. Σαν να έχεις στα χέρια σου ένα παζλ με χιλιάδες κομμάτια που παλεύεις χρόνια να φτιάξεις και ξαφνικά, με μια βοήθεια, με μια μέθοδο, ενώνεις τα μικρά μέρη σε ένα σύνολο, καταλήγοντας σε έναν έκπαγλο πίνακα ζωγραφικής.
Μην περιμένετε από εμένα, μετά από όλα αυτά, να σας πω τι πρέπει να κάνετε. Αλλά μέσα από την καρδιά μου σας προτρέπω: Αυτό που συμβαίνει εκεί, τώρα, μην το χάσετε!
Νίκος Γιαννούλας
