Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν περάσει από την Πλατεία Συντάγματος τις τελευταίες μέρες. ΄Ενα ετερόκλητο πλήθος, που ενώνεται κάτω από τον πρωτότυπο αλλά και χαρακτηριστικό τίτλο «Αγανακτισμένοι». Μέχρι στιγμής, το πλήθος εκφράζεται με δύο τρόπους. Η μεγάλη πλειοψηφία δείχνει με κάθε τρόπο την αποστροφή της προς το πολιτικό σύστημα, η έδρα του οποίου βρίσκεται στο επίκεντρο των αποδοκιμασιών. ΄Ενα άλλο τμήμα των συγκεντρωμένων -αυτοί που βρίσκονται εκεί καθημερινά ή και… μόνιμα- πηγαίνει ήδη ένα βήμα πιο μακριά. Δημιούργησε επιτροπές, συλλέγει προτάσεις, οργανώνει διαρκείς ομιλίες και ανταλλαγές απόψεων.
Οι «έξωθεν» παρατηρητές, ακόμα κι αν πέρασαν κάποιες φορές από το Σύνταγμα, κινούνται σ’ ένα πολύ πλατύ φάσμα κριτικής, ανάλογα με τις γενικότερες πεποιθήσεις τους. Ξεκινούν από την ελπιδοφόρα πλευρά του κινήματος και καταλήγουν μέχρι τη συνειδητή δυσφήμισή του!
Δεν είναι ακόμη ώρα, ούτε καν για έναν πρώτο απολογισμό. Δεν γίνεται, όμως, να μην αναφερθούμε στα προφανή κέρδη. Κυριότερο η συμμετοχή του κόσμου, το χτύπημα της απάθειας, η εγκατάλειψη του… καναπέ, η πρώτη έκφραση της δυσαρέσκειας, μια πρώιμη προειδοποίηση προς τους «διαχειριστές» των αλλοδαπών αποφάσεων: «Είμαστε εδώ και δεν θα σας αφήσουμε να παίξετε άλλο με τις ζωές μας, με τις τύχες μας, με το μέλλον των παιδιών μας»!
Oι πρώτες επιτυχίες αυτού του κινήματος είναι ορατές «επί τη εμφανίσει»:
1. Διέψευσε πανηγυρικά όσους ειρωνεύονταν τους «βολεμένους» σύγχρονους ΄Ελληνες και έσπειρε τον πανικό στους ξένους και εγχώριους εμπνευστές των Μνημονίων.
2. Θορύβησε τους «πιστωτές» μας και τους υποχρέωσε σε προσωρινή αναδίπλωση.
3. Γελοιοποίησε όλες τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις και ηγεσίες της Αστυνομίας, αφού επί 15 μέρες δεν έχει ανοίξει μύτη και δεν έχει σπάσει ούτε φαναράκι από φλας αυτοκινήτου! Ούτε ένας «κουκουλοφόρος» δεν τόλμησε καν να εμφανιστεί στην Πλατεία!!!
Δικαιούται κανείς, εφόσον διάκειται κατ’ αρχήν θετικά προς αυτές τις κινητοποιήσεις, να έχει όσες ενστάσεις θέλει. Επαναλαμβάνουμε ότι είναι πολύ νωρίς και τίποτε ακόμη δεν έχει διαφανεί. Είναι σαφές ότι απαιτούνται πολλά ακόμη βήματα, ώστε να ξέρουμε πού πάει το κίνημα διαμαρτυρίας και αν θα έχει μια πιο οργανωμένη συνέχεια. Κάποιοι προεξοφλούν τη σύντομη αποτυχία του, αλλά μάλλον θα απογοητευτούν…
Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ, παραχωρεί σήμερα το λόγο σε έναν από τους ενεργούς συμμετέχοντες στον πυρήνα της Πλατείας και των επιτροπών. Ο ενθουσιασμός του είναι εμφανής και ο χρόνος θα δείξει αν είναι δικαιολογημένος. Πάντως, με τίποτε δεν δικαιώνει όσους θεωρούν τις κινητοποιήσεις «άσκοπες» και «απολίτικες».
Ό,τι κι αν γίνει στο μέλλον, όπως και αν εξελιχθεί αυτή η διαμαρτυρία, το πρώτο αυτό «εγερτήριο» δεν είναι μικρό επίτευγμα! Παρά τις επιφυλάξεις μας, δε μπορούμε παρά να ευχηθούμε ολόψυχα ότι θα βρεθούμε προ μιας νέας «Τρίτης Σεπτεμβρίου» (του Μακρυγιάννη, φυσικά, και όχι του… Ανδρέα), ότι οι διαμαρτυρίες θα πάρουν τη μορφή λαϊκού κινήματος και ότι αυτό θα φέρει κάποιες ανατροπές. Τίποτε περισσότερο για την ώρα και – το πιο σημαντικό: όσοι μένουν σπίτια τους ή δίνουν τον δικό τους «μοναχικό» αγώνα, ας προσέξουν μήπως βρεθούν προ εκπλήξεων…
Χρήστος Φωτιάδης
