- Να μου το θυμηθείτε: Κάτι δεν πάει καλά με τους αγανακτισμένους και τους «αγανακτισμένους» πολίτες.
- Είμαστε μια τρελή χώρα.
- Δεν υπάρχει αμφιβολία και το θέτω έτσι αόριστα «τρελή χώρα», διότι αν μιλήσω για τρελούς πολίτες, ή και δημότες, θα με κυνηγήσουν για λαϊκισμό.
- Να σας πω ένα παράδειγμα.
- Μια κυρία αποφασίζει να ιδρύσει νέο κόμμα, ξεχνώντας τα πάντα γύρω από το παρελθόν της.
- Το ιδρύει, καλεί όλους όσους τη γουστάρουν (να το πω απλά για να γίνει κατανοητό) να προσχωρήσουν και προχωράει σε γενική συνέλευση του κόμματος για τις τυπικές διαδικασίες εκλογής προέδρου, οργάνων του κόμματος κλπ. κλπ.
- Και εκεί στη γενική συνέλευση, στη ψηφοφορία για πρόεδρο του κόμματος, η κυρία δεν λαμβάνει το σύνολο των ψήφων, αλλά εκλέγεται… κατά πλειοψηφία (με λευκές και άκυρες και μια αρνητική).
- Ε, δεν είναι κουφό;
- Πώς γίνεται, κύριέ μου, να προσχωρείς στις τάξεις της κυρίας, όταν δεν την γουστάρεις για αρχηγό σου και ρίχνεις λευκή ψήφο;
- Μιλάμε δηλαδή, για λαό με διχασμένες προσωπικότητες.
- Δεν εξηγείται αλλιώς.
- Αλλά μιλούσα για τους «αγανακτισμένους» και τους αγανακτισμένους πολίτες αυτής της χώρας.
- Διότι, όπως και να το κάνουμε, είναι δύο ειδών.
- Οι αγανακτισμένοι (χωρίς εισαγωγικά), που είδαν τα εισοδήματά τους να μειώνονται, που βλέπουν ότι δεν υπάρχει μέλλον αν δεν αλλάξει η νοοτροπία σ’ αυτή τη χώρα και περιμένουν υπομονετικά, να δουν «πού θα πάει το πράγμα με τους ανίκανους που μας διοικούν» και προβληματίζονται ότι, αν ξαφνικά γίνουν εκλογές δεν θα ξέρουν ποιον να ψηφίσουν, ή ανησυχούν ότι έτσι και ξεσπάσουν επεισόδια, άντε να τους μαζέψεις.
- Οι «αγανακτισμένοι», οι οποίοι πάνε πλατεία, όπως έλεγε ο Λαζόπουλος, για χαβαλέ.
- Διότι χαβαλές είναι, να φωνάζεις «δεν πληρώνω» ή «να φύγουν οι κλέφτες», ή «Ουστ» και να μουντζώνεις προς τη Βουλή, χωρίς άλλο σκοπό.
- Είναι χαβαλές, διότι «η πλατεία δεν έχει ταυτότητα» και δεν βρέθηκε και κάποιος να της δώσει ταυτότητα.
- Η «πλατεία», χωράει μεν χιλιάδες κόσμο, αλλά επειδή είμαστε και Έλληνες, συγκεντρώνει και χιλιάδες γνώμες, και όπως έχω ξαναγράψει αυτές τις μέρες, αν φύγουν αυτοί που μας διοικούν, ποιοι θα έρθουν;
- Και ποιοι και πως θα ορίσουν τους νέους και αδιάφθορους που θα έρθουν;
- Τα 140 αντίσκηνα που μέτρησαν οι παρατηρητικοί στην πλατεία Συντάγματος; Ή οι 30 καντίνες με τα «βρώμικα», όπως τις αποκαλούν οι ειδικοί της υπαίθριας εστίασης;
- (Εδώ μαζευόμαστε 10 στην πολυκατοικία, για τα κοινόχρηστα και γίνονται μάχες).
- Και καλά, όσο γίνεται χαβαλές, ωραία περνούν οι «αγανακτισμένοι» (οικονομικά, σερφάροντας στα iPAD, ανταλλάσσοντας SMS & MMS, κάνοντας γνωριμίες).
- Αν «του τη δώσει» κανενός και προκαλέσει επεισόδιο στην πλατεία; Πώς ελέγχεται αυτό το ενδεχόμενο;
- (Προχθές μια βουλευτή είδαν και της πέταξαν πέτρες).
- Επειδή δε, δεν μου φτάνει ο χώρος, θα κλείσω με τον Χίτλερ αυτή τη φορά, που πριν εγκαθιδρύσει το καθεστώς του, είχε πει: «Όσο περισσότερη βία στους δρόμους, τόσο περισσότερο κέρδος για μας».
- Αυτά δεν ήσαν Έπεα Πτερόεντα.
- Έπεα Αγανάκτησης ήσαν.
Άγγελος Πολύδωρος
