Οι φόροι
Οι φόροι της δημοκρατίας ήσαν εφικτοί στην είσπραξη με απλούς και κατανοητούς νόμους λ.χ. 2% για κάθε εισαγωγή και εξαγωγή των εμπορευμάτων, 1% στο χονδρεμπόριο εντός της χώρας, λιμενικόν τέλος ναυλοχίας (φόρος εφοπλιστών), και ειδικόν τέλος εισιτηρίων. Επίσης το μετοίκιον, δηλαδή. φόρος παραμονής των επισκεπτών και των οικονομικών μεταναστών, καθώς και το ξενικόν, φόρος για την άσκηση εργασίας των μετοίκων (ξένων) . Βεβαίως απαλλάσετο παντός φόρου ο κερδίζων πολιτικό άσυλο εν ονόματι του υπέρτατου δικαστού Ξενίου Διός. Φόρο πλήρωναν ακόμη και οι ιερόδουλες το λεγόμενον πορνικόν.
Το κράτος της δημοκρατίας είχε έσοδα από τις ενοικιάσεις μεταλλείων, ορυχείων, δημοσίων κτημάτων, ναών, κτιρίων, θεάτρων κ.ά.. ‘Όλα αυτά ελέγονταν δημόσιαι πρόσοδοι. Το δημόσιο ταμείο επίσης εισέπραττε από τις καταβολές και τα πρόστιμα των δικών και επιβαλλομένων προστίμων της Βουλής. Τέλος ο συμμαχικός φόρος αυτών των πόλεων που απαλλάσσονταν της στρατεύσεως. Το σπουδαιότερο όμως έσοδο του κράτους προήρχετο από τους πλουσίους και εδίδετο με τη μορφή της χορηγίας. Το ύψος της χορηγίας το καθόριζαν οι άρχοντες της κάθε περιοχής και αν κάποιος ένιωθε πως αδικείτο του πρότειναν να κάνει ανταλλαγή περιουσίας με τον επόμενο.
Οι χορηγοί ανελάμβαναν τα έξοδα των εορτών, του θεάτρου, της μουσικής, των ορχηστρικών και αθλητικών αγώνων. Αυτοί έτρεφαν τους ηθοποιούς, τους χορευτές, μουσικούς και τους δασκάλους των. Χορηγοί ήσαν επίσης αυτοί που δαπανούσαν για τις γυμνασιαρχίες δηλαδή, την τροφή και γενικώς τα έξοδα των λαμπαδηδρόμων και των αθλητών στα δημόσια γυμναστήρια. Χορηγοί για τα έξοδα εστιάσεως στις μεγάλες εορτές . Επίσης είχαν θεσμοθετήσει και έκτακτες χρηματικές εισροές τις λεγόμενες εκούσιες επιδόσεις και τις εισφορές αναλόγως της περιουσίας, σε περιόδους μεγάλων κρατικών δυσκολειών (συνήθως πολέμων).
Η δημόσια παιδεία
Οι νέοι της μιας και μοναδικής τριών βαθμίδων δημόσιας εκπαίδευσης μέχρι τα 18 τους υποχρεούνταν να παρακολουθούν δωρεάν και χορηγούμενοι συμβολικά διά χρηματικού ποσού από τις δαπάνες των ευπόρων πολιτών. Μετά τα 18 τους είχαν όλοι δικαίωμα να μετέχουν στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια γιατί θεωρούσαν την μόρφωση διά βίου ανάγκη. Το μεγαλύτερο όμως πανεπιστήμιο των νέων ήταν η δεκαετής συμμετοχή των στην εκκλησία του δήμου κυρίως ως ακροατές.
Επιπρόσθετα η 2ετής υποχρεωτική εκπαίδευσή των από τα 18 έως τα 20 στα στρατιωτικά και γενικότερα στα θέματα υπεράσπισης της δημοκρατίας και της πατρίδας. Τα 2 αυτά χρόνια μάθαιναν τις στρατιωτικές τέχνες, την ομαδικότητα, την αλληλεγγύη, τη μετεωρολογία, τη γεωγραφία και τους κανόνες της αυτάρκειας για την επιβίωσή τους σε χαλεπούς καιρούς. Η πολιτεία έχτιζε άνδρες που αυτή θα ήσαν τα τείχη της πόλης και τα κουπιά στις τριήρεις. Σήμερα η άγνοια και η μαλθακότητα των νέων είναι εξόφθαλμη. Ακόμη και η απλή αναπαραγωγή των καθίσταται αδύνατος, σε συνθήκες ανεργίας, εθνικής υποταγής, διάλυσης του παραγωγικού ιστού, ανεξέλεγκτης εισροής παρείσακτων και αντιλαϊκού κράτους.
Χωρίς «παραθυράκια»
Στην πραγματική δημοκρατία ποτέ δεν αναστέλλονταν τα ανθρώπινα δικαιώματα όποιος το έκανε εθεωρείτο τύραννος… και τιμούσαν τους τυραννοκτόνους. Σήμερα στην κοινοβουλευτική «δημοκρατία» με το άρθ.48 παραγρ. 1 του Συντάγματος δίνεται η δυνατότητα στην εκάστοτε (συνήθως μειοψηφούσα) κυβέρνηση να αναστέλλει τα άρθ. 5,6,8,9, 11 και 12 που αναφέρονται στα δικαιώματα των προσωπικών ελευθεριών των πολιτών.
Επίσης μπαίνουν στο γύψο τα άρθρα 4, 14, 19, 22 καθώς και τα άρθρα 3, 23, 96, και 97. Έτσι όταν τα βρεί σκούρα με κάποιους απεργούς αμέσως βάζει εμπρός τον μηχανισμό της επιστράτευσης χωρίς καμιά δημοκρατική συστολή. Οι συναινετικές πολιτικές που διαλαλούν είναι συνήθως αθύρματα (παίγνια) της ολιγαρχικής δολιοτητάς των. Στην δημοκρατία που τα περισσότερα αξιώματα δίδονται με κλήρο δεν έχουν δικαίωμα οι τίμιοι και ικανοί να μη κυβερνούν. Αντίθετα εμποδίζονται δια των νόμων οι ανίκανοι, οι κλέφτες και οι πονηροί. Ενώ τώρα κυβερνούν οι ίδιοι και οι ίδιες οικογένειες κληρονομικά, λεηλατώντας τον δημόσιο πλούτο, υποθηκεύοντας την χώρα στους έξωθεν προστάτες των, τρομοκρατώντας τον λαό με αρρώστιες, με ακραία καιρικά φαινόμενα, με πολέμους, με χρεοκοπίες, ασιτείες, και άλλες δυστυχίες.
Αντίθετα, η Δημοκρατία ανεβάζει το φρόνημα του λαού, τον εμψυχώνει, του δίνει ελπίδα και δύναμη, τον προτρέπει σε έργα δημιουργικά και προσοδοφόρα. Τον συνδέει με τη γη του, τα δένδρα του, τα ποτάμια και τις θάλασσές του. Κάποτε οι Αθηναίοι εξέλεξαν κάποιον Ερμεία για στρατηγό που ήταν πάμπτωχος. Η πόλη όμως φρόντισε για την σίτιση της οικογενείας του αλλά και για τα δικά του έξοδα. Άρα η πρόγονοί μας δημιουργοί των δημοκρατικών κανόνων γνώριζαν πως όλοι πρέπει να άρχουν και να άρχονται εναλλάξ. Είχαν στο νου τους πως η κλήρωση ήταν ο πιο δίκαιος τρόπος εκλογής των αξιωμάτων. Φρόντιζαν βέβαια να εκλέγουν τους ειδικούς όπου χρειάζονταν ειδίκευση και επιστήμη. Πίστευαν όμως ακράδαντα –και το εφάρμοζαν– πως δεν χρειάζεται μεγάλη διάρκεια των αξιωμάτων, γιατί αυτό δημιουργεί συνήθειες και επικίνδυνα κατεστημένα. Είχαν μελετήσει πολύ καλά την ανθρώπινη φύση με τα ζωώδη ένστικτά της, της φιληδονίας, της απληστίας και της φιλοδοξίας. Γι’ αυτό βρήκαν μηχανισμούς κοινωνικής συμβίωσης που να εξουδετερώνουν αυτές τις επικίνδυνες τάσεις.
