Αγαπητέ Κύριε Ζαγκλή,
Έχω κι άλλη φορά εκφράσει τον ενθουσιασμό μου για την εφημερίδα σας, την οποία ανελλιπώς ανέφερα και στο λογοτεχνικό περιοδικό «Έκφραση Λόγου και Τέχνης» του Δημοτικού Πνευματικού Κέντρου της Λέρου, το οποίο επί 5ετία διηύθυνα και του οποίου η έκδοση τώρα «ανεστάλη».
Και γράφω και πάλι γιατί, συχνά, κάτι που θαυμάσαμε αλλάζει και η αλλαγή σπάνια είναι προς το καλύτερο. Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ σας όμως διατηρεί την καθαρή (και ξεκάθαρη) ενημέρωση και εκφράζει, μέσα από την πένα των συνεργατών σας την ειλικρίνεια, την εντιμότητα που απαιτεί η σωστή δημοσιογραφία, κάτι που, όσοι γνωρίζουμε τουλάχιστον, διαπιστώνουμε ότι, από τα περισσότερα έντυπα, τείνει να εκλείψει.
Χαίρομαι όλες τις σελίδες και τα κείμενα των συνεργατών σας.
Όμως θα σταθώ στην κυρία Θέμιδα Μαυραντή την οποία διαβάζω και θαυμάζω από χρόνια, από το εκλεκτό περιοδικό της «Οδός Θέμιδος» που διηύθυνε. Οι γνώσεις της ευρύτατες, όχι μόνο της δημοσιογράφου, αλλά και της λογοτέχνιδος και της κριτικού.
Σε ότι κι αν γράφει, εκφράζει την αντικειμενικότητα, τη μαχητικότητα, το θάρρος να λέει την αλήθεια.
Μέσα από τη σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας –αυτής της πολύπαθης– μπαίνει στην ουσία του θέματός της και επικοινωνεί με τον αναγνώστη της, κάνοντάς τον να αισθάνεται ότι η δική του φωνή ακούγεται μέσα από τα δικά της λόγια.
Σε ότι σχολιάζει και συχνά καυτηριάζει, δείχνει τον άνθρωπο που με πάθος στηρίζει τα «πιστεύω» του και μπορεί, μέσα στην παραζάλη αυτής της δύσκολης εποχής, να διατηρεί την ευαισθησία, την ευθυκρισία, την αμεροληψία, στοιχεία που διακρίνουν όσους ολίγους διέσωσαν τον αυτοσεβασμό και τα ιδανικά τους.
Στη στήλη της που «τοπογράφει», δίνει τη σφραγίδα της και μας συγκινεί γιατί, όσοι ακόμη πιστεύουμε στον γνήσιο, έντιμο Έλληνα, διαβάζουμε έναν «δικό» μας άνθρωπο.
Επειδή λοιπόν κάθε εφημερίδα «είναι ο Διευθυντής της», σας συγχαίρω ξανά για την ΑΜΑΡΥΣΙΑ και την επιλογή αξιόλογων συνεργατών και ευχαριστώ γιατί τέτοια έντυπα είναι πηγή φωτός στη σκοτεινιά που μας τυλίγει.
Με εκτίμηση,
Νινόν Δημητριάδου – Καμπούρη
Αγία Μαρίνα, Λέρος
