Στην Εθνική και θρησκευτική μας παράδοση, η εορτή του Πάσχα είναι η μεγαλύτερη, η ομορφότερη, και του λαού η πιο αγαπημένη.
Το Πάσχα παραμένει λαμπρότατο σημείο παρηγοριάς και αντοχής, σταθμός ελπίδας και παράδειγμα κατανίκησης αυτού που φαίνεται ακαταμάχητο. Η τελετή της Ανάστασης έχει τη μαγική δυνατότητα να απευθύνεται σε κάθε πρόσωπο ξεχωριστά, ακεραιωμένο και υψωμένο στην πνευματικότητά του, αλλά και συγχρόνως στην ανθρώπινη κοινότητα, καθότι απευθύνεται αμερόληπτα προς πάντας «νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες», «η τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες», «πάντες απολαύσατε τον πλούτον της χρηστότητος και του συμποσίου της πίστεως» αλλά και την προτροπή του Εθνικού μας ποιητή περνώντας το μήνυμα του Πάσχα: Το φιλί της Αγάπης.
Ανοίξετε αγκαλιές ειρηνοφόρες
Ομπροστά στους Αγίους και φιληθήτε
Φιληθήτε γλυκά χείλη με χείλη
Πέστε Χριστός Ανέστη εχθροί και φίλοι.
Στα χρόνια της Σκλαβιάς, η Ανάσταση συμβόλιζε την Ανάσταση του Γένους. Αυτό το Γένος μας διαμορφώθηκε και επιβίωσε μέσα στην Κιβωτό της ορθόδοξης ζωής. Το φως της Αναστάσεως φωτίζει τις ανθρώπινες κοινωνίες και φέρνει το μήνυμα της αγάπης, της συναδέλφωσης, της συγγνώμης, της αλληλεγγύης και της συμπάθειας. Μοναδική άγκυρα σωτηρίας για τους ταραγμένους και τρικυμισμένους καιρούς μας.
Είναι το γλυκό φως της Ανάστασης, το ανέσπερο που βγαίνει μέσα από το Σταυρό του Κυρίου μας για να φωτίσει τις ψυχές των συγχρόνων και «πολιτισμένων»» ανθρώπων, που παραπαίουν στην υλιστική εποχή μας και πνίγονται στην αλόγιστη δίψα του κέρδους με κάθε μέσο
θεμιτό και αθέμιτο, παραβλέποντας τον σκοτεινό χορό των φτωχών, των ζητιάνων και άστεγων – πικρή αντίστηξη στην καταναλωτική παραφορά. Ποτέ ο άνθρωπος, ιδιαίτερα ο νέος, δεν αισθάνθηκε τον εαυτό του τόσο μόνο, τόσο αβοήθητο όσο στην εποχή μας.
Ο Αναστάς, γίνεται ο παρηγορητής και η πηγή της ζωής, αφού με την μαρτυρική του θυσία στο Σταυρό του μαρτυρίου, έδειξε την απερίγραπτη αγάπη Του στον πολύπαθο άνθρωπο. «Ολόκληρος ο χριστιανικός πολιτισμός θεμελιώθηκε στη θανάσιμη αγωνία ενός εσταυρωμένου»
Εκεί μέσα από το θείο Άλγος και τα σεπτά πάθη θα εξυψούται μεσαθέ μας η ζεστασιά της ανθρωπιάς και της καλοσύνης, θα πραγματώνεται η ανάνηψη της ψυχής μας και θα λαμπρύνεται με το φως το ανέσπερο της Ανάστασης. Και θα «μεταμορφώνεται» ο σύγχρονος άνθρωπος από τα χυδαία ξοδέματα του ευδαιμονισμού και τις σειρηνικές εικόνες του ολέθρου και θα ανακαινίζεται η στεγνωμένη του ψυχή, καθότι ο Χριστιανισμός αρχίζει εκεί που συναντιέται με τον Καλό Σαμαρείτη. Οι μυλόπετρες της ζωής ας σταματήσουν ν’ αλέθουν τις βιοτικές μέριμνες.
Το φως της Ανάστασης είναι η ανάσταση αλλά και η ανάταση της ψυχής του ανθρώπου. Είναι αυτό το ανέσπερο φως, που θα πρέπει να ζεστάνει, να γλυκάνει και να μαλακώσει τις καρδιές των ισχυρών του κόσμου τούτου και του πλανήτη μας για να μη «διαχειριστούν»» τους φτωχούς όπως τα τοξικά τους απόβλητα, αλλά για ένα ειρηνικότερο και ανθρωπινότερο μέλλον της ανθρωπότητας.
Το φως της Ανάστασης δίνει τη μόνη ελπίδα στον σημερινό κουρασμένο άνθρωπο από την μοναξιά, την εσωτερική αδυναμία, τα ναρκωτικά, τη βία, το έγκλημα, την ανασφάλεια, την ομαδική παράκρουση για έναν τρόπο ζωής, αγάπης, ήθους, εργατικότητας και συνεργσίας. Σήμερα χρειάζεται τόλμη και γενναίο φρόνημα για πάντες χριστιανούς και όχι να ζεις μέσα στην υποκρισία και το συμβιβασμό. Κι αυτή την ελπίδα μάς τη δίνουν οι σημερινοί νέοι που αρχίζουν να προβληματίζονται και να ξεθάβουν ιδανικά και αξίες, που οι γονείς τους είχαν αμφισβητήσει. Μια νέα αρχή φαίνεται να ξεκινάει, πιο αληθινή και τίμια με την ανθρώπινη ύπαρξη. Και την εσωτερική αναζήτηση για κάτι πιο ουσιαστικό, πιο δυνατό. Οι νέοι σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο επιστρέφουν στο Θεό, μια ελπίδα, μια ανάνηψη της ψυχής μας που θα λαμπρύνεται με το φως το ανέσπερο της Ανάστασης, καθότι την Ανάσταση δεν την βλέπεις, την πιστεύεις. «Εγώ ειμί το φως του Κόσμου»
Η ποιότητα πρέπει να φρενάρει τον διεφθαρμένο θόρυβο, ενώ η Εκκλησία να κάνει το Ευαγγέλιο αναμοχλευτή της κοινωνικής θάλασσας. Γιατί «όποιος επαναπαύεται στη θυσία του Ιησού είναι ηθικά ανύπαρκτος»» τονίζει ο αλησμόνητος Παναγ. Κανελλόπουλος.
Χριστός Ανέστη, Συνέλληνες. Το φως της Ανάστασης ας γίνει δρομοδείκτης στον δύσκολο δρόμο της ζωής μας και φωτοδότης της Ελληνορθόδοξης Παράδοσής μας.
Η ιθαγένεια του Ελληνισμού είναι αδιανόητη χωρίς τον συνδεκτικό κρίκο της Ορθοδοξίας.
Νίκος I. Κωστάρας
