Περισσότερο καταθλιπτικό Αύγουστο χρόνια είχε να ζήσει η χώρα μας. Ακόμη και στα παραθεριστικά κέντρα, ακόμη και κάτω από τις ομπρέλες στην παραλία, οι συζητήσεις που γίνονται περιστρέφονται γύρω από τη ζοφερή οικονομική πραγματικότητα, αλλά και τη διάχυτη απαισιοδοξία ότι ούτε αυτή τη φορά οι κυβερνώντες -σε Ελλάδα και Ευρώπη- δεν είναι ικανοί να δώσουν τις πολιτικές λύσεις που απαιτούνται.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Ανατρέχοντας στην πλέον πρόσφατη εσωτερική επικαιρότητα, η στήλη δεν μπορεί παρά να συμμεριστεί την παραπάνω απαισιοδοξία. Η ειδησεογραφία των ημερών είναι ενδεικτική:
● Οι δημοτικοί βρεφονηπιακοί και παιδικοί σταθμοί ανοίγουν σε λίγες μέρες, με δεκάδες χιλιάδες οικογένειες να έχουν μείνει εκτός… νυμφώνος, καθώς τα κονδύλια δεν έφθασαν για τα δικά τους βρέφη και παιδιά.
● Τα πανεπιστήμια θα ανοίξουν κι αυτά, με νέες αλλαγές στον σχετικό νόμο (να θυμήσουμε ότι πέρασε με αυξημένη πλειοψηφία από τη Βουλή), ο οποίος τροποποιήθηκε πριν καν εφαρμοστεί! Την ίδια στιγμή, συνεχίζεται αθρόα η μετανάστευση Ελλήνων πτυχιούχων στο εξωτερικό, μιας και η Ελλάδα δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει δουλειά και μάλλον δεν τους χρειάζεται…
● Η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) προχωρά σε έκτακτο συνέδριο στις 31 Αυγούστου, μετά και τις νέες μειώσεις που αναμένονται στους κεντρικούς αυτοτελείς πόρους (ΚΑΠ), οι οποίες πιθανολογείται ότι θα φθάσουν στο 50% έως το τέλος του έτους. Κάποιες εισηγήσεις για τις πιθανές αντιδράσεις των ΟΤΑ κάνουν λόγο για «λουκέτα» στους δήμους (από ολιγοήμερα έως επ’ αόριστον) και για παραιτήσεις αιρετών.
● Για την καταστροφική -οικολογικά και οικονομικά- πυρκαγιά στη Χίο κατηγορούνται οι τοπικοί φορείς, που σύμφωνα με την κεντρική εξουσία δεν είχαν λάβει τα ενδεδειγμένα μέτρα πρόληψης, οι οποίοι με τη σειρά τους εγκαλούν την Πολιτεία για την όντως σημαντική καθυστέρηση στην απόδοση των σχετικών κονδυλίων. Την ίδια στιγμή, για να ολοκληρωθεί το σκηνικό του παραλόγου, εκπρόσωποι της Πυροσβεστικής καταγγέλλουν ότι τα μνημόνια έχουν περικόψει ακόμη και τα καύσιμα των οχημάτων και των πτητικών μέσων της Υπηρεσίας, με αποτέλεσμα να προμηθεύονται τα τελευταία «δανεικά» από τις ένοπλες δυνάμεις!
Μέσα σε όλα τα παραπάνω, έρχονται να προστεθούν τα νέα, κοινωνικά άδικα όσο και επώδυνα μέτρα που προετοιμάζει η κυβέρνηση, σε πλήρη αντίθεση με τα όσα οι κυβερνητικοί εταίροι εξήγγειλαν προεκλογικώς, αλλά και συμφωνούσαν μετεκλογικώς. Αν, μάλιστα, το ταξίδι του πρωθυπουργού στα ευρωπαϊκά κέντρα λήψης αποφάσεων αποδειχθεί άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος, σε ό,τι αφορά τους όρους και τις προϋποθέσεις επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας, τότε τα παραπάνω μέτρα είναι πολύ πιθανό να οδηγήσουν στην εκδήλωση ακραίων κοινωνικών εντάσεων και τελικώς, να φέρουν τη χώρα προ του κινδύνου που (υποτίθεται) ότι όλοι απεύχονται· δηλαδή να επιφέρουν την πλήρη κατάρρευση της Ελλάδος, σε οικονομικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο.
Δυστυχώς, και για να επικαλεστώ τα λόγια του βραβευμένου Χιλιανού οικονομολόγου Manfred Max-Neef (συγγραφέας του βιβλίου «Ξυπόλυτα Οικονομικά», http://www.youtube.com/watch?v=nH1pdP eHtNc&fb_source=message) οι οικονομολόγοι συσσωρεύουν γνώσεις για τον τρόπο που λειτουργεί η οικονομία, αλλά στερούνται κατανόησης για να ερμηνεύσουν τα οικονομικά φαινόμενα και κυρίως, για να αποτρέψουν την επικείμενη καταστροφή.
Και ίσως, θα πρόσθετα, κάποια στιγμή, όταν θα βγουν από τα πολυτελή γραφεία τους, για να μεταβούν στην οικία τους ή όπου αλλού, να διαπιστώσουν ότι οι κοινωνίες τις οποίες «διαφέντευαν» με τους αριθμούς και τα διαγράμματά τους δεν υπάρχουν πια. Και δεν θα υπάρχουν όχι δυστυχώς γιατί ένα επαναστατικό ρεύμα αλλαγής -διψασμένο για μια πραγματικά δικαιότερη κατανομή του πλούτου- θα έχει συνεπάρει τα περισσότερα κοινωνικά στρώματα, αλλά επειδή απλούστατα θα έχει τελειώσει το «οξυγόνο».
Είναι πολύ πιθανό και βέβαια εξίσου επικίνδυνο, οι μεγάλες μάζες να λειτουργήσουν όπως τα ζώα που απειλούνται θανάσιμα από τα σαρκοβόρα θηλαστικά που τα κυνηγούν. Να αρχίσουν να τρέχουν ανεξέλεγκτα προς κάθε κατεύθυνση, παρασύροντας και ποδοπατώντας ό,τι βρεθεί στο διάβα τους· ακόμη και τα ίδια τα παιδιά τους.
Το πόσο εφικτό είναι να αποτραπεί το παραπάνω εφιαλτικό σενάριο εξαρτάται από σειρά παραγόντων, που δύσκολα κάποιος θα μπορούσε να προσδιορίσει με ακρίβεια. Το σίγουρο είναι, πάντως, ότι όσο η λέξη ανθρωπιά θα απουσιάζει από τις ανακοινώσεις των κυβερνώντων, εντός κι εκτός συνόρων, ο κίνδυνος να ζήσουμε δραματικές στιγμές θα γίνεται όλο και αμεσότερος.
Το κακό είναι ότι οι συνθήκες δεν είναι πρωτόγνωρες. Έχουν ξαναϋπάρξει στην ιστορική διαδρομή του ανθρώπου και μάλλον, θα επαναληφθούν και στο μέλλον. Ούτε είναι πρωτόγνωρη η ανικανότητα του ανθρώπινου είδους να μαθαίνει από τα τραγικά λάθη του παρελθόντος. Απλώς, ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά δεν θα ξαναζήσουμε την επανάληψη της Ιστορίας.
