Η πρόσκληση για την απογευματινή τακτική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αμαρουσίου την Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2011 περιελάμβανε το εξής ένα θέμα: «Συζήτηση επί του ν. 4093/2012 (“Περί έγκρισης Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016 – επείγοντα μέτρα εφαρμογής του ν. 4046/2012 και του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016”) και έγκριση σχετικού Ψηφίσματος».
Του Θάνου Σταθόπουλου
Τι πιο λογικό, διαβάζοντας το παραπάνω θέμα, από το να υποθέσει κάποιος ότι θα γινόταν μία ουσιαστική συζήτηση πάνω στο τι προβλέπει το νέο πλαίσιο που επιβλήθηκε στη χώρα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και, βέβαια, πέραν της έκδοσης του όποιου καταγγελτικού – καταδικαστικού ψηφίσματος, ότι θα γινόταν αναφορά στα μέτρα – δράσεις που θα υιοθετήσει ο Δήμος για την αντιμετώπιση της κρίσιμης κατάστασης που έχει δημιουργηθεί.
Ε, λοιπόν, όλα αυτά ουδέποτε έγιναν. Αυτό που παρακολουθήσαμε όσοι βρεθήκαμε στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου ήταν ένα κακοπαιγμένο θέατρο. Ένας διαρκής παράλληλος μονόλογος για τα όσα η κεντρική εξουσία αποφασίζει ερήμην της Αυτοδιοίκησης, που κυμαινόταν από την «ελαφρά» και προσεκτική κριτική έως την πλήρη ανατροπή και «επανάσταση», αναλόγως του κομματικού χώρου που ανήκε ο ομιλητής. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις των πιο… ψαγμένων τοποθετήσεων δυστυχώς δεν κατάφεραν να σώσουν την «παράσταση», η οποία κορυφώθηκε με την κατά πλειοψηφία έγκριση ενός ψηφίσματος, που μόνο «ως παρηγοριά στον άρρωστο, μέχρι να βγει η ψυχή του» μπορεί να θεωρηθεί.
Η στήλη είναι σχεδόν σίγουρη ότι η παραπάνω τοποθέτησή της θα δυσαρεστήσει αρκετούς εκ των δημοτικών συμβούλων που συμμετείχαν στην παραπάνω συνεδρίαση. Και είναι επίσης σίγουρη ότι ελάχιστοι θα κατανοήσουν ότι τα γραφόμενα τούτα δεν έχουν καμία πρόθεση να υποτιμήσουν τις εργασίες του αναφερόμενου Σώματος, αλλά να «ερεθίσουν» κάποια αντανακλαστικά, μπας και καταφέρουμε να σώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί από έναν Δήμο που πλήττεται βίαια και θα πληγεί ακόμη βιαιότερα στο άμεσο μέλλον, τόσο από την οικονομική συγκυρία, όσο και από τις βαρύτατες ευθύνες όσων συμμετείχαν και συμμετέχουν -αμέσως και εμμέσως- στη διοίκησή του.
Αυτό που θα περίμενε ο δημότης από τη συγκεκριμένη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου δεν ήταν ούτε να μάθει πόσο βίαια ανατρέπει την καθημερινότητά του το ψηφισμένο, πλέον, «Μνημόνιο ΙΙΙ», ούτε πόσο περιορίζεται ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από την εφαρμογή του. Αυτό, λίγο πολύ, το γνωρίζει. Ούτε, βέβαια, θα μπορούσε να τον ανακουφίσει – ικανοποιήσει η «επαναστατική» διακήρυξη «ανατρεπτικών» δράσεων, που ως δια μαγείας θα έφερνε στα πράγματα μία περισσότερο ικανή κυβέρνηση και θα γέμιζε με δεσμίδες ευρώ τα «στεγνά» κρατικά ταμεία. Εξάλλου, το έχουμε ξαναγράψει, μέχρι να «πέσει η Βαστίλλη», θα πρέπει στο εν τω μεταξύ να ζήσουμε.
Στη δική μας περίπτωση, θα πρέπει να λειτουργούν οι παιδικοί σταθμοί, να μαζεύονται τα σκουπίδια, να συνεχίσουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους τα ΚΑΠΗ, να συντηρούνται οι βασικές υποδομές της πόλης κ.ο.τ. Και για το πώς θα εξασφαλιστούν όλα αυτά, μέσα σε τούτην την υφεσιακή καταιγίδα που πλήττει την Ελλάδα, δεν ακούσαμε τίποτε στην προαναφερόμενη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου.
Και το ακόμη χειρότερο ήταν ότι δεν διαπιστώσαμε καμία διάθεση να σκύψουμε σοβαρά πάνω στην αναζήτηση τρόπων που θα μπορούσαν να μας διασφαλίσουν την επιβίωση του Δήμου και την επόμενη μέρα των νέων γενιών Μαρουσιωτών. Αντιθέτως, επικράτησε έντονο κλίμα διχασμού και τοποθέτησης διαχωριστικών γραμμών, με αποτέλεσμα το μήνυμα του δημάρχου, περί κοινού μετώπου για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της πόλης, να πέσει στο κενό, χαρακτηριζόμενο από πλευρές της μειοψηφίας από «υποκριτικό» έως «σκόπιμο».
Ουδείς μπήκε στη διαδικασία να αποδείξει στην πράξη τον ισχυρισμό του. Ουδείς διανοήθηκε να στηρίξει πράγματι μία συλλογική, ενωτική προσπάθεια, ώστε να διαφανεί αν όντως η στάση του δημάρχου υπέκρυπτε υποκρισία ή αποτελούσε μία ειλικρινή έκκληση για την αντιμετώπιση μιας εξαιρετικά σοβαρής κατάστασης, η αντιμετώπιση της οποίας, ούτως ή άλλως, υπερβαίνει τις δυνατότητες τόσο τις δικές του, όσο και της δημοτικής παράταξης που ηγείται.
Σε τελευταία ανάλυση, η σύμπτυξη ενός κοινού μετώπου δεν είναι «χάρη» προς τον Γιώργο Πατούλη ή την παράταξή του, αλλά ίσως η τελευταία ευκαιρία για την πόλη και τους δημότες, ώστε να περιοριστούν -όσο αυτό είναι δυνατόν- τα «κύματα» της κρίσης που θα την πλήξουν.
Τους μόνους που ενοχλεί μια τέτοια προοπτική είναι όσους βάζουν πάνω από το συμφέρον της πόλης και των δημοτών, το κομματικό ή προσωπικό συμφέρον. Όταν όμως βρίσκεσαι μπροστά σε τόσο ακραία σοβαρές καταστάσεις, το να υψώνεις διαχωριστικές γραμμές ξεπερνά το όριο του επιπόλαιου και λίγο λείπει από το να χαρακτηριστεί -με πολιτικούς όρους- εγκληματικό….
