• Τα έχω χαμένα πλέον
• Ίσως επειδή δεν είμαι αναλυτής, φίλε Χρ. Φωτιάδη.
• Διότι θυμάμαι άκριτους πολιτικούς να λένε ΝΑΙ σ’ αυτούς που ήθελαν να μας υποδουλώσουν.
• Θυμάμαι πολιτικούς που αντιστέκονταν με ΟΧΙ και στη συνέχεια είπαν και αυτοί ΝΑΙ.
• Και συνεχίζουν να λένε ΝΑΙ και περάσαμε από ένα σωρό Μνημόνια (έχω χάσει τον αριθμό) και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.
• Μετά είδα άλλους, που πριν λίγες μέρες βροντοφώναξαν σθεναρά ΟΧΙ στους «κατακτητές».
• Και σήμερα βρίσκονται σε χειρότερη θέση από μας.
• Και έπεται συνέχεια…
• Και το μόνο που μπορώ να θυμηθώ αυτές τις μέρες είναι εκείνη την απίστευτη ταινία του Κώστα Γαβρά με τίτλο «Το κεφάλαιο».
• Διευθύνων σύμβουλος (μεγάλης γαλλικής τράπεζας) με υψηλές φιλοδοξίες και προκειμένου να κερδίζει πάντοτε υψηλά μπόνους και να διεκδικεί τη θέση του προέδρου και για να την κάνει κερδοφόρα, απολύει 7.000 υπαλλήλους της.
• Και ενώ γίνεται αυτό, Αμερικανοί επενδυτές τον πιέζουν να αγοράσει γιαπωνέζικη τράπεζα που βρίσκεται στα πρόθυρα κλεισίματος.
• Και για να γίνει αυτό κλονίζεται όλο το τραπεζικό σύστημα και την πληρώνουν οι «από κάτω», για να μην τα πολυλογώ.
• Οι «από κάτω» δε, είναι οι καταθέτες, είναι η κοινωνία ολόκληρη.
• Ενώ οι τραπεζικοί σπάνε πλάκα, στην ταινία βέβαια.
• «Παιδιά είναι κι αυτοί, θέλουν να παίξουν» λέει στο τέλος, ο πρωταγωνιστής κλείνοντάς μας το μάτι και ενώ έχει γίνει πρόεδρος καταχειροκροτούμενος.
• Αλλά μήπως παιδιά δεν είναι και οι πολιτικοί; Όταν πετούν αβγά και ταραμά στο Mega, διαμαρτυρόμενοι για τις τούρκικες σειρές.
• Μιλάμε για υψηλή εθνική πολιτική…
• Παιδιά δεν είναι και οι δημοτικοί σύμβουλοι, όταν παίζουν πουλώντας ακίνητα που δεν είναι δικά τους;
• Οικόπεδα πουλούσε ο αθεόφοβος πρώην αντιδήμαρχος Αμαρουσίου Αλέκος Στέφας.
• Και τι οικόπεδα; Αν διαβάσει κάποιος προσεχτικά το ρεπορτάζ: «Πρόκειται για ένα οικόπεδο επί της Λεωφ. Ειρήνης, στα σύνορα με την Πεύκη, ιδιοκτησίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, για το κτήμα Βορρέ και για το οικόπεδο όπου σήμερα βρίσκονται τα ανακαινισμένα κτήρια της πρώην πρεσβείας της Ανατολικής Γερμανίας, αμφότερα μέχρι και σήμερα περιουσιακά στοιχεία του Δήμου Αμαρουσίου…»
• Ο δε ευλογημένος ο αγοραστής, εντάξει δεν γνώριζε για το πανεπιστήμιο. Άντε και δεν είχε ακούσει τίποτα για το κτήμα Βορρέ.
• Δεν διάβαζε ότι ο Δήμος Αμαρουσίου τοποθετούσε φωτοβολταϊκά στις στέγες των κτιρίων της πρώην πρεσβείας και ότι επρόκειτο να στεγάσει αμερικανικό πανεπιστήμιο με πανηγυρικό μάλιστα τρόπο; Τι νόμιζε; Ότι ενώ ήταν κύριος των ακινήτων, έπιανε κορόιδο το Δήμο που του τα βελτίωνε;
• Πίσω όμως, στις κυπριακές τράπεζες, όπου οι καταθέσεις των ξένων υπερβαίνουν το 63% του συνόλου των καταθέσεων. Εκεί είχαμε τη βδομάδα που πέρασε τεράστια κουρέματα, που τελικά έπληξαν όλο τον κόσμο.
• Και όχι μόνο τους… Ρώσους επενδυτές.
• Είδατε; Εμείς είχαμε μάθει να ζούμε με ευρωπαϊκά δανεικά, εκεί είχαν μάθει να ζούνε με τα ρωσικά κεφάλαια.
• Παράξενος που είναι ο κόσμος…
• Έτρεχαν πριν λίγο καιρό οι δικοί μας να μεταφέρουν τα λεφτά τους σε κυπριακές τράπεζες. Για σιγουριά.
• Ποια σιγουριά πλέον; Έτσι όπως πάμε θα αρχίσουν να κινδυνεύουν και οι καταθέσεις στο Λιχτενστάιν, στο Λουξεμβούργο, μην αναφέρω και την Ελβετία πλέον…
• Αλλά ας πούμε κάτι αισιόδοξο.
• Που να μας γεμίζει εθνική υπερηφάνεια.
• Βγήκε ο πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη και μιλώντας για τους νεο-ναζί είπε ότι «ο ρατσισμός δεν είναι στο DNA των Ελλήνων».
• Σωστό. Εμείς έχουμε άλλο DNA. Δεν είμαστε ίδιοι με όλους τους άλλους. Διαφέρουμε.
• Ποιος είπε ότι αυτό είναι ρατσιστικό; Σας παρακαλώ. Διαφέρουμε. Τελεία και παύλα.
• Έχουμε άλλο DNA, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε και ρατσιστές.
• «Η σημερινή κοινωνία είναι μέσα στην ύβρι και είναι θεμελιωδώς άφρων», είχε πει ο Καστοριάδης πριν 20 χρόνια.
• Σιγά όμως, μην ασχοληθούμε με τον Καστοριάδη σήμερα.
• Σήμερα θα μιλήσουμε για την Εθνική μας Εορτή, ή μάλλον θα αφήσουμε να μιλήσει η φωτογραφία που ψάρεψα στο facebook.
• Τι λέγαμε για το DNA μας; Λέγαμε ότι διαφέρουμε.
• Όταν λοιπόν πάμε στην παρέλαση, διατηρούμε και ολίγον από το lifestyle μας.
• Α, όλα κι όλα. Η πτώχευση, πτώχευση, αλλά και η γόβα… στιλέτο.
• Διότι δεν φτάσαμε ακόμα στο σημείο να φοράμε ελβιέλες.
• Πως θα σηκώσουμε ψηλά τα εθνικά σύμβολα, εάν δεν υψώσουμε λίγο και το ανάστημά μας;
• Και καλά, η μαθήτρια που είχε την τιμή να είναι σημαιοφόρος, δεν είχε καταλάβει ότι η παρέλαση δεν είναι πασαρέλα.
• Δάσκαλοι δεν υπήρχαν εκεί γύρω να της μιλήσουν;
• Ή μήπως συνωστίζονταν στην εξέδρα των επισήμων, όπως συνέβαινε παλιά στο Μαρούσι;
• Φέτος είδα ότι μίκρυνε η εξέδρα των επισήμων. Μάλλον λιγόστεψαν οι επίσημοι.
• Α, μια και έγραψα «ελβιέλες» και για να επιμορφώνονται οι νεώτεροι: ΕΛΒΙΕΛΑ ήταν μια φορά κι έναν καιρό η ΕΛληνική ΒΙομηχανία ΕΛΑστικών, που έφτιαχνε και αθλητικά παπούτσια.
• Πολύ καιρό πριν αρχίσουμε να εργαζόμαστε όλοι στο δημόσιο τομέα και να εισάγουμε παπούτσια από τη Σρι Λάνκα.
Άγγελος Πολύδωρος
