ΤΗΝΟΣ
Η Τήνος για μένα ήταν μια μεγάλη ενδιαφέρουσα έκπληξη.
Έχω γυρίσει όλα σχεδόν τα νησιά μας. Αυτό όμως που είδα στην Τήνο, ήταν απίστευτο κι αν δεν την ταξιδέψει κανείς απ’ άκρη σ’ άκρη, δεν θα μπορέσει να σχηματίσει την εικόνα της μοναδικής αισθητικής η οποία χαρακτηρίζει την καθημερινότητά της, και να αναγνωρίσει αξιομνημόνευτες προσπάθειες των κατοίκων της στο επίπεδο της τάξης και της νοικοκυροσύνης, που αλλού δυστυχώς δεν τις βλέπεις…
Γυρίσαμε το νησί με αυτοκίνητο.
Επισκεφθήκαμε όλα σχεδόν τα χωριά της, που είναι διάσπαρτα στα χαμηλά και στα ψηλά.
Χωριά μικρά, μικρούτσικα, ακόμα και του ενός, φιδωτού, ανηφορικού δρόμου, με σπίτια ένα κι ένα σαν ζωγραφιές δεξιά κι αριστερά του, και το «κεφάλι» του καρτερικού «δράκοντα» προσφέρθηκε για να σχηματιστεί η πλατεία με τη μικρή εκκλησιά στη μέση στο τέλος του χωριού, που χωριό δεν θα το έλεγες αν δεν είχε όνομα: Αετοφωλιά!!!
Όλα τα χωριά της Τήνου είναι ένα κι ένα.
Όλα στολισμένα, με καλλιεργημένο, ραφινάτο γούστο, που προέρχεται μάλλον από μία κουλτούρα η οποία παραπέμπει σε ευρωπαϊκές επιρροές.
Όλα πεντακάθαρα, ανθισμένα, καταπράσινα, καρποστολισμένα, κοσμημένα με μαρμάρινα και πέτρινα στολίδια.
Κάπου-κάπου, το όμορφο χρωματιστό άγαλμα της Μαντόνας, στολίζει την πιο τιμητική γωνιά της αυλής.
Μακάρι να μπορούσα να μεταφέρω εδώ φωτογραφίες από τα χωριά της Τήνου, οι οποίες παραπέμπουν σε σκηνικά για τα γυρίσματα κινηματογραφικών έργων, που έχουν θέμα, όμορφες, χαρούμενες, ιστορίες αγάπης και ευλογημένης ζωής. Ευλογημένης από τη Μαντόνα Μαρία για τους καθολικούς του νησιού. Ευλογημένης από την Παρθένο Μαρία για τους ορθόδοξους χριστιανούς.
❍ ❍ ❍
– Εκστασιασμένοι περιδιαβήκαμε τα χωριά, εκστασιασμένοι σταθήκαμε μπροστά στους περιστερεώνες με την απαράμιλλη ομορφιά και τη μοναδική τεχνική απόδοση.
– Περάσαμε νερά τρεχούμενα μέσα από πέτρινες μικρές γούρνες, στερεωμένες στο βράχο και περιτριγυρισμένες από καταπράσινα ανθισμένα πολυτρίχια στο έμπα κάποιων χωριών, λες για να καλοδεχτούν τον περαστικό, τον διψασμένο οδοιπόρο.
– Και τι να πω για τον Πύργο, το χωριό του Χαλεπά, που είναι ένα πραγματικό κόσμημα του νησιού.
Εδώ, όλα σκαλιστά σε μάρμαρο.
Οι κοινές βρύσες, οι «πινακίδες» των οδών με τα ονόματά τους, το κοιμητήρι του χωριού που είναι ένα «μουσείο» μαρμαρογλυπτικής τέχνης!
Όλα, μα όλα, αριστουργήματα που δεν προφταίνεις να δεις, να ανακαλύψεις, να γνωρίσεις, γιατί ο χρόνος πάντα είναι λίγος σε τέτοιες περιπτώσεις.
Περιπτώσεις μοναδικές, οι οποίες κλείνουν μέσα τους τέτοιες ομορφιές, τέτοια γνώση και εμπειρία, τέτοια βιώματα, που ποτέ δεν φτάνουν τα «περάσματα» από έναν τόπο για να τον γνωρίσεις, να τον νοιώσεις, να τον αγαπήσεις και να ευγνωμονείς την ύπαρξή του.
Και τώρα που το σκέπτομαι, ίσως γι αυτό οι άνθρωποι δεν αγάπησαν ποτέ όπως θα έπρεπε, ούτε πατρίδες, ούτε τόπους, ούτε ακόμα-ακόμα αυτή καθ’ αυτή τη Μάνα Γη, από την οποία, εξαρτώνται απολύτως!
Είναι, που είμαστε… περαστικοί…
❍ ❍ ❍
Μας πήρε το απομεσήμερο και έπρεπε να επιστρέψουμε στη βάση μας.
Έπρεπε να τελειώσει η περιήγηση στα ενδότερα της Τήνου, αφού κάναμε ό,τι ήταν δυνατό για να δούμε όσο περισσότερα μπορούσαμε. Περνώντας από ένα ξέμακρο σπιτικό ταβερνάκι με μια νοικοκυρά να το φέρνει βόλτα, σταματήσαμε και ρωτήσαμε αν υπήρχε κάτι να φάμε.
– Αμέ! Θέλετε να σας φτιάξω ομελέτες με φρέσκα αυγά δικά μου;
Και πώς να μη θέλαμε, και πώς να μην πιάναμε την κουβέντα με την κυρά ετούτη, που είχε απλώσει στη μακριά φαρδιά πεζούλα της αυλής, φέτες ώριμες ντομάτες, τακτοποιημένες σε αράδες τη μία δίπλα στην άλλη, σαν να ήταν στρωσίδι ντιβανιού, για να γίνουν λιαστές.
Τα πάντα κι εδώ, ήταν για φωτογραφίες!
Ιδού και τα τυράκια της τα πεντανόστιμα, τυλιγμένα στα τούλια και κρεμασμένα με κορδέλες για να ωριμάσουν, έτσι όπως μας τα δείχνει με καμάρι η πανάξια αυτή γυναίκα της Τήνου. Η ακάματη, η αρχόντισσα στους τρόπους, η ζηλευτή για την πάστρα και τη νοικοκυροσύνη.
Ζήσαμε μ’ άλλα λόγια κι εδώ, ακόμα μία αξέχαστη εμπειρία.
Το προσκύνημα στη Μεγαλόχαρη -την πρώτη μέρα της άφιξής μας- είχε προηγηθεί όλων των άλλων κι άφησε κι αυτό το δικό του ιδιαίτερο αποτύπωμα.
Η επίσκεψη σε μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους καθώς και στην έκθεση ζωγραφικής του αγαπημένου μου Φώτη Κόντογλου που συνέβη εκείνες τις μέρες, έγραψαν στο «ημερολόγιο» των εμπειριών, μία από τις καλύτερες ταξιδιωτικές σελίδες που σήμερα ξεφυλλίσαμε μαζί.
Φιλιά και καααλή σας μέρα.
