Φέτος θα «χειμωνιάσει» γρήγορα στη μεσογειακή Ελλάδα και παρά την, όπως πληροφορούμαστε, αύξηση του τουρισμού, μάλλον δεν θα περισσέψουν τα χαμόγελα. Τα προβληματισμένα πρόσωπα ακόμη και όσων κατάφεραν να κάνουν έστω και ολιγοήμερες διακοπές δείχνουν εύγλωττα την καταθλιπτική κατάσταση στην οποία βυθίζονται καθημερινά όλο και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας.
Και πώς θα μπορούσαν να εξελιχθούν διαφορετικά τα πράγματα με αυτόν τον καταιγισμό των αρνητικών ειδήσεων που υφιστάμεθα καθημερινά; Για τί να πρωτογράψει κάποιος!
● Για το άνοιγμα της συζήτησης περί της απελευθέρωσης των πλειστηριασμών για την πρώτη κατοικία, που προκαλεί ήδη… ρίγη σε μεγάλη μερίδα συμπατριωτών μας-ιδιοκτητών, οι οποίοι αισθάνονται όμηροι μέσα στα ίδια τους τα σπίτια;
● Για την αγωνία των γονιών που δεν μπορούν να εγγράψουν τα παιδιά τους στους παιδικούς σταθμούς, επειδή τα χρήματα δεν φθάνουν ή για εκείνους που δεν γνωρίζουν εάν θα υπάρξει μάθημα μετά το πρώτο κουδούνι της σχολικής χρονιάς, εξαιτίας των κινητοποιήσεων που έχουν εξαγγείλει οι εκπαιδευτικοί;
● Για την απόγνωση μπροστά στα αλλεπάλληλα «ραβασάκια» της Εφορίας, είτε για τον φόρο εισοδήματος, είτε για εκείνον στην ακίνητη περιουσία;
● Για την απόγνωση των συνταξιούχων, που ακούνε πάλι τους κυβερνητικούς να… σιγοψιθυρίζουν περί νέων περικοπών στις συντάξεις;
Ατέλειωτος ο κατάλογος των βασάνων και όχι μόνο οικονομικών, που έχουν να αντιμετωπίσουν οι Έλληνες τον προσεχή χειμώνα, που -όπως όλα δείχνουν- θα είναι ο χειρότερος της διανυόμενης περιόδου κρίσης. Όση αισιοδοξία κι αν επιστρατεύσει κάποιος, όσα αποθέματα ψυχικών αντοχών και να διαθέτει, όσο ρεαλιστής και να είναι, δύσκολα μπορεί να ξεφύγει από το γενικότερο κλίμα κατάθλιψης και απογοήτευσης.
Κι όμως, το κλίμα θα μπορούσε να είναι αρκετά διαφορετικό, εάν η κυβέρνηση κατάφερνε, στο ήδη μεγάλο διάστημα που χειρίζεται την ελληνική κρίση, να φέρει έστω και μία… νότα ανάπτυξης στο άνυδρο οικονομικό τοπίο. Εάν κατόρθωνε να αντιμετωπίσει, έστω και κατ’ ελάχιστον, την εκτεταμένη φοροδιαφυγή, ανακουφίζοντας ταυτόχρονα τα συνήθη φορολογικά υποζύγια του τόπου. Εάν προχωρούσε πραγματικά στην επαναδιαπραγμάτευσή του, κατά γενική ομολογία, αποτυχημένου μνημονίου, τηρώντας έτσι και τις προεκλογικές δεσμεύσεις της. Εάν…
Δυστυχώς, η Ιστορία δεν γράφεται με υποθέσεις. Και το ελληνικό story, που κάθε άλλο παρά succes είναι, γράφεται με τα μελανότερα χρώματα και επιβαρύνει όλο και περισσότερους ανθρώπους στη χώρα μας. Ακόμη κι όσοι μέχρι πρόσφατα έλπιζαν ότι κάτι καλό θα βγει από όλη αυτήν την πραγματικά «αρμαγεδδωνική» αλλαγή στον τόπο, αρχίζουν πλέον να αναθεωρούν τις απόψεις τους…
Την ίδια στιγμή ο πολιτικός χρόνος γίνεται καθημερινά και πιο «πυκνός». Το φθινόπωρο αναμένονται κι άλλες δύσκολες αποφάσεις, για νέα επώδυνα μέτρα, που θα δοκιμάσουν τις ήδη πεπερασμένες αντοχές της δικομματικής κυβέρνησης. Όσο κι αν οι βουλευτές των δύο κυβερνητικών κομμάτων έχουν πολλές φορές πραγματοποιήσει απίστευτες «κωλοτούμπες», αναιρώντας τα ίδια τα λόγια τους, είναι πλέον εμφανές ότι έχουν εξαντλήσει τις… ακροβατικές ικανότητές τους. Πλέον, γίνεται και σε αυτούς ορατό το αδιέξοδο και κυρίως ο κίνδυνος που διατρέχουν εξαιτίας του…
Από εδώ και πέρα, κάθε μέρα που θα περνά δεν θα είναι επώδυνη μόνο για το μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού λαού, αλλά και για το ίδιο το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα.
Και σε ό,τι αφορά την κυβέρνηση, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Εάν δεν της βγουν τα νούμερα, είναι καλύτερα να εγκαταλείψει γρήγορα το σκάφος, πριν βρεθεί εκούσα άκουσα στη θάλασσα.
Ωστόσο, και για την αντιπολίτευση τα πράγματα δεν είναι ρόδινα. Το βάθεμα της κρίσης έχει οδηγήσει πλατιά κοινωνικά στρώματα στα όρια της εξαθλίωσης και τους έχει στερήσει και τα τελευταία αποθέματα ανοχής απέναντι στους κατά καιρούς πολιτικούς σωτήρες. Άρα, εάν ανατεθεί σε αυτήν το δύσκολο έργο να περισώσει τα «κομμάτια» της χώρας και να αποκαταστήσει τα βαθύτατα πλήγματα που προκάλεσε η πολύχρονη κρίση, θα πρέπει να γνωρίζει ότι έχει ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή της και ακόμη λιγότερα περιθώρια για λάθη.
Όπως και να εξελιχθούν τα πράγματα, είναι πλέον πιθανό μέχρι το τέλος του χρόνου να έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο για το πού οδηγείται η Ελλάδα. Μέχρι το τέλος του χρόνου, πιθανότατα θα γνωρίζουμε εάν μετά το δύσκολο φετινό χειμώνα, μπορούμε να προσδοκούμε στην «άνοιξη» ή εάν το δριμύ ψύχος θα «κάψει» και τις τελευταίες αντοχές μας ως κοινωνία.
Ας ελπίσουμε για το καλύτερο, αλλά ας προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο…
