Εδώ ΡάΔΙΟ ΑΝΤάΡΑ και από τους 2013 Ονειρόκυκλους αναμεταδώσαμε μέσω της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ, τη φωνή του «Ζορμπά» του Έλληνα, που πάντα μετουσιώνεται σε Μουσική, για να αδελφώνει τους ανθρώπους με χορούς λεβέντικους στις μεγάλες πλατείες του κόσμου.
Μίκης Θεοδωράκης ο Έλληνας-Διόνυσος και ένας άλλος μεγάλος τροβαδούρος, ο Κώστας Χατζής με την κιθάρα του και τη βραχνή φωνή του –που κι οι δυο μαζί τραχιές και τρυφερές συνάμα, σαν εξαίσια τριαντάφυλλα με αγκάθια– έδωσε το παρόν σ’ αυτήν την εκπομπή, και τραγούδησε για χάρη του Μίκη και το γλυκόπικρο τραγούδι που ακολουθεί. Θα μας χρειαστεί, γιατί είναι ανάγκη να σμίξουμε τώρα παρά ποτέ, όσο πιο πολλά όνειρα μπορούμε μαζί. Είναι η Δύναμή μας και το «σκοτάδι» την τρέμει…
«Έλα κοντά μου μια άλλη γη να ονειρευτείς»
Στίχοι Νίνας Ναχμία
Μουσική Κώστα Χατζή
Σβήσε γυναίκα όλα τα φώτα να μπούμε στ’ ουρανού την πόρτα.
Να ’μαστ’ εμείς και τα όνειρά μας, να ημερέψει η καρδιά μας.
Μόνο τα όνειρα δεν κλέψαν όλα τα άλλα τα ληστέψαν.
Έλα λοιπόν να ονειρευτούμε, έλα να παρηγορηθούμε.
Μόνο στα όνειρα πια ζούμε μην πούμε λόγια να χαρείς.
Αν θες απόψε μη μιλήσεις, θέλω το φώς μόνο να σβήσεις
κι έλα κοντά μου μια άλλη γη να ονειρευτείς.
Χρόνια μονάχος τραγουδάω αυτά που βλέπω και πονάω.
Ο κόσμος όλο πίσω πάει. Μισιέται, σφάζεται, πονάει.
Αυτός ο κόσμος με τρομάζει. Πάντα κακό και αίμα στάζει
απ’ την αρχή που ξαναρχίζει να καταστρέφει και να χτίζει.
Μας διαρρήξαν τις χαρές μας κι έγινε η ελπίδα μαχαιριές μας.
Έλα, κι ο κόσμος δεν αλλάζει μόνο στα όνειρα πια μοιάζει
όμορφος και ειρηνικός.
Έλα γυναίκα να ονειρευτούμε έλα να παρηγορηθούμε
έλα πριν μας βρει ξανά το φως…
❍ ❍ ❍
«Γύρισα 50 χρόνια πίσω στο 1963. Πάλι είχαμε δολοφονία από παρακρατικούς όπως σήμερα του γελαστού παιδιού, του Γρηγόρη Λαμπράκη, όπως τώρα έχουμε του Παύλου Φύσσα…» είπε ο Μίκης και μου ήρθε στο νου πως εκεί που το τραγούδι του για το «Γελαστό Παιδί» λέει «σκοτώσαν οι φασίστες το γελαστό παιδί» η Λογοκρισία των «ευγενών», μετάφρασε το φασίστες σε …εχθρούς, και ένιψε τας χείρας!
Και τότε και τώρα, με το νέο αίμα από ένα άλλο «Γελαστό Παιδί» που Αγωνιζόταν κι αυτό συντροφιά με τα Όνειρα της Αγάπης, της Ανθρωπιάς, της Ελευθερίας, για έναν κόσμο χωρίς μίση, φόβο, δεσμά σκλαβιάς, η Λογοκρισία με το φερετζέ του νοικοκυρεμένου-σοβαρού λόγου, αντικατέστησε τη λέξη «φασίστες» από τα λογύδρια καταδίκης της δολοφονικής πράξης, με άλλες λέξεις πιο σικ!…
Τα… «σταγονίδια» που είχαν ξεφύγει από τη «Μεταπολίτευση» έχουν κατά τα φαινόμενα ευπροσάρμοστα DNA και μπορούν να πολιτεύονται μέσα σε όλα τα περιβάλλοντα, αρκεί να μην ονοματίζονται. Έτσι, ενώ οι λέξεις «φασισμός», «ναζισμός» διώκονται δια ροπάλου, αυτό ταύτο όμως το όργανο αφέθηκε ελεύθερο να ανοίγει κεφάλια εν μέσω ΠΛΕΡΙΑΣ Δημοκρατίας, σαν ετούτην εδώ που ζούμε, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, άρτι αφυπνισθείσα, άρχισε να πατάσσει τον «εχθρό», τον χωρίς, ακόμα και τώρα, όνομα!…
Μέσα σε όλα τούτα, Ανταριασμένοι μου Φίλοι, αφού βρεθήκαμε στην ίδια τη συχνότητα, αφού βρισκόμαστε στον ίδιο το Σταθμό, ας αγκαλιαστούμε σε χορό Ζορμπάδικο, με ένα τραγούδι του Παύλου Φύσσα που τον «σκοτώσαν οι φασίστες», έτσι γιατί Πρέπει να Ξέρουμε, Πρέπει να Θυμόμαστε, Πρέπει να Τιμούμε και Ζωή και Θάνατο με χορούς «κυκλωτικούς», με τραγούδια «ελεγειακά».
