Με το νταούλι και με το ζουρνά… Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2013 και η εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου «Στην υγειά μας βρε παιδιά» η οποία, μέσα από την Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση: ΕΡΤ, ένωνε με τον καλύτερο τρόπο επί δέκα χρόνια τους Έλληνες της Οικουμένης με τις Ρίζες τους, έκανε «πρεμιέρα» τις αποφράδες τούτες μέρες, από τον τηλεοπτικό σταθμό «Α».
Σήμερα, σ’ αυτήν την πολύπαθη Πατρίδα, την οποία για μια ακόμα φορά σκεπάζει σαν σάβανο η γερμανική σημαία, τη σκιάζει του εχθρού η φοβέρα και τη συνθλίβει η ΠΡΟΔΟΣΙΑ παιδιών της, είναι ανάγκη να Σηκωθούν οι Έλληνες και να πιαστούν απ’ τους ώμους σε χορούς λυτρωτικούς, «με το νταούλι και με το ζουρνά» αφού…
«Οι Έλληνες είναι Διονυσιακός Λαός…
Εμείς έχουμε το Διόνυσο μέσα μας. Κανένας άλλος λαός!
Οι Γερμανοί για παράδειγμα δεν έχουν ιδέαν από τα επτά όγδοα, τα εννέα όγδοα!…»
Είπε ο Μίκης Θεοδωράκης –ο μεγάλος αυτός Έλληνας της Πολιτικής και Πολιτιστικής Ιστορίας της σύγχρονης Ελλάδας– στην 1η αυτή εκπομπή από ιδιωτικό πλέον κανάλι, αφού οι ίδιοι μοιραίοι κατακτητές, «ΣΦΡΑΓΙΣΑΝ» και σ’ αυτήν την περίοδο της Γερμανοκρατίας το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ και στις συχνότητές του τώρα πια, εκπέμπουν οι Τούρκοι! Οι δε τηλεοπτικοί σταθμοί, μένουν ελεύθεροι να αποκοιμίζουν τους Ελλαδίτες με τούρκικους σεβντάδες.
«Ποιος τη ζωή μου…»
Με αφορμή την παράσταση που αφορά στη ζωή του, και ήταν όλος ο θίασος παρών στην εκπομπή, είπε…
«Είναι η ζωή ενός συνηθισμένου ανθρώπου, όπως όλων των Ελλήνων. Πήγα σχολείο, πήγα στο Γυμνάσιο, μετά πήγα σε μία διαδήλωση, πήγα φυλακή, καταδικάστηκα, βασανίστηκα όπως όλοι, με λιντσάρανε μετά στο Πανεπιστήμιο όπως όλους.
Πήγα στην Ικαρία όπως πήγαμε και όλοι, πήγα στη Μακρόνησο, δεν βρίσκω κάτι το εξαιρετικό αλλά… ξεκινάμε πάλι εδώ κατά σύμπτωση, με μια ελεγεία…
Ήτανε η ελεγειακή εποχή που τα γεγονότα, μας οδήγησαν: τους ποιητές κι εμένα, ν’ ασχοληθούμε με ελληνική ελεγειακή ποίηση.
Εκεί που νόμιζα ότι όλα τελείωσαν, ξαφνικά, τώρα που άκουγα τα παιδιά (σ.σ. της παράστασης) να τραγουδούν, ασυναίσθητα γύρισα 50 χρόνια πίσω στο 1963.
Πάλι είχαμε δολοφονία από παρακρατικούς –όπως σήμερα– του γελαστού παιδιού, του Γρηγόρη Λαμπράκη, όπως τώρα έχουμε του Παύλου Φύσσα.
Πάλι αίμα και αίμα και έχουμε και τότε και τώρα τη νεκρανάσταση της Δικαιοσύνης με το Σαρτζετάκη, κι εδώ πάλι μία νεκρανάσταση της Δικαιοσύνης και το χαιρετίζω αυτό το πράγμα γιατί είναι μία κατάκτηση.
Ωστόσο, θέλω να εκφράσω τη ντροπή μου ως Έλληνας, γιατί όλα αυτά τα βλέπαμε στις τηλεοράσεις. Τους ξυλοδαρμούς, τα λιντσαρίσματα, προπηλακίσεις, μαχαιρώματα και μου κάνει κατάπληξη ότι αυτοί που τα κάνουν αυτά, έκαναν κόμμα και ο Άρειος Πάγος, τους έδωσε την άδεια, ενώ με στοιχεία που είχε η Δικαιοσύνη, αυτά τα πράγματα ξεκίνησαν από το ’87.
Από τότε υπήρχε μία εγκληματική Οργάνωση. Ο Άρειος Πάγος δεν το ήξερε; Κι αφού μπήκαν με ύποπτο τρόπο στη Βουλή, πώς μπόρεσαν τα δημοκρατικά κόμματα κυρίως της Αριστεράς, να κάθονται πλάι-πλάι με αυτούς τους ανθρώπους που είναι ναζιστές;
Κάποιοι δεν διάβασαν για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν έμαθαν τι είναι Ναζισμός;
Μπορεί στην Ελλάδα με τους 500.000 νεκρούς και μ’ αυτά τα μαρτύρια, να υπάρχει κόμμα ναζιστικό και να μπαίνει και στη Βουλή και να μην αντιδρά κανείς;
Δεν ξέρω. Για μένα αυτό δείχνει σήψη!…
Με τα προβλήματα που έχουμε από την Τρόικα, διότι υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να μας εξοντώσουν και ηθικώς, και ιστορικώς, και οικονομικώς. Να μας γονατίσουν, για να μας κλέψουν βασικά, και να μας εξαφανίσουν!
Ο λαός όμως μπορεί να αποτινάξει από πάνω του όλες τις πιέσεις, όπως έγινε το 1821 που είπε “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ> και έγινε ό,τι έγινε. Το ’43 είπε “ΣΥΝΤΑΓΜΑ>, το ’40 είπε “ΟΧΙ> και ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, το ’73 είπε “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ>.
Τώρα πρέπει να παλέψουμε για ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ»!…
❍ ❍ ❍
