Η Ελλάδα, όσο περνά ο καιρός, μοιάζει όλο και περισσότερο με ακυβέρνητο καράβι, εν μέσω φοβερής τρικυμίας. Το ένα κύμα διαδέχεται το άλλο, κλυδωνίζοντας επικίνδυνα το σκάφος, ενώ ο καπετάνιος, κλεισμένος στην καμπίνα του, αδυνατεί να δει το αυτονόητο: ότι, δηλαδή, όσο μένει άβουλος κι αφήνει τον χρόνο να περνά, το ναυάγιο έρχεται ολοένα και πιο κοντά…
Του Θάνου Σταθόπουλου
Ο χειμώνας που μπαίνει δεν θα είναι απλώς κρίσιμος, αλλά καταλυτικός για το πώς θα ζήσει η χώρα μας τα επόμενα χρόνια. Οι κοινωνικές αντοχές μειώνονται πλέον με γρήγορους ρυθμούς, οι πολιτικές και άλλες εντάσεις οξύνονται, οι μνημονιακές συνταγές αποδεικνύονται ολέθριες και η πολιτική ηγεσία «μοιραία, δειλή κι άβουλη αντάμα…», δείχνει να περιμένει το… θάμα, που ποτέ δεν θα έρθει.
Χρόνια πριν, όταν ξεκινούσε η συζήτηση για τα μνημόνια, η στήλη αναφερόταν στην άμεση ανάγκη να υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης κι ανάπτυξης, το οποίο θα πείθει τους διεθνείς πιστωτές, αλλά ταυτόχρονα θα λαμβάνει υπόψη τον παράγοντα άνθρωπο. Δυστυχώς, οι κυβερνώντες επέλεξαν να αφήσουν τα πράγματα στην τύχη τους ή σωστότερα στα χέρια των ξένων δανειστών. Και το αποτέλεσμα το βιώνουμε όλοι σήμερα.
Οι λόγοι που οδήγησαν στην «άτυπη» χρεοκοπία εντός του ευρώ, η οποία απειλεί να οδηγήσει άμεσα και σε κοινωνική χρεοκοπία, είναι μάλλον απλούστερη απ’ ό,τι θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί. Όταν εμπιστεύεσαι στους ίδιους ανθρώπους που οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό, τη δύσκολη αποστολή να τη διασώσουν, έχεις κάνει ήδη το πρώτο σημαντικό βήμα προς την καταστροφή. Οι άνθρωποι αυτοί όχι απλώς δεν είχαν καμία διάθεση να αλλάξουν νοοτροπία και να κόψουν τις παλιές κακές συνήθειες (π.χ. πελατειακές σχέσεις, κομματικοί στρατοί, διαπλεκόμενα συμφέροντα κ.λπ.), αλλά ήταν κι αποδεδεγμένα ανίκανοι να λειτουργήσουν στο νέο πλαίσιο που δημιουργούσε η χρεοκοπία της χώρας.
Το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένο. «Χωμένοι ως τα μπούνια» στους μνημονιακούς δαιδάλους, έχοντας κυριολεκτικώς αφαιμάξει τα συνήθη φορολογικά υποζύγια, έχοντας στείλει στα ταμεία ανεργίας εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, καμία ουσιαστική πρόοδος δεν επιτεύχθηκε. Όσο για την ανάπτυξη, αυτή πλέον έχει καταντήσει κακόγουστο ανέκδοτο. Και το χειρότερο είναι ότι όσο περνά ο καιρός, ελαχιστοποιούνται οι ελπίδες ότι η κατάσταση μπορεί ν’ αλλάξει προς το καλύτερο και μεγαλώνει ο κίνδυνος ενός δραματικού ατυχήματος.
Κι είναι απορίας άξιο τι περιμένουν οι κυβερνώντες για να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να αποτρέψουν, έστω και στο και πέντε, την επικείμενη ολική κατάρρευση. Πόση τυφλότητα πρέπει να έχουν ώστε να αδυνατούν να δουν ότι έχουν πλέον εξαντληθεί τα όποια αποθέματα αντοχής διαθέτει η κοινωνία; Πόση κωφώτητα τους ταλαιπωρεί ώστε να μην ακούν τις ολοένα και περισσότερες φωνές, εντός κι εκτός Ελλάδος, που προειδοποιούν ότι η «συνταγή» απέτυχε και ο «ασθενής» πλέον κινδυνεύει από «ισχαιμικό σοκ»;
Πιθανότατα κάποιοι στην κυβέρνηση θεωρούν ότι ο Έλληνας πολίτης δεν πρόκειται πλέον να αντιδράσει ό,τι κι αν γίνει. Ίσως, επίσης, να θεωρούν ότι υπάρχουν κι άλλα οικονομικά αποθέματα, για να συντηρήσουν έναν ακόμη οικονομικά βαρύ χειμώνα. Όντως υπάρχουν αποθέματα, μόνο που στην πλειονότητα των περιπτώσεων αφορούν σε ανθρώπους που βρίσκονταν, βρίσκονται και, απ’ ό,τι φαίνεται, θα συνεχίσουν να βρίσκονται στο φορολογικό απυρόβλητο. Για τους υπόλοιπους πολίτες η κατάσταση έχει πλέον γίνει αφόρητη. Τόσο αφόρητη όσο θα γίνει και η ατμόσφαιρα στην πόλη μας σε λίγες μέρες, όταν τα τζάκια και οι ξυλόσομπες θα φουντώσουν, καίγοντας ανεξέλεγκτα ό,τι μπορεί να καεί.
Μόνο που η παραπάνω αιθαλομίχλη θα είναι το λιγότερο κακό του επερχόμενου χειμώνα. Το χειρότερο είναι η αυξανόμενη πολιτική αιθαλομίχλη, που έχει μετατρέψει έναν ολόκληρο λαό σε πειραματόζωο, δημιουργώντας με ταχύτητα και νέες χαμένες γενιές.
Ουδείς γνωρίζει πώς θα βγει η χώρα από αυτήν την περιπέτεια. Ουδείς μπορεί να προδικάσει εάν θα κερδίσει η νηφαλιότητα ή ο κοινωνικός αυτοματισμός, οπότε έχουμε να ζήσουμε ακόμη δραματικότερες στιγμές. Τα μέχρι σήμερα δείγματα γραφής δείχνουν ότι, στις περισσότερες των περιπτώσεων, η βαθιά κρίση ενεργοποίησε τα χειρότερα αντανακλαστικά μας. Η δε «Χρυσή Αυγή» είναι μόνο ένα μέρος αυτών των αρνητικών αντανακλαστικών.
Σίγουρα η Ιστορία δεν τελειώνει. Ο κύκλος της καθόδου νομοτελειακά θα ακολουθηθεί από εκείνον της ανόδου. Ας ελπίσουμε ότι στον δεύτερο θα μπουν εκείνες οι δυνάμεις του τόπου που έχουν και μπορούν να προσφέρουν στην οικοδόμηση της νέας Ελλάδος. Σε διαφορετική περίπτωση, η αρχή του ανοδικού κύκλου δεν θα αποτελεί παρά το «προεόρτιο» της επόμενης απότομης καθόδου…
