• Ε, λοιπόν ναι. Κι εμένα μου είχε περάσει από το μυαλό.
• Κάποια στιγμή να παίξω στο θέατρο.
• Να γίνω γνωστός, να εμφανιστώ σε κάποια διαφήμιση.
• (Όπως έγινε με την προσφάτως παραιτηθείσα δημοτική σύμβουλο Αικ. Αναστασιάδου, που ξέχασα να της ευχηθώ «χρόνια πολλά» τις προάλλες).
• Και ύστερα, να με δουν και να με ζητήσουν σε κινηματογραφική ταινία.
• Πού ξέρεις; Άσε που μπορεί να με δει και κανένας κυνηγός ταλέντων από το Χόλιγουντ.
• Ξέρεις… Όταν έχεις μεγαλώσει μέσα στον κινηματογράφο ΡΕΞ Αμαρουσίου (στην οδό Ράλλη) και ζεις καθημερινά μέσα στο παραμύθι, σου μένει κάποιο απωθημένο.
• Αλλά δεν είναι αυτό μόνο.
• Την πρόθεσή μου αυτή, την είχε ενισχύσει και ένα ακόμα γεγονός.
• Ξέρετε ποιο… Είσαστε πλέον έμπειροι αναγνώστες, λόγω του απρόβλεπτου χαρακτήρα της στήλης.
• Ο κ. Θεοδόσης Πελεγρίνης (άντε να το αποκαλύψω, για τους αμύητους αναγνώστες).
• Ο Πρύτανης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, που ταυτόχρονα «παίζει στο θέατρο»
• Ο «Πελέ της φιλοσοφίας», όπως έγραψε και το ΕΘΝΟΣ στις 23/12/2011, όταν ξεδίπλωνε το ταλέντο του παρουσιάζοντας θεατρικούς μονολόγους, στο καφέ «JK» της πλατείας Κολωνακίου.
• Με διασημότερο το μονόλογο «Φθορά, φθορά, φθορά», που ίσως ήταν και προφητικός.
• Αλλά, ας αφήσω να μιλήσουν οι στίχοι: «Η φθορά, ωραία. Τι να κάνουμε; / Τη νιώθουμε πάνω στο πετσί μας, να το λειώνει σιγά σιγά. / Υπάρχει όμως και η ζωή… ναι, υπάρχει και η ζωή. / Το κακό είναι ότι υπάρχει όχι για μας, αλλά για να τρέφει τη φθορά μας».
• Ο Πρύτανης, που αυτές τις μέρες, ανεβάζει τον «Ιουλιανό» σε θέατρο στο Παρίσι.
• Το έργο που έγραψε ο ίδιος και τον ανέδειξε ως ηθοποιό, δίπλα στον Κώστα Καζάκο τον Ιανουάριο του 2013, στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη.
• Και μην αναρωτηθείτε: Μονόλογος δίπλα στον Κ. Καζάκο; Πώς γίνεται αυτό;
• (Γι αυτό σας λέω συχνά, πως τα ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ είναι κατά βάθος επιμορφωτική στήλη).
• Ήταν ένα «τολμηρό πρωτοποριακό εγχείρημα».
• Δυο πρόσωπα, ο Κ. Καζάκος, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μανιώτη, και ο Θ. Πελεγρίνης, σε σκηνοθεσία Πέμης Ζούνη, ερμήνευαν τον ίδιο ρόλο, του ευνούχου, την ίδια μέρα, πρώτα ο ένας και στη συνέχεια ο άλλος, χωρίς ο ένας να έχει υπόψη την ερμηνεία του άλλου.
