Η Τελευταία Σκηνή… Δεκέμβρης και μιας και… θεατρισθήκαμε στην προηγούμενη εκπομπή, λέω να μείνουμε «στο ίδιο έργο θεατές», το οποίο εμπεριέχει ταυτόχρονες παραστάσεις Τραγωδίας και Βαριετέ και με έναν αυθαίρετο ίσως λόγο, το είπαμε «Θέατρο του Παραλόγου».
Στις 31 του μήνα, θα πέσει η αυλαία –του έργου που παίξαμε το 2013– για τον καθένα χωριστά και για όλους μαζί ταυτόχρονα, καθώς θα βρισκόμαστε πάνω στην ίδια σκηνή.
Κι εκεί, όταν όλος ο θίασος θα τραγουδάει: «γέρε χρόνε φύγε τώρα, πάει η δική σου η σειρά» εκεί κατά το φινάλε, «αν μας αντέξει το σκοινί, θα φανεί στο χειροκρότημα».
Αν όχι, θα φανεί από το «γιούχα» των ΠΑΙΔΙΩΝ που μας παρακολουθούν, και «έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα»!….
Και το ακούω να ’ρχεται!
Κάτι τέτοιο! αξίζει στην παράσταση που δώσαμε και στους ρόλους μας: Ως Εξουσίες, ως Παρατρεχάμενοι, ως Επώνυμοι και ως Ανώνυμοι, σαν πρωταγωνιστές και σαν κομπάρσοι. Κι από τούτο το «γιούχα», δεν εξαιρείται ΚΑΝΕΙΣ!!!
Θα το εισπράξουμε ΟΛΟΙ, έτσι όπως αναλογεί στον κάθε ρόλο τον οποίο επιλέξαμε να υποδυθούμε αυτούς τους Τρισάθλιους καιρούς, όπου οι Επιλογές ζωής: «Εγώ θα φτιάξω τον κόσμο;» ή «Εγώ, θα συμμετέχω στο φτιάξιμο του κόσμου» είναι ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΕΣ για μια σειρά «πράγματα»…
ΒΡΕ ΔΕΝ ΒΑΡΙΕΣΑΙ ΑΔΕΛΦΕ
Κάποιο παράθυρο έχει φως, κάποιον τον τρώει ο πυρετός μας φεύγει βήμα – βήμα.
Κάποιο καράβι στ’ ανοιχτά, με χίλια βάσανα βαστά, να μην το πιει το κύμα.
Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ, τσιγάρο πρέφα και καφέ
βρε δεν βαριέσαι, βρε δεν βαριέσαι αδελφέ.
Κάποιος στη άκρη του γκρεμού, κοιτάει το τέλος του ουρανού μονάχος του πεθαίνει.
Κάποιος στη μάχη πολεμά, η σφαίρα δίπλα μας περνά στα στήθη του πηγαίνει.
Κι εμείς οι άλλοι μα το ναι, κάνουμε πάρτι ρεφενέ βρε δεν βαριέσαι, βρε δεν βαριέσαι αδελφέ.
Έξω αστράφτει και βροντά, κάποιος διαβάτης περπατά χαμένος μεσ’ στη μπόρα.
Κάπου δεν έχουνε ψωμί, κάπου πεινάει ένα παιδί και κλαίει αυτήν την ώρα.
Κι εμείς χορτάτοι μα το ναι, κάνουμε γλέντια ρεφενέ
βρε δεν βαριέσαι, βρε δεν βαριέσαι αδελφέ.
Πόσοι απόψε ξαγρυπνούν, σαν κολασμένοι τριγυρνούν και κλαίνε και πονάνε.
Στάσου και σκέψου μια στιγμή, πόσοι σκοτώνονται στη γη την ώρα που γλεντάμε.
Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ, τσιγάρο πρέφα και καφέ
Βρε δεν βαριέσαι, βρε δεν βαριέσαι αδελφέ.
Ήταν η Σώτια Τσώτου που έγραψε τους στίχους και ήταν ο Κώστας Χατζής που μας τραγούδησε αυτό το συγκλονιστικό για την επικαιρότητά του τραγούδι και ήρθε να συνδράμει το ρόλο: «Εγώ θα φτιάξω τον κόσμο;»…
• Κάποιος στην άκρη του γκρεμού, κοιτάει το τέλος του ουρανού, μονάχος του πεθαίνει…
• Έξω αστράφτει και βροντά, κάποιος διαβάτης περπατά χαμένος μεσ’ στη μπόρα.
• Πόσοι απόψε ξαγρυπνούν, σαν κολασμένοι τριγυρνούν και κλαίνε και πονάνε.
• Κάπου δεν θα ’χουνε ψωμί, κάπου πεινάει ένα παιδί και κλαίει αυτή την ώρα.
