Η Βουλή των Ελλήνων είναι, σύμφωνα με το Σύνταγμα, το Νομοθετικό Σώμα της Ελλάδας. Ο αριθμός των μελών του ορίζεται με νόμο και πρέπει να κυμαίνεται από 200 μέχρι 300. Σήμερα συγκροτείται από 300 μέλη που εκλέγονται από το εκλογικό σώμα για περίοδο τεσσάρων ετών.
Μπροστά από το κτίριο του Κοινοβουλίου βρίσκεται το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.
Γράφει η Ελένη Κονιαριέλλη – Σιακή
Όλα αυτά ακούγονται πολυσήμαντα και πολυοπτικά και ο καθένας θα σκεπτόταν, ότι σ΄αυτόν τον ιστορικό χώρο ψηφίζονται οι νόμοι που ρυθμίζουν τη ζωή μας, μετά από αγορεύσεις των βουλευτών, τα ξεκάθαρα και δουλεμένα επιχειρήματά τους, τον κριτικό τους λόγο, την υπευθυνότητα και τον έντονο δυναμισμό που διοχετεύουν στο ακροατήριο ώστε να ανεβάζουν σε υψηλό βαθμό τις προτάσεις και τις γνώσεις τους, με σκοπό οι νόμοι τους και το όνομά τους να μείνουν στην ιστορία ένα λαμπρό παράδειγμα για τις νεώτερες γενιές. Βέβαια πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι κάποιες φορές θα υπάρχουν και διαφωνίες και διαφορετικές γνώμες και αντιδράσεις μεταξύ των βουλευτών.
Όλα αυτά ακούγονται όμορφα, μάλιστα τόσο όμορφα και ατσαλάκωτα που αποκλείεται να είναι αληθινά. Και δυστυχώς… δεν είναι. Και στο παρελθόν αλλά κυρίως τον τελευταίο καιρό, η Βουλή των Ελλήνων έχει μετατραπεί σε χώρο σκληρών διαφωνιών, διαπληκτισμών, χυδαιολογίας και προσβολών των βουλευτών των διαφόρων κομμάτων μεταξύ τους και μάλιστα σε γλώσσα απαράδεκτη, ειρωνική, που σε λαβώνει και σε λιώνει σαν Έλληνα και σαν Άνθρωπο.
Πριν από λίγες ημέρες ο Πρωθυπουργός έγινε έξαλλος -διαβάζουμε στις εφημερίδες-όταν μπαίνοντας στην αίθουσα του Κοινοβουλίου βρήκε άδεια τα έδρανα και με αγανάκτηση για την εικόνα που αντίκρισε, είπε για τους άφαντους εκπροσώπους της κυβέρνησής του: «Όποιος δεν μπορεί, θα πάει στο σπίτι του…»
Και η εικόνα αυτή, Κοινοβούλιο με άδεια έδρανα ή με βουλευτές που κοιμούνται ή συνομιλούν ή ασχολούνται με το κινητό τους τηλέφωνο… είναι πλέον κάτι πολύ συνηθισμένο που το βλέπουμε κι εμείς αν παρακολουθήσουμε τα δρώμενα στη Βουλή από την τηλεόραση. Εξαίρεση βέβαια αποτελούν οι περιπτώσεις εκείνες που για την ψήφιση κάποιου νόμου πρέπει να γίνει ονομαστική ψηφοφορία. Τότε όλοι είναι παρόντες και πανέτοιμοι για να φωνάξουν το ΝΑΙ ή ΟΧΙ.
Από τις εισηγήσεις και τις συζητήσεις των νόμων και από τις ομιλίες των βουλευτών, στις περισσότερες περιπτώσεις, απουσιάζει η φιλειρηνική διάθεση και η καθαρή και συνετή ενατένιση των πραγμάτων, με αποτέλεσμα να ακούγονται μεταξύ τους λέξεις ντροπής και οργής που φτάνει να αγγίζει τα όρια του μίσους και της διάθεσης για χειροδικία, που μπορεί στο μέλλον να το δούμε κι αυτό. Διότι, όταν ξεστομίζονται υβριστικές λέξεις και φράσεις μεταξύ των βουλευτών… όπως, αλήτες, κλέφτες, απατεώνες, ψεύτες, πουλημένοι, διαφθαρμένοι, φασίστες,… και άλλα πολλά παρόμοια «κοσμητικά ουσιαστικά και επίθετα» και οι καυγάδες φτάνουν στο κόκκινο, κανείς δεν μπορεί να σταματήσει αυτήν τη μάχη των βουλευτών και ας χτυπά το κουδούνι για να βάλει τάξη ο Πρόεδρος και ας φωνάζει «ησυχία». Δεν τον υπολογίζει, ούτε τον ακούει κανείς.
Πρόσφατα έγινε «μάχη» στο Κοινοβούλιο μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης με επίκεντρο την ανεργία των νέων. Σκληρή κόντρα ξέσπασε και μεταξύ των αρχηγών δύο κομμάτων για το όνομα των Σκοπίων.
Άγριος καυγάς ακούστηκε ανάμεσα σε δύο βουλευτές και σκληρή αντιπαράθεση που επεκτάθηκε και επί προσωπικού.
Στα ύψη ανέβηκε το θερμόμετρο στη Βουλή με αφορμή τις συλλήψεις των 47 νεαρών που διαμαρτύρονταν έξω από το γραφείο του Υπουργού Ναυτιλίας.
Άναψαν τα αίματα μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης ακόμα και για το σεισμό της Κεφαλονιάς, όταν μια βουλευτής χρησιμοποίησε για τη αντιπολίτευση βαρύτατες εκφράσεις και χαρακτηρισμούς όπως «πολιτικοί απατεώνες» κ.λπ.
Ακόμα οι γυναίκες βουλευτές καταγγέλλουν τους άντρες για σεξιστικές συμπεριφορές. Στο ερώτημα: «Υπάρχει λεκτική βία λόγω φύλου κατά της γυναικείας παρουσίας στη Βουλή»; Υπάρχει!… συμφώνησαν όλες οι βουλευτίνες… αλλά διαφώνησαν στο αν θα πρέπει αυτά τα θέματα να αντιμετωπίζονται εντός της Βουλής ή στις αίθουσες των δικαστηρίων.
Αλήθεια τι ντροπή! Το ακούσαμε κι αυτό και παραδεχτήκαμε για μια φορά ακόμα πόσο απερίσκεπτα και ανώριμα ρίχνουμε την ψήφο μας στην κάλπη.
Τέλος, μια λέξη που ακούγεται συχνά στο Κοινοβούλιο, είναι η λέξη «μάγκας» (χαρακτήρας). «Τζάμπα μάγκες…» χαρακτηρίζει κάποιους βουλευτής τους συναδέλφους του της άλλης παράταξης, «κάνεις τον μάγκα…» απαντά ο άλλος, «μαγκιά του…» προσθέτει ο τρίτος. Έτσι καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι πολλοί βουλευτές που κατάφεραν με την ψήφο μας και μπήκαν στη Βουλή για να μας σώσουν είναι «μάγκες». Και αν στην προπολεμική περίοδο ο κοινωνικός χαρακτήρας του μάγκα αναφερόταν κυρίως σε άντρες των λαϊκών αστικών στρωμάτων που χαρακτηρίζονταν από υπερβολική αυτοπεποίθηση ή έπαρση και από ιδιάζουσα εμφάνιση ή συμπεριφορά, σήμερα, ο ίδιος όρος εφαρμόζεται μεταφορικά για το λαϊκό παλικαρά, για άτομο που επιδεικνύει προκλητικά ή επιθετικά τη δύναμή του – τη μαγκιά του – στον κοινωνικό περίγυρο.
Είναι θλιβερό ο χώρος της Βουλής των Ελλήνων που θα έπρεπε να «παράγει» εκτός από νόμους και ήθος και πολιτισμό και κοινωνική αξιοπρέπεια και ακόμα να ελέγχει και να αναβαθμίζει τις συνειδήσεις, τη νοημοσύνη και την κρίση των βουλευτών, ώστε το αποτέλεσμα του έργου της να καθαιρεί κάθε φαύλο και ανίερο, είναι θλιβερό, να μετατρέπεται σε ένα ρινγκ σκληρής αντιπαλότητας από το οποίο απουσιάζει ο στοχασμός και η ρεαλιστική απεικόνιση των δύσκολων και βαθύτερων πτυχών της ζωής μας.
Ο σοφός της αρχαιότητας, μας το λέει πολύ καθαρά:
«Από την ευνομία δεν πηγάζει μόνο η δικαιοσύνη και η ειρήνη αλλά και η ευκοσμία, η σωφροσύνη, το μέτρο. Χωρίς αυτήν επικρατεί η υπερβολή, η «ύβρις», η αδικία, η διχοστασία, οι ……….. δικαστικές αποφάσεις, η έρις και ο όλεθρος μονάδων και ομάδων…»
