Εάν σας έλεγα να επιλέξετε ένα από τα 2 έντομα πιο θα επιλέγατε; Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι θα επιλέγατε τη μέλισσα, διότι ομολογουμένως η χρησιμότητά της προς τον άνθρωπο είναι μεγάλη. Παράγει το μέλι, βοηθάει στην αναπαραγωγή της χλωρίδας και είναι σκληρή εργάτρια. Παράσιτα και ιοί σπάνια την ενοχλούν διότι λειτουργεί σε καθαρό περιβάλλον, αναπαράγεται στη φωλιά της και το ίδιο το μέλι που παράγεται από εκείνη είναι αντισηπτικό. Είναι το ιδανικό έντομο, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, και μπορεί να ζήσει έως 2 έτη.
Από την άλλη η μύγα είναι ρακοσυλλέκτης. Πάει στα χαλασμένα τρόφιμα, αναπαράγεται μέσα σε αυτά μεταφέρει πάνω από 100 παθογόνους μικροοργανισμούς, ζει μόνο 8 μέρες αλλά γεννάει 1000 αβγά μέσα σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα.
Η φύση όμως έχει προικίσει με μεγαλύτερη οξυδέρκεια τη μύγα ή πιο καλά με πιο «έξυπνα» ένστικτα επιβίωσης από εκείνα της μέλισσας. Για αυτό και καταφέρνει και επιβιώνει δίπλα στον άνθρωπο και για αυτό το λόγο ο άνθρωπος δεν μπορεί να την τιθασέψει όπως τη μέλισσα και να την εκμεταλλευτεί, ούτε όμως και να την εξαφανίσει. Έχει γονίδια ελευθερίας, δεν μπαίνει σε καλούπια, δεν χρειάζεται φωλιές και πάντα βρίσκει τον τρόπο να επιβιώνει, παρότι δεν μπορεί να μεταναστεύσει σε μεγάλες αποστάσεις.
Το μεγαλείο της μύγας το βρίσκουμε σε ένα ανοιχτό μπουκάλι με αναψυκτικό. Σε αυτό το μπουκάλι εάν μπει μία μύγα και μία μέλισσα για να πάρουν τη ζάχαρη από το αναψυκτικό, θα διαπιστώσουμε το εξής παράδοξο.
Η μέλισσα, γνωρίζοντας από τη φωλιά της ότι εκεί που είναι το φως είναι και η έξοδος, προσπαθεί να βγει μέσα από το μπουκάλι, προσπαθεί κάνοντας αυτό που ξέρει μια ζωή, να χρησιμοποιήσει όλη της τη δύναμη και τα όπλα με τα οποία την έχει προικίσει η φύση να τρυπήσει το μπουκάλι. Δεν μπορεί να καταλάβει τη ματαιότητα αυτού του αγώνα και τελικά με ήθος και αξιοπρέπεια θα πέσει, θα σπάσει τις δαγκάνες της σε έναν άνισο αγώνα, χωρίς ποτέ να διερωτηθεί εάν ποτέ υπήρχε κάποια άλλη λύση. Ως καλός υπήκοος έχει μάθει μόνο να εργάζεται και να μη ρωτάει. Αυτή η αρχή της είναι δυστυχώς και η θανατική της καταδίκη.
Η μύγα από την άλλη γνωρίζει τα ίδια με την μέλισσα, ξέρει πολύ καλά ότι εκεί που βρίσκεται το φως βρίσκεται και η έξοδος, έχει όμως μία διαφορά: αναιρεί τους κανόνες του παιχνιδιού και προσαρμόζεται. Βλέποντας ότι το γυαλί είναι τοίχωμα που δεν κινείται και δεν φθείρει, αποφασίζει να κάνει κάτι ακραίο, να πάει πιο μέσα στο σκοτάδι, ανάποδα στην έξοδο… δοκιμάζει και δοκιμάζεται. Είναι και εδώ τοίχωμα; Aς δοκιμάσω τις 45 μοίρες, τις 60 μοίρες, τις 30, τις 70, τις, τις, τις και στις 90 μοίρες γίνεται το θαύμα! Η μύγα ελεύθερη, φορτωμένη με ζάχαρη, νικήτρια και ζωντανή!
Η μύγα δεν φοβήθηκε την αποτυχία, δοκίμασε και ξαναδοκίμασε όσες φορές χρειάζεται. Το ένστικτό της είπε «υπάρχει λύση, από κάπου μπήκες άρα κάπως θα βγεις». Δεν αποδέχτηκε την ήττα και το θάνατο, νίκησε το περιβάλλον της και μέσα από τις πολλές αποτυχημένες προσπάθειες και από άσχετες σπασμωδικές κινήσεις, βρήκε την έξοδο.
Θάρρος δεν είναι η επίθεση όταν θίγονται τα συμφέροντά σου, θάρρος είναι να μπορείς να κινείσαι όταν είσαι φυλακισμένος, να μπορείς να μην απελπίζεσαι όταν βλέπεις τον κόσμο σου να καταρρέει, θάρρος είναι να πηγαίνεις αντίθετα στο ρεύμα και να βρίσκεις τη λύση, εκεί που η λύση δεν είναι ορατή και φαντάζει αδύνατη.
Ο Μαντέλα δεν έχασε το θάρρος του μέσα στη φυλακή. Ο Νάσερ δεν έχασε το θάρρος του μπροστά στην απειλή ενός πολέμου με όλες τις συμμαχικές δυνάμεις εναντίον του, και εθνικοποίησε τη διώρυγα του Σουέζ. Ο Λίνκολν δεν έχασε το θάρρος του όταν ο Νότος από τον οποίο προερχόταν κήρυξε τον πόλεμο στο Βορρά. Ο Γκάντι δεν έχασε το θάρρος του μετά την σφαγή του Αρμιτσάρ και απελευθέρωσε τη χώρα του από τους Βρετανούς χωρίς πόλεμο. Ο Κολοκοτρώνης δεν έχασε το θάρρος του όταν φυλακίστηκε δύο φορές. Ο Γαλιλαίος δεν έχασε το θάρρος του μπροστά στην Ιερά Εξέταση και είπε «κι όμως γυρίζει». Ο Κεντέρης δεν έχασε το θάρρος του όταν βρέθηκε μόνος του αντιμέτωπος με τους μεγαλύτερους αθλητές του κόσμου, ούτε όταν τον καταδίκασαν τα ΜΜΕ.
«Στην ιστορία κάθε επιτυχίας, θα βρεις κάποιον που πήρε μια θαρραλέα απόφαση».
Peter Drucker, 1909–2005,
Αυστριακός γκουρού του management
Όλοι αυτοί και χιλιάδες άλλοι στην παγκόσμια ιστορία, στις τέχνες και στις επιστήμες, που βρέθηκαν μέσα στο μπουκάλι, δεν αποδέχτηκαν το περιβάλλον τους ως δεδομένο, ούτε συνέχισαν να κάνουν ότι έκαναν πάντα. Ξεχώρισαν, άλλαξαν τακτική, έγιναν «μύγα», πίεσαν τον εαυτό τους, ονειρεύτηκαν το «αδύνατο» και απέδειξαν ότι το «αδύνατο» είναι «δυνατό». Όλα μπορούν να συμβούν εάν γίνεις μύγα. Η μύγα παρά τους παθογόνους οργανισμούς της και τον τρόπο ζωής της, κρύβει μεγαλείο.
Αρχικά πρέπει να έχεις πείσμα ότι θα τα καταφέρεις και δεύτερον να σταματήσεις να κάνεις ότι έκανες πάντα, αλλά να αναθεωρήσεις κάποια από τα πιστεύω σου, να αρνηθείς το περιβάλλον σου ως την πραγματικότητά σου και να εκπλήξεις ευχάριστα τον εαυτό σου επιλέγοντας να κάνεις κάτι άλλο αυτή τη φορά… Κάπου εκεί βρίσκεται και η λύση!
ΥΓ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με τα πολιτικά δρώμενα της Ελλάδος σήμερα… κάθε άλλο παρά τυχαία δεν είναι!
Άγγελος Ξενάκης, Οικονομολόγος
