Κυριακή. Παιδάκι.
Του δασκάλου πάψη·
γλύκα του σπιτιού.
Ζωούλα στ’ ακρογιάλι…
Κωστής Παλαμάς (Αποσπασματικά)
Είναι, ίσως, η πιο πρωτότυπη επίσκεψη σε γραφείο Έλληνα Υπουργού. Έχουν προηγηθεί τηλεφωνήματα. Νεαρή δασκάλα παρακαλεί να δεχθεί ο Υπουργός Εργασίας δέκα μαθητές και μαθήτριες του δημόσιου δημοτικού σχολείου της. Θέλουν να του εκθέσουν τις απόψεις τους, με συντομία, σχετικά με την κυριακάτικη εργασία όλο το χρόνο.
– Μα και τα παιδιά του Δημοτικού θα υποβάλλουν αιτήματα στους Υπουργούς; Ήταν όμως τόσο ευγενική η επιμονή της δασκάλας…
•••
Δευτέρα πρωί, ώρα 11, τα παιδιά, από τις τελευταίες τάξεις, πλησιάζουν τον Υπουργό.
Υπουργός: Καθήστε… Πώς πάνε τα μαθήματα;
Δάφνη: Σχετικά καλά, κ. Υπουργέ. Περιόρισαν τα προβλήματα οι δάσκαλοι και οι δασκάλες μας.
Υπουργός: Γιατί θελήσατε να μου μιλήσετε για ένα εξωσχολικό ζήτημα;
Νίκος: Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας έχει σχέση και με τη συμπεριφορά μας στο σχολείο.
Υπουργός: Περίεργο… Τι εννοείτε;
Νικηφόρος: Η κυριακάτικη εργασία θα κουράσει περισσότερο τους γονείς μας. Μία ημέρα που μέχρι τώρα βρίσκονταν στο σπίτι να ανασάνουν, προτείνετε να μην την έχουν.
Νίκη: Και βλέποντας πιο κουρασμένους τους γονείς μας, θα πηγαίνουμε με στενοχώρια στο σχολείο.
Υπουργός (προς τη δασκάλα): Τι γνώμη έχετε;
Δασκάλα: Είναι γεγονός ότι τα οικογενειακά προβλήματα αντανακλούν στην απόδοση των παιδιών.
Υπουργός: Παιδιά, υπάρχει ανάγκη να ανοίγουν τα καταστήματα και τις Κυριακές. Πρέπει να δώσουμε χρόνο, ευκαιρίες στους αγοραστές. Η ηλικία σας δεν επιτρέπει να σας πω περισσότερα…
Βασίλης: Ξέρουμε αρκετά πράγματα, κ. Υπουργέ!
Υπουργός: Όπως θα ξέρετε και ότι οι γονείς σας θα έχουν ρεπό μία άλλη ημέρα της εβδομάδας.
Νίκος: Ευτυχώς, τώρα βρήκαν δουλειά οι γονείς μου. Ίσως όμως, να μην παίρνουν ρεπό την ίδια μέρα. Ή, να παρανομούν οι εργοδότες και να μην τους το δίνουν… Όχι μόνο δεν θα μπορούν οι εργαζόμενοι να κουβεντιάσουν ήρεμοι για τα ζητήματα του σπιτιού, αλλά και δεν θα είμαστε όλοι μαζί. Εμείς θα είμαστε στο σχολείο…
Ναταλία: Κύριε Υπουργέ, θα αλλάξει η ζωή μας. Περιμένουμε την Κυριακή. Για μια βόλτα με τους γονείς μας. Μόνοι μας δεν μπορούμε να πάμε. Κάποτε παρακολουθούμε μια παιδική παράσταση. Το μεσημέρι τρώμε όλοι μαζί. Τη Δευτέρα, ξεκούραστοι, αρχίζουμε την εβδομάδα. Αυτές τις χαρές θα τις χάσουμε με την κυριακάτικη εργασία. Σας παρακαλούμε, κ. Υπουργέ, αφήστε ήρεμους τους γονείς μας την Κυριακή!
Υπουργός: Σας καταλαβαίνω. Μα, προσπαθήστε να με καταλάβετε κι εσείς… Πρέπει να διευκολύνουμε τον κόσμο για τις αγορές του. Αν έχουν δουλειά τα μαγαζιά, θα έχουν δουλειά και οι γονείς σας. Περνάμε πολύ δύσκολες ημέρες.
Δήμητρα: Με συγχωρείτε. Πιστεύω όμως, ότι όποιοι θέλουν να ψωνίσουν, οπωσδήποτε θα κατεβούν στην αγορά μιαν άλλη μέρα. Η Κυριακή δεν θα τους κάνει να ψωνίσουν περισσότερα πράγματα.
Πέτρος: Συμφωνούμε με τη Δήμητρα.
Μαρία: Και δεν μου αρέσει καθόλου κ. Υπουργέ, να βλέπω στην τηλεόραση τις καλοντυμένες κυρίες, που μάλλον δεν εργάζονται, να αγοράζουν διάφορα την Κυριακή. Δεν λυπούνται τους εργαζόμενους;
