Σήκωσε απότομα το κεφάλι του. Ήταν σα να ξυπνούσε από ένα άσχημο όνειρο και με οργή διαπίστωνε ότι δεν ήταν όνειρο, αλλά η σκληρή πραγματικότητα. Τα μάτια του είχαν τη λάμψη της φωτιάς και η έκφραση στο πρόσωπό του έγραφε:
«Ανάθεμα την ώρα που με έκανε σακάτη και άχρηστο.»
Ύστερα τέντωσε νευρικά τα δυο του χέρια ψηλά, σα να ήθελε να φτάσει τον ουρανό και με δύναμη τα κατέβασε και τα έσυρε επάνω στο τραπέζι πετώντας κάτω και σπάζοντας με θόρυβο ποτήρια, φλιτζάνια, πιατάκια, κανάτες και ό, τι άλλο υπήρχε.
Ο φίλος του κοίταζε το ξέσπασμά του, ανήμπορος να κάνει κάτι. Η καφετέρια είχε μόνο δύο παρέες που κατατρόμαξαν και εμένα. Κανείς δεν είπε τίποτα. Ύστερα κατέβασε με αργές κινήσεις το πόδι του που είχε απλωμένο στην καρέκλα, σηκώθηκε στηριζόμενος στο μπαστούνι και στο φίλο του και οι δυο σχεδόν αγκαλιασμένοι και περπατώντας αργά, χάθηκαν ανάμεσα στις νιφάδες του χιονιού, ενώ ο δυνατός αγέρας λυσσομανούσε παγώνοντας σώμα και ψυχή.
Έμεινα σαν χαμένη να κοιτάζω το άδειο τραπέζι, που πριν λίγη ώρα κάθονταν οι δυο νέοι. Εκείνη την ώρα της οργής, ήθελα να μιλήσω στο πληγωμένο παιδί… να του πω κάτι ουσιαστικό και σωστό, ίσως όχι συνηθισμένο και παρηγορητικό, αλλά σίγουρα κάποια λόγια τολμηρής και αφυπνιστικής σημασίας, που πίστευα ότι θα του έδιναν πείσμα, επιμονή και δύναμη για να σηκώσει το κεφάλι ψηλά και να προχωρήσει μπροστά –γενναίος αγωνιστής της ζωής-, αλλά τα λόγια μου σαν το χιόνι είχαν παγώσει στα χείλη και δεν μπορούσαν να ακουστούν. Θα του έλεγα να μην απελπίζεται, να μην τα παρατά, να μην το βάζει κάτω, να μην υποδουλώνεται στις ατυχίες που τον χτύπησαν, να κοιτάζει το αύριο… γιατί κι εκείνος είναι το ίδιο χρήσιμος και απαραίτητος, όπως όλοι, …για κάτι, για κάποιους, για πολλά και ανυπολόγιστα πράγματα και το γεγονός ότι η αναπηρία του δεν του επιτρέπει να κάνει στη ζωή του όλα εκείνα που ήθελε, πρέπει να τον πεισμώσει και να τον δυναμώσει τόσο πολύ όσο τίποτα άλλο. Ήθελα ακόμα, κρατώντας προστατευτικά τα χέρια του, να του πω και μια μικρή ιστορία σχετική με τη δική του, έτσι όπως την ήξερα:
***
Η γιαγιά είχε δύο στάμνες και περπατώντας το στενό μονοπάτι του χωριού, πήγαινε κάθε μέρα και τις γέμιζε νερό από τη βρύση που ήταν αρκετά μακριά από το σπίτι της. Όμως η μια στάμνα που είχε ραγίσει εδώ και αρκετό καιρό και έτσι όταν έφτανε η γιαγιά στο σπίτι της, η μια στάμνα ήταν γεμάτη νερό ενώ η ραγισμένη ήταν μισή, αφού στο δρόμο από το ράγισμα άδειαζε λίγο – λίγο το νερό της. Πικραμένη η ραγισμένη στάμνα παραπονέθηκε στη γιαγιά: «Γιατί δε με πετάς; Είμαι άχρηστη αφού σκορπώ το μισό νερό μου στο δρόμο. Δε σε βοηθώ, γιατί με κρατάς αφού σε κουράζω άδικα;»
Η γιαγιά χάιδεψε ένα τραυματισμένο παιδί και απάντησε:
«Θα σου πω και θα σου δείξω κάτι αύριο.»
Την άλλη ημέρα, επιστρέφοντας από τη γνωστή διαδρομή, η γιαγιά έβαλε κάτω τις δύο στάμνες –τη γεμάτη και τη μισή- και είπε στη ραγισμένη:
«Γύρισε και κοίταξε πίσω σου την άκρη του δρόμου, που είναι από την πλευρά που κρατώ κάθε μέρα εσένα. Είναι ολάνθιστη, με όλα τα πολύχρωμα αγριολούλουδα που έκρυβαν τους σπόρους τους στη γη, περιμένοντας λίγη υγρασία για να ξυπνήσουν και να στολίσουν την άκρη του δρόμου. Κι εσύ, περνώντας κάθε ημέρα από εδώ και στάζοντας από το ράγισμά σου λίγο – λίγο νερό, έφτιαξες αυτό το θαύμα, αυτό το όμορφο λουλουδένιο μονοπάτι που το θαυμάζουν όσοι περνούν από εδώ και αναρωτιούνται, γιατί η άλλη πλευρά του δρόμου είναι ακόμα ξερή… Μη μου ξαναπείς ότι είσαι άχρηστη και δεν μπορείς να προσφέρει τίποτα. Κανείς δεν είναι άχρηστος. Μην αναζητάς, εξαιτίας της ατέλειάς σου, τον οίκτο. Να θυμάσαι πάντα, ότι ο οίκτος είναι μια προδοσία του εαυτού σου και να συνηθίσεις να χωράς σε όσα έχεις.»
***
Έμεινα στην καφετέρια για αρκετή ακόμα ώρα, με το μυαλό γεμάτο θετικές και αρνητικές σκέψεις. Όταν βγήκα στο δρόμο, ο κόσμος ήταν ακόμα πιο οργισμένος. Ο παγωμένος αγέρας, η ανεμοθύελλα, οι κεφάτες νιφάδες του χιονιού που στροβιλίζονταν ασταμάτητα, ο ύπουλος παγετός του δρόμου… όλα, όλα μαζί φαίνεται ότι είχαν κι αυτά –όπως εγώ- τις δικές τους θετικές και αρνητικές διαθέσεις.
Ελένη Κονιαρέλλη-Σιακή
