Γράφει ο Τάσος Μεργιάννης – Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας – φύλλο Πεντέλης – Μελισσίων – Βριλησσίων – 2/12
«Dura lex, sed lex» («σκληρός νόμος, αλλά νόμος») έλεγαν οι Λατίνοι. Μια φράση που έχει καθιερωθεί για να περιγράψει την ανάγκη και την υποχρέωση σεβασμού και εφαρμογής του κάθε νόμου σε όλες τις περιπτώσεις, ακόμη και όταν αυτός μπορεί να είναι αυστηρός ή υπερβολικός. Mε δεδομένα όμως ότι συνήθως κάθε νόμος διέπεται από πολλές και διαφορετικές διατάξεις και ότι το αποτέλεσμά του δεν αποτελεί ένα σύνολο εντολών που δίνονται σε έναν υπολογιστή ώστε να υλοποιηθεί ένας αλγόριθμος , ο παράγοντας ανθρώπινου λάθους ή έστω παράλειψης σε κάποια από τις διατάξεις του αποτελεί ένα αρκετά πιθανό σενάριο.
Ένας τέτοιος νόμος είναι και ο περίφημος «νόμος Θεοδωρικάκου» που ταλαιπωρεί εδώ και δυο χρόνια την Τοπική Αυτοδιοίκηση α’ και β’ βαθμού. Σε μια από τις διατάξεις του εν λόγω νόμου προβλέπεται ότι «η Οικονομική Επιτροπή ασκεί καθήκοντα αναθέτουσας αρχής για τις συμβάσεις έργου, μελετών, υπηρεσιών και προμηθειών ανεξαρτήτως προϋπολογισμού, πλην των περιπτώσεων που υπάγονται στην αρμοδιότητα του δημάρχου/περιφερειάρχη για την απευθείας ανάθεση».
Με άλλα λόγια, ο νόμος δίνει υπερεξουσίες στην Οικονομική Επιτροπή του εκάστοτε Δήμου απονευρώνοντας πλήρως την πολιτική και ελεγκτική λειτουργία του δημοτικού συμβουλίου, το οποίο μετά την εκλογική διαδικασία του Μαϊου του 2019 έπρεπε να εκφράζει διά των αντιπροσώπων του την τοπική κοινωνία.
Κι όλα αυτά με πρόσχημα την «κυβερνησιμότητα των ΟΤΑ» ατάκα με την οποία έγινε γνωστός ο νόμος 4623/2019. Ένας νόμος που προσπάθησε να διορθώσει ανορθογραφίες ενός άλλου νόμου (αυτού της απλής αναλογικής) αλλά το μόνο που κατάφερε είναι να δημιουργήσει ένα ντόμινο προβληματισμού στον δημότη-ψηφοφόρο που μοιάζει έρμαιο των αποφάσεων Συλλογικών Οργάνων που συνεδριάζουν και αποφασίζουν (πρωινές ώρες και δια περιφοράς ή μέσω τηλεδιάσκεψης) γι’ αυτόν αλλά… χωρίς αυτόν.
Η απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου Πεντέλης να εκχωρήσει το μάθημα του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού στο Λύκειο Μελισσίων σε ιδιώτες για τα επόμενα 2,5 χρόνια έναντι 122.760 ευρώ είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των όσων αναφέραμε παραπάνω.
Δεν θα μείνουμε στο εκπαιδευτικό κομμάτι της εν λόγω απόφασης που ανοίγει την κερκόπορτα για να μπουν ιδιώτες σε δημόσια σχολεία, αλλά σε αυτό της ανορθογραφίας που επιφέρει η διάταξη ενός αμφιλεγόμενου νόμου.
Και επειδή στην εισήγηση του σχετικού θέματος γίνεται αναφορά σε έναν άλλο νόμο (και συγκεκριμένα στον 3463/2006) που δίνει τη δυνατότητα στους Δήμους να αναζητήσουν ανάδοχο σε περίπτωση που αδυνατούν να υλοποιήσουν την ίδρυση και λειτουργία Κέντρων Επαγγελματικού Προσανατολισμού, αναρωτιόμαστε δυνατά εάν αυτό αρκεί για να στηθεί η Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία στο εκτελεστικό απόσπασμα.
«Η συμφωνία του γνώμονα μιας πράξης με τον νόμο είναι η ηθικότητα» έλεγε ο Immanouel Kant στην «Μεταφυσική των Ηθών». Με άλλα λόγια, ο Γερμανός στοχαστής ισχυριζόταν ότι «το ηθικό είναι νόμιμο, αλλά το νόμιμο δεν είναι πάντα ηθικό». Καμία σχέση, δηλαδή, με την αλήστου μνήμης φράση του Γιώργου Βουλγαράκη «ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».
Δυστυχώς, στην Ελλάδα η ηθική και η πολιτική ακολουθούν εδώ και χρόνια παράλληλες πορείες… Αλλά αυτό είναι μια άλλη (πονεμένη) ιστορία…
