Έχουμε ήδη αρχίσει να μετράμε αντίστροφα για την αλλαγή του χρόνου, και όπως συνηθίζεται πάντα τέτοια εποχή γίνεται ο απολογισμός της χρονιάς που έρχεται αλλά και γεννιούνται και οι προσδοκίες για τον χρόνο που έρχεται.
Ένας χρόνος που φεύγει έχοντας να ξεπεράσει την ταλαιπωρία στα μπλόκα στις εθνικές οδούς, ενώ και ο καινούργιος που έρχεται, αναρωτιέμαι αν θα φθάσει στην ώρα του, χωρίς να εγκλωβιστεί σε κάποιον παράδρομο…
Δεν ξέρω τι θα φέρει η νέα χρονιά αλλά σίγουρα πέρα από τις προσδοκίες η αίσθηση δεν είναι καλή…
Ποιος θα το περίμενε άλλωστε να ζούμε τα τελευταία χρόνια με τα τύμπανα του πολέμου να ηχούν ενώ μάλιστα ολοένα και να πλησιάζει ο ήχος στην πόρτα μας;
Η ιστορία επαναλαμβάνεται θα μου πείτε, αλλά πρέπει και να μαθαίνουμε από τα λάθη μας…
Τέλος πάντων ας μην κάνω δυσοίωνες προβλέψεις, ευχόμενος ότι θα πρυτανεύσει η λογική και θα σταματήσει αυτός ο χαμός.
Η χρονιά που ολοκληρώνεται ήταν κατά κοινή ομολογία μια δύσκολη χρονιά. Και αυτό φαίνεται στις καθημερινές συζητήσεις στη δουλειά, στα γιορτινά τραπέζια, στις παρέες πίνοντας τον καφέ, εκεί ο απολογισμός είναι ουσιαστικός και δεν κρύβεται πίσω από αριθμούς, δείκτες και ρυθμούς ανάπτυξης.
Το κόστος ζωής συνέχισε να πιέζει, η στέγη έγινε άπιαστο όνειρο για αρκετούς και η αβεβαιότητα για το πως θα βγει ο μήνας είναι η πρώτη σκέψη για πολλούς συμπολίτες μας.
Η πίεση που βιώνουν τα νοικοκυριά είναι μεγάλη, ενώ πιο έντονος από ποτέ είναι ο προβληματισμός στους νέους ανθρώπους.
Το πιο ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας, που σπουδάζει, εργάζεται και ψάχνει να βρει τον δρόμο του.
Νέοι άνθρωποι που ψάχνουν την – οικονομική – ανεξαρτησία τους, να πάρουν τον δικό τους δρόμο, αλλά πνίγονται σε μια ανασφάλεια που τους γεννά η περιρρέουσα κατάσταση.
Θα μου πείτε πάντα δύσκολα ήταν, ναι ίσως, αλλά παλαιότερα η οικογένεια είχε την δυνατότητα να στηρίξει τους νέους να ανοίξουν τα φτερά τους.
Εκεί πρέπει να στρέψει το βλέμμα της η Πολιτεία, όχι με εξαγγελίες, αλλά δημιουργώντας επιτέλους ένα πλαίσιο ασφάλειας, ώστε να ανασάνουν ουσιαστικά οι οικογένειες και να δημιουργηθούν οι προοπτικές στους νέους μας να αρχίσουν και πάλι να ονειρεύονται.
Για να γίνει αυτό όμως χρειάζεται να υλοποιηθούν συγκεκριμένες πολιτικές και όχι όμορφα λόγια.
Πολιτικές που θα εξισορροπήσουν, τις κοινωνικές ανισότητες, θα προσφέρουν αξιοπρεπείς μισθούς και σταθερές συνθήκες εργασίας.
Αλλιώς τα προβλήματα θα μεγαλώνουν και η κοινωνική συνοχή θα δοκιμάζεται, ενώ βλέπουμε πλέον ότι οι αντοχές της κοινωνίας δεν είναι ανεξάντλητες.
Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι στο 2026, θα δούμε ότι οι προτεραιότητες της Πολιτείας αλλά και των «μεγάλων» αυτού του Πλανήτη, θα είναι προς την σωστή κατεύθυνση ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα μας επιτρέψουν να ονειρευόμαστε ένα καλύτερο αύριο σε κλίμα ειρήνης για εμάς και για τα παιδιά μας….
Καλή χρονιά να έχουμε!
