Αποχαιρετήσαμε και πάλι τον χειμώνα μπαίνοντας στην άνοιξη, μια περίοδο που εδώ και τρία χρόνια ταυτίζεται με το τραγικό δυστύχημα στην κοιλάδα των Τεμπών.
Έτσι και φέτος θρηνούμε αλλά και οργιζόμαστε για τον χαμό του ανθού της άνοιξης, των νέων αλλά και των υπολοίπων συνανθρώπων μας που χάθηκαν στα Τέμπη.
Παρακολουθώντας τις εκπομπές στις οποίες οι τραγικοί γονείς περιγράφουν τις τελευταίες στιγμές με τα παιδιά τους, απορώ πραγματικά πως αντέχουν όλο αυτό το διάστημα να ζουν με αυτό το βάρος της απώλειας ότι πιο σημαντικού έχει ένας άνθρωπος, του παιδιού του.
Ο θάνατος ενός παιδιού σε μια οικογένεια είναι ένα από τα πιο τραυματικά γεγονότα που μπορούν να συμβούν στη ζωή, μια απώλεια που προκαλεί αναμφίβολα τεράστιο και αφόρητο πόνο
Υπάρχει ένα άγαλμα αποτυπώνει με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο τη βαθιά θλίψη και το απέραντο κενό που νιώθει ένας γονιός που πενθεί για το παιδί του.
Ονομάζεται «κενό» (Emptiness) και δημιουργήθηκε από έναν θλιμμένο γονιό, και πιστεύω αυτή είναι η πραγματικότητα αφού μένει χωρίς καρδιά, χωρίς σωθικά με το κεφάλι σκυμμένο και την σκέψη να πλανάται στο παιδί του το χαμένο.
Δεν ξέρω πως μπορεί να γεμίσει αυτό το κενό, ίσως με το να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα και να αισθανθούν ότι η θυσία των παιδιών τους – που μπορεί να ήταν παιδιά μας – δεν πήγε χαμένη.
Ίσως με το να δουν ότι γυρίσαμε σελίδα σε μια χώρα με μόνιμη παρακμή, όχι όμως για να συγκαλύψουμε αλλά για να αλλάξουμε προ το καλύτερο. Για να μην νιώσουν άλλοι γονείς τόση θλίψη.
Αλλιώς το κενό θα παραμένει και σαν μαύρη τρύπα θα μας καταπίνει όλους μας.
Δεν έχει κανείς αυτό το δικαίωμα να ξεχάσει, απεναντίας ο χαμός τόσων νέων ανθρώπων πρέπει να μας θυμίζει ότι πρέπει να αλλάξουμε.
Μέσα στην απέραντη θλίψη βλέπω κάποια σημάδια αλλαγής, όχι βέβαια από τους κρατούντες, αλλά από τα νέα παιδιά.
Τα νέα παιδιά συνεχίζουν να βγαίνουν στους δρόμους γιατί ταυτίστηκαν με το δράμα, γιατί ένιωσαν για πρώτη φορά ίσως την αγωνία των γονιών τους στην φράση που έγινε σύνθημα κάθε φορά που φεύγουν από το σπίτι «πάρε με όταν φθάσεις».
Και αυτή την φορά θέλω να πιστεύω ότι θα αντιδρούν διαφορετικά κάθε φορά που το τηλέφωνο θα κτυπάει και θα ακούν την γεμάτη προσδοκία φωνή του γονιού αν έφθασαν καλά.
Αυτή την φορά θα παίρνουν ή θα στέλνουν το μήνυμα όταν φθάνουν.
Θα είναι κάτι σαν φόρος τιμής στα παιδιά που άκουσαν για τελευταία φορά τη νύχτα της Τρίτης την χιλιοειπωμένη φράση…για εκείνους που εκείνο το τραγικό βράδυ δεν έφτασαν…
