Την ώρα που ξεκινούσαν να γράφονται αυτές οι γραμμές (σ.σ. Παρασκευή 30 Αυγούστου), οι ουρανοί πάνω από το Μαρούσι είχαν ανοίξει και οι δρόμοι ήδη μέσα σε λίγα λεπτά είχαν μετατραπεί σε ποτάμια. Και μπορεί η αρχική συζήτηση να περιείχε το κλασικό χιούμορ όλων μας πως «ευκαιρία μωρέ να πλυθεί και κανένα αυτοκίνητο», η προσγείωση στην πραγματικότητα, ήρθε άμεσα και χωρίς πολλά λόγια. Άπαντες στο γραφείο κοιταχτήκαμε απλώς στα μάτια και το επόμενο που σκεφτήκαμε είναι τι πρόκειται να συμβεί στις περιοχές που επλήγησαν από την πρόσφατη πυρκαγιά.
Ένα μούδιασμα, μια παγωμάρα που πάντα ακολουθεί δύσκολες σκέψεις και καταστάσεις. Γνώριμα πια αυτά τα συναισθήματα. Κάθε καλοκαίρι, μετά από ένα μπαράζ καταστροφικών πυρκαγιών και με τις στάχτες ακόμα να πλανώνται στην ατμόσφαιρα, η πρώτη σκέψη που έρχεται στο μυαλό είναι «τι θα συμβεί όταν πιάσουν οι βροχές;». Και, δυστυχώς, η ίδια η φύση έδωσε την απάντησή της, πριν καλά καλά προλάβει να εκπνεύσει ένα ακόμα περίεργο καλοκαίρι για όλους.
Η ειρωνεία είναι ότι ετοιμαζόμουν να γράψω για μια ακόμα φορά την οργή και το θυμό μου για όσα και φέτος δεν έπραξε η Πολιτεία με συνέπεια να καούν και πάλι χιλιάδες στρέμματα πρασίνου, συνέπεια που θα τη βρούμε μπροστά μας τα επόμενα χρόνια, μαζί με τις άλλες, άπειρες συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Για τις πολλές κατοικίες και περιουσίες ανθρώπων που έγιναν στάχτη και που είδαν για μια ακόμα φορά τα όνειρα και τους κόπους μιας ζωής να χάνονται, περιμένοντας μια ανύπαρκτη Πολιτεία. Για την άτυχη γυναίκα που έχασε τη ζωή της στις φλόγες, εγκλωβισμένη σε έναν εργασιακό χώρο που δεν θα έπρεπε να βρισκόταν εκεί. Ένα ακόμα θύμα, το οποίο η Κυβέρνηση επιμελώς αγνοεί ως συνέπεια της ανικανότητας του κρατικού μηχανισμού να ανταποκριθεί στις ανάγκες.
Για να είμαι ειλικρινής, κάποια στιγμή φλερτάρισα με την ιδέα να αναζητήσω παλαιά μου κείμενα για το ίδιο θέμα και να τα παραθέσω αυτούσια, αλλάζοντας μόνο κατά τι ονόματα και ημερομηνίες, όπου χρειαζόταν. Και αυτό όχι από τεμπελιά, αλλά για να αναδείξω ακριβώς πως, όσα εκατομμύρια λέξεις και να γράψουμε, για την κυβέρνηση είναι ένα «τσίμπημα στ’ αυτί» που έλεγε και μια παλιά παροιμία.
Η ουσία, ωστόσο, είναι αυτή η σκληρή πραγματικότητα που ερχόμαστε να αντιμετωπίσουμε ως πολίτες. Όσο εγώ γράφω τις αμπελοσοφίες μου, οι συνάδελφοι επικοινωνούν με τις οικογένειές τους και μεταφέρουν την κατάσταση έξω από τα δικά μας συννεφάκια. Στις περιοχές των καμμένων, όχι πολύ μακριά, σε κάποια δάση άγνωστα και μακρινά, λίγα μέτρα από τον αστικό ιστό. Λάθος. Όχι «από». Μέσα στον αστικό ιστό. Σε αυτές τις γειτονιές, λοιπόν, η δυνατή βροχή, ανακάτεψε το χώμα και τα αποκαΐδια και δημιουργεί φρικτές (αυτή τη λέξη χρησιμοποίησαν) μυρωδιές, που συντροφεύουν τους κατοίκους τις μέρες και τις νύχτες τους, μαζί με τις σκληρές αναμνήσεις των εικόνων που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μόλις λίγες εβδομάδες πριν.
Καμιά φορά, μπορεί να έχεις γράψει άπειρα κείμενα, αλλά οι λέξεις να είναι πολύ φτωχές για να γράψεις τι νιώθεις. Δεν ξέρω πώς περιγράφεται όλο αυτό το συναίσθημα που έρχεται και καθίζει βαρύ και ασήκωτο στο στομάχι. Θυμός; Απελπισία; Αγανάκτηση; Ό,τι και να είναι, καταπώς φαίνεται, θα βαραίνει μόνο τους απλούς πολίτες.
Η Πολιτεία ζει σε ένα δικό της κόσμο. Ο Πρωθυπουργός και υψηλόβαθμα κυβερνητικά στελέχη εμφανίζονται στο δημόσιο βίο με ένα στυλ «έλα, μωρέ, πώς κάνετε έτσι; Τα σπίτια ξαναγίνονται», λες και όλοι όσοι είδαν τα σπίτια τους και τις αναμνήσεις της ζωής τους να τυλίγονται στις φλόγες, ζουν αποκλειστικά και μόνο από το κρατικό χρήμα και έχουν τη δυνατότητα να εξασφαλίζουν ένα σπίτι τη χρονιά, όπως οι κυβερνώντες αυτόν τον δύσμοιρο τόπο.
Θυμός είναι τελικά. Ναι, αυτό είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί. Γιατί, για ένα ακόμα καλοκαίρι, όχι μόνο δεν έγινε τίποτα, αλλά αντίθετα η έπαρση, η αλαζονεία και κυρίως η παντελής απουσία του αισθήματος της σεμνότητας και της ανάληψης ευθυνών, τοποθετούν πλέον όχι λιθαράκια, αλλά βράχους ολόκληρους στο τείχος της αγανάκτησης.
Υπό άλλες συνθήκες, η πρώτη βροχή του – επερχόμενου – φθινοπώρου θα έφερνε λίγη μελαγχολία για το καλοκαίρι που φεύγει, λίγο ρομαντισμό ίσως. Δυστυχώς, η βροχή που εξακολουθεί ακόμα και τώρα που τελειώνει αυτό το κείμενο να πέφτει ασταμάτητα, φέρνει μαζί της και ανησυχία για την ασφάλεια όλων μας. Κι ενώ οι προβλέψεις ότι τα επόμενα χρόνια, θα πούμε το νερό… νεράκι είναι εξαιρετικά δυσοίωνες, αυτή η συγκεκριμένη βροχή, μόνο ως σωτήρια δεν μπορεί να θεωρηθεί. Δύσκολος προβλέπεται και αυτός ο χειμώνας που έρχεται. Υπομονή και δύναμη να έχουμε. Θα μας χρειαστεί…
