Σήμερα θα κάνω ένα ταξίδι σε μερικές όμορφες γωνιές της νησιωτικής Ελλάδας, σε μέρη όμορφα το καλοκαίρι όταν περνάς τις διακοπές σου, αλλά άγρια τις δύσκολες μέρες του χειμώνα, όταν ο βοριά λυσσομανάει και κάνει τις θαλάσσιες μετακινήσεις δύσκολες έως αδύνατες.
Αδύνατες για τους πολλούς, όχι όμως για όλους, γιατί εκεί σε μια μικρή γωνιά του Αρχιπελάγους χρόνια τώρα ένα τσούρμο ναυτικοί κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες σαλπάρουν προσφέροντας απλόχερα με την παρουσία τους ανεκτίμητη βοήθεια στους απομονωμένους νησιώτες της Αμοργού και των Μικρών Κυκλάδων.
Η αναφορά μου αυτή γίνεται με αφορμή της απώλειας ενός εκ των θρυλικών καπετάνιων αυτού του μικρού καραβιού του θρυλικού Σκοπελίτη, τον καπετάν Γιάννη.
Λόγω καταγωγής – Αμοργιανός γαρ – είχα την ευκαιρία από τα πολύ μικρά μου χρόνια να ανακαλύψω τι σήμαινε ο «Σκοπελίτης » και ο καπετάνιος του, για τα Μικρά Νησιά των Κυκλάδων.
Βλέποντας τον να παλεύει με τα κύματα και να εξαφανίζεται μέσα σε αυτά έμοιαζε με πλοίο φάντασμα που πάντα όμως έφθανε στον προορισμό του.
Η οικογένεια Σκοπελίτη έχει γράψει ιστορία, ξεκινώντας από τη δεκαετία του ’50 να δίνει πνοή και συχνά σωτηρία στα απομονωμένα νησιά, αψηφώντας τα κύματα, τους ανέμους και τις πιο σκληρές συνθήκες του χειμώνα.
Αρχικά έχοντας στο τιμόνι του τον Καπετάν Μήτσο, αγέρωχο καραβοκύρη και εξαιρετικό μουσικό και στην συνέχεια τον γιό του Γιάννη που επίσης είχε κληρονομήσει και τις δύο ιδιότητες του.
Η Αμοργός, η Νάξος, οι Μικρές Κυκλάδες και όλοι οι νησιώτες της άγονης γραμμής και του Αιγαίου αποχαιρέτησαν τον θρυλικό καπετάν Γιάννη Σκοπελίτη, στην αγαπημένη του Αμοργό και στα Κατάπολα που είχαν κατακλυστεί από κόσμο για το ύστατο χαίρε το οποίο ειπώθηκε με βιολιά και λαούτα ενώ την ίδια ώρα από την θάλασσα η κόρνα του πλοίου της γραμμής και ο Σκοπελίτης του, τον συνόδευαν στην τελευταία του κατοικία.
Η συγκίνηση διάχυτη στους αγνούς νησιώτες για την απώλεια ενός ανθρώπου που δεν τους άφησε ποτέ να αισθανθούν απομονωμένοι, έναν άνθρωπο που τους φρόντιζε σαν παιδιά του, που ένωνε τις Μικρές Κυκλάδες με ένα αόρατο σκοινί που ήταν το καράβι του, όπως θα συνεχίζει να κάνει ο γιός του Δημήτρης που πλέον κρατάει στα χέρια του το τιμόνι του θρυλικού καραβιού.
Καπετάν Γιάννη θα είσαι πάντα ο καπετάνιος της καρδιάς μας, ενώ η μνήμη σου θα ταξιδεύει για πάντα στη θάλασσα που τόσο αγάπησες, μέσα από τα τραγούδια που γράφτηκαν για σένα, πάντα παρών ακόμα και όταν θα χάνεσαι με το καράβι σου στο ηλιοβασίλεμα μέσα από τη Νικουριά, στον δρόμο της επιστροφής για τα Κατάπολα.
Καλό σου ταξίδι Καπετάνιο…
