Την ώρα που θα έπρεπε το μυαλό μας να έχει μπει ήδη σε λειτουργία… «μην ενοχλείτε» και να προετοιμάζεται να μυρίσει την θαλασσινή αύρα – γιατί καλοκαίρι στην Ελλάδα, χωρίς θάλασσα, είναι ένα χαμένο καλοκαίρι – την επικαιρότητα μονοπωλεί η υπόθεση διαφθοράς στις υπηρεσίες δόμησης, οι συλλήψεις και οι προφυλακίσεις των κατηγορούμενων.
Τι κύκλωμα αρχίζει να απλώνεται σε μεγάλους Δήμους, ήδη οι εμπλεκόμενοι έχουν ξεπεράσει τους 30 και η δικογραφία που έχει σχηματιστεί αγγίζει τα επίπεδα… εγκυκλοπαίδειας και το μόνο σίγουρο είναι ότι η υπόθεση θα τραβήξει σε μάκρος και, όσο θα ανοίγει, οι εκπλήξεις θα διαδέχονται η μία την άλλη.
Το μόνο που δεν είναι έκπληξη είναι το γεγονός καθαυτό. Ότι η διαφθορά έχει απλώσει τα πλοκάμια της σε τέτοιο βάθος που κανείς δεν έχει ιδέα πού σταματά και ποιους θα πάρει μαζί του. Όπως επίσης και το ότι όποιος κάνει ότι πέφτει από τα σύννεφα, θα μεγαλώσει η μύτη του, όπως του Πινόκιο.
Προφανώς και δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι κάποιοι γνώριζαν και δεν μιλούσαν. Θα ήταν αφελές, παράνομο και συκοφαντικό. Όμως, επειδή ζούμε στην «πιο όμορφη χώρα του κόσμου» και όλοι έχουμε σε κάποια φάση της ζωής μας μπλεχτεί στα δίχτυα του δημοσίου, θεωρώ απίθανο να μην έχουμε έστω μια ελάχιστη εμπειρία, όπου η διαφθορά «χάιδεψε» και τις δικές μας δυσκολίες. Συνεπώς, όταν σε μια υπηρεσία, που τα πάντα είναι εκτεθειμένα στην εκμετάλλευση, δεν είναι δα και κεραυνός εν αιθρία το ότι έσκασε μια τέτοια υπόθεση, ούτε πιθανόν το πόσο πολύ έχει απλωθεί.
Οι μαζικές παραιτήσεις πολιτικών στελεχών, λόγω των συγγενικών διασυνδέσεων με εμπλεκόμενους, είναι ένα ακόμα στοιχείο που συνηγορεί στο παραπάνω. Και μπορεί να ανοίξει πολλούς και διαφορετικούς κύκλους συζητήσεων, που αν δεν συνοδευτούν από πολιτικές και δικαστικές αποφάσεις, θα είναι απλώς λόγια για να περνάει η ώρα.
Αυτό που απαιτείται πλέον είναι για μία φορά σε αυτή την έρμη χώρα, κάποια πράγματα να πάνε μέχρι τέλους. Όποιο και αν είναι αυτό. Οι πολιτικές και κομματικές ταυτότητες δεν μπορούν να είναι πάντα διαβατήρια ασυδοσίας. Ο λαός έχει εξαθλιωθεί σε επικίνδυνο βαθμό, οι καταστάσεις έχουν ξεφύγει από κάθε όριο διαχείρισης και την ίδια ώρα, όπου και να κοιτάξεις, πάντα κάποιος θα έχει χώσει βαθιά το δάχτυλο και κάποιο βάζο με «μέλι».
Θα μου επιτρέψετε να διαχωρίσω τη θέση μου από εκείνους που ρίχνουν ίσες ευθύνες στους πολίτες που με το να δέχονται αυτές τις καταστάσεις, λογίζονται ως συνένοχοι με εξ ημισείας κατανομή ευθύνης. Ναι, σίγουρα, όταν συντηρείς μια στρεβλή κατάσταση, συμβάλεις στο να διογκωθεί, αλλά θα πρέπει να εξεταστεί και το περιθώριο των διαθέσιμων επιλογών.
Πόσοι και πόσοι συνάνθρωποί μας αρνήθηκαν να συντηρήσουν αυτό το «τέρας» και έμπλεξαν στα δίχτυα της γραφειοκρατίας και των εκβιασμών, σπαταλώντας χρόνο και χρήματα, χάνοντας περιουσίες και στο τέλος τέλος, ακόμα και τις ζωές τους από την πίεση και το άγχος; Πείτε μου πως δεν έχετε στον κύκλο σας έστω έναν που δεν έχει μια αντίστοιχη ιστορία να αφηγηθεί, να σας απονείμουμε την πλακέτα του «πιο απομονωμένου ανθρώπου στην Ελλάδα».
Στα σοβαρά, ωστόσο, αυτός είναι ο λόγος που πρέπει, επιτέλους, αυτά τα φαινόμενα να ξεριζωθούν με δραστικό και μόνιμο τρόπο. Η Δικαιοσύνη να λειτουργήσει υπέρ του πολίτη και όχι του συμφέροντος των δυνατών και οι πολιτικές ευθύνες, όπου υπάρχουν, να αναγνωριστούν και να αποδοθούν με αυστηρό και δίκαιο τρόπο. Οτιδήποτε λιγότερο, θα είναι άλλη μια απόδειξη ότι η ελπίδα για κάτι καλό στην Ελλάδα είτε έχει πεθάνει προ πολλού είτε έχει μετοικήσει στο εξωτερικό, έχοντας ρίξει μαύρη πέτρα πίσω της.
Και δεν ξέρω ποιο από τα δύο είναι χειρότερο.
