Πριν από δύο περίπου μήνες, το κέντρο της πόλης πλημμύρισε από ποδήλατα, καρότσια και αναπηρικά αμαξίδια, στην 2η Πεζοτροχοβόλτα Χαράς και Διεκδίκησης, που διοργανώθηκε στην πόλη, Με πρωτοβουλία μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών της πόλης, δεκάδες δημότες και κάτοικοι, βγήκαν στους δρόμους και περπάτησαν, ποδηλάτησαν και μετακινήθηκαν για περίπου 5 χιλιόμετρα, στέλνοντας ένα μήνυμα: Αυτό της διεκδίκησης ασφαλούς χώρου από τα αυτοκίνητα και τις μηχανές στο οδόστρωμα προς όφελος των πεζών.
Τι ζήτησαν, δηλαδή; Μια πιο ανθρώπινη πόλη. Μάλιστα, παρών ήταν και ο δήμαρχος της πόλης, ο οποίος στήριξε και φέτος αυτή την προσπάθεια.
Οι οργανωτές, με μπροστάρηδες τους μαθητές, δεν… ξεχάστηκαν και προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα. Με επιστολή τους, που συνέταξαν και υπέγραψαν 1.087 άτομα έως τώρα, απευθύνθηκαν ευθέως στη δημοτική Αρχή και ζήτησαν την άμεση λήψη πρωτοβουλιών για να προχωρήσουν τα αιτήματά τους.
Η επιστολή τους ήταν ξεκάθαρη: «Ζητάμε πράσινο, ζητάμε δρόμους και χώρους για πεζούς, ζητάμε ποδηλατόδρομους, ζητάμε προτεραιότητα στους ανθρώπους, όχι στα οχήματα και τις μηχανές».
Στην παραπάνω κινητοποίηση, μπορεί κάποιος να εντοπίσει πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία. Το πρώτο και πιο σημαντικό είναι ότι πρωτεργάτες σε αυτήν είναι οι μαθητές. Και αυτό, μόνο ενθαρρυντικό μπορεί να είναι. Μια γενιά που έχει ακούσει τα μύρια όσα, που κουβαλάει βάρη και δυσκολίες που της κληροδοτήσαμε άλλοι, όχι μόνο δεν μένει απαθής, αλλά βγαίνει μπροστά, απαιτεί και διεκδικεί. Και όλα αυτά, όχι με μορφή άναρθρων κραυγών και στείρων απαιτήσεων χωρίς ουσιαστικό έρεισμα, αλλά – και με την καθοδήγηση γονέων και εκπαιδευτικών – με πολιτισμό, ώριμη διεκδίκηση, προτάσεις, όραμα και διάθεση ανατροφοδότησης. Αν αυτή δεν είναι μια αισιόδοξη αφετηρία για μελλοντικούς ενεργούς πολίτες, αναρωτιέμαι τι άλλο θα μπορούσε να είναι.
Ένα δεύτερο στοιχείο που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι υπάρχει μια μαζικότητα στη διεκδίκηση και δεν αποτελεί αγώνα μιας ισχνής μειοψηφίας, με όποια δυναμική και αντιμετώπιση μπορεί έχει μια τέτοια περίπτωση. Είναι μαζική, συγχρονισμένη και στοχευμένη. Εκφράζει μια σημαντική μερίδα του πληθυσμού και σίγουρα δεν είναι αμελητέα.
Ένα τρίτο είναι ότι απευθύνονται στη διοίκηση όχι με κατηγορητικό τόνο, αλλά με διάθεση συνεργασίας και συνεννόησης. Ναι, εσείς πρέπει να πάρετε πρωτοβουλίες, ναι εμείς διεκδικούμε, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν θεωρούμε ότι είμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο. Η αρχή μιας δημοκρατικής διαδικασίας μέσα από τα μάτια των παιδιών. Αλίμονο, ωστόσο, αν τα αγνοήσουμε…
Και εδώ έρχεται πλέον η πρόκληση για την δημοτική Αρχή. Όταν τα παιδιά μιλούν, είμαστε υποχρεωμένοι να τα ακούσουμε. Όταν έρχονται με προτάσεις, με σχέδιο, με όνειρα, οφείλουμε να τους τα κάνουμε πραγματικότητα.
Αν υπάρχει δυνατότητα για δεσμεύσεις, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα. Τα μεγάλα έργα και αναπλάσεις στην πόλη είναι μπροστά μας, οι μελέτες δεν έχουν ολοκληρωθεί όλες, συνεπώς, να μια καλή πρόκληση!
Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως μια πόλη φιλική, ασφαλής και προσβάσιμη, είναι μια πόλη που ευημερεί. Μια πόλη με νέους ανθρώπους, που την περπατούν και την αγαπούν, είναι μια πόλη που ανθίζει. Και μια πόλη που ακούει τα αιτήματα των παιδιών της, είναι μια πόλη που έχει πολύ μέλλον μπροστά της.
Θα έχει ενδιαφέρον η συζήτηση στο επόμενο δημοτικό συμβούλιο αναφορικά με την δημιουργία ποδηλατοδρόμων. Την προηγούμενη φορά που αναφέρθηκε, δεν υπήρξε ιδιαίτερη ζέση. Ενδεχομένως, οι 1.087 υπογραφές να… ζεστάνουν λίγο την κατάσταση.
Όταν τα παιδιά μιλούν, οι φωνές τους πρέπει να ακούγονται. Όποτε ως κοινωνία των μεγάλων τις αγνοήσαμε, τα κάναμε καβαλίνες. Τροφή για σκέψη…
