Οι μέρες πριν από το Άγιο Πάσχα κρύβουν πάντα μια εσωτερική διεργασία και μια κρυφή αναμέτρηση με την πνευματική ετοιμότητα να απαντήσουμε σε ηθικά διλήμματα που ίσως ακόμα δεν μας έχουν τεθεί.
Είναι η εποχή που, σε αντίθεση με την αντίστοιχη περίοδο των Χριστουγέννων, δεν είναι η χαρά και η ευημερία που κυριαρχούν, αλλά το πένθος και η γαλήνη της ψυχής και του σώματος. Μπορεί την Κυριακή του Πάσχα όλα να πηγαίνουν στην άκρη και η πλειονότητα να επιδίδεται σε έναν διονυσιακού τύπου διαγωνισμό κραιπάλης, οινοφαγοποσίας και οικογενειακής υπερευτυχίας, αλλά οι μέρες που προηγούνται έχουν μια εντελώς άλλη αίσθηση.
Δεν έχει σημασία πόσο θρήσκος είναι κάποιος ή πόσο υψηλό βαθμό παίρνει στην προσήλωση στα εθιμικά θρησκευτικά καθήκοντα, το βέβαιο είναι ότι δεν μπορεί κανείς που έχει τη στοιχειώδη συναίσθηση, να μείνει ανεπηρέαστος από το Θείο Δράμα και την πορεία του Θεανθρώπου προς τη Σταύρωση. Δεν είναι άλλωστε μόνο θέμα πίστης, είναι θέμα ανθρωπιάς. Είναι το μήνυμα που οφείλει κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από την καταγωγή του, το χρώμα ή την θρησκεία του, να διδαχθεί και να υιοθετήσει στην καθημερινότητά του.
Η προσευχή στον Κήπο των Ελαιών είναι η κορυφαία μάχη ανάμεσα στην Ανθρώπινη και τη Θεϊκή διάσταση. Όταν μπροστά στον πόνο και τη θυσία, ακόμα και ο Υιος του Θεού, λυγίζει, πώς μπορείς να κατηγορήσεις τον εαυτό σου, αν κάποιες φορές λιποψυχεί; Και, όταν ακόμα και Εκείνος που είχε την δυνατότητα να «κάνει ένα θαύμα και να γλιτώσει», όπως τον παραινούσαν οι δικαστές του, επιλέγει τη σιωπή και την αιματηρή θυσία, για το καλό των αδυνάτων, πώς εσύ διεκδικείς το δικαίωμα να τους αφήνεις στη μοίρα τους, όταν μπορείς να προσφέρεις την ελάχιστη βοήθεια;
Είναι εκείνα τα διλήμματα που πρέπει να θέτουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, αν θέλουμε να αντιληφθούμε ποια είναι η δική μας αποστολή στον κόσμο. Ναι, ως θνητοί έχουμε αδυναμίες και επιθυμίες. Ναι, μας αξίζει η χαρά, η αγάπη, η ευημερία και η καλοπέραση. Όμως, αλήθεια, ποιος πραγματικά τα απολαμβάνει όλα αυτά, αν δεν έχει την δυνατότητα να τα μοιράζεται;
Σε κάθε πορεία της ζωής μας, κάποιοι θα εμπνευστούν, κάποιοι θα διδαχθούν, κάποιοι θα αμφισβητήσουν, κάποιοι θα χλευάσουν, κάποιοι θα προδώσουν. Το τι αποτύπωμα θα αφήσεις στον καθένα, δεν καθορίζει ολοκληρωτικά την αποστολή σου. Το σίγουρο, ωστόσο, είναι ένα: Ακόμα και πάνω στο Σταυρό, ο Χριστός δεν ήταν μόνος. Είχε και τους δύο ληστές. Ο ένας πίστεψε, ο άλλος αμφισβήτησε. Σε κάθε περίπτωση, ο καθένας κάνει τις επιλογές του και τις συνέπειες αυτών τις κουβαλάει ακόμα και αφού το κορμί του αφήσει αυτόν τον κόσμο.
Ας είναι, λοιπόν, αυτό το πασχαλινό μήνυμα και φέτος. Σε έναν πλανήτη που βράζει και φλέγεται και που η επιβίωσή του – κυριολεκτικά πλέον – εξαρτάται από τα κέφια μανιακών και παραφρόνων, να έχουμε στο νου μας πως καμία Ανάσταση δεν έρχεται χωρίς πόνο. Και πως, κάποιες φορές, τα καρφιά στο κορμί μας, είναι το τίμημα για να κερδίσουμε τις ύψιστες αξίες, όποιες κι αν υπηρετεί ο καθένας.
