Γράφει ο Γιάννης Μπεθάνης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 27/06/2026
Η υπόθεση του Δημοτικού Κινηματογράφου «Μίμης Φωτόπουλος» συνιστά «καραμπινάτη» περίπτωση των δυσλειτουργικών που προέκυψαν από την κατάργηση των Δημοτικών Επιχειρήσεων. Αλλά υπάρχουν και κάποια σημαντικά ερωτήματα που είναι και εξαιρετικά… «άβολα» να τα σκέφτεται κανείς. Εν ολίγοις, για να μείνουμε στα του σινεμά, το θέμα μας θυμίζει τη γνωστή αργκό φράση «χασάπη… γράμματα!». Η φράση ξεκίνησε από τους θεατές των ταινιών όταν οι υπότιτλοι σε ξένες ταινίες ήταν ελλιπείς ή «κουτσουρεμένοι» και με τον καιρό απέκτησε και μεταφορική έννοια, όταν αναφερόμαστε σε ένα ζήτημα για το οποίο έχουμε αποσπασματική εικόνα, δεν μας παρουσιάζεται ολόκληρη.
Το «Μίμης Φωτόπουλος» λοιπόν δημιουργήθηκε και κτίστηκε (η αίθουσα προβολών που όλοι γνωρίζουμε) κάπου στα 1995 στον γνωστό χώρο επί της οδού Αγίου Κωνσταντίνου και μάλιστα στην αρχή επιδοτήθηκε και με ευρωπαϊκά κονδύλια μετά από σχετική υποβολή πρότασης του Δήμου. Κατόπιν «μετεξελίχθηκε» στην ομώνυμη Δημοτική Επιχείρηση λειτουργώντας σχεδόν αδιάλειπτα μέχρι πριν από δύο καλοκαίρια.
Μεσολάβησε λοιπόν η κατάργηση των Δημοτικών Επιχειρήσεων και ως εκ τούτου, με τη λειτουργία του να μεταφέρεται απευθείας στον Δήμο όπως και οι υπόλοιπες λειτουργίες των καταργημένων Δημοτικών Επιχειρήσεων. Και κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα και εν τέλει τα σοβαρά ερωτήματα που προκύπτουν και από τις πρόσφατες εξηγήσεις που έδωσαν τα αρμόδια πολιτικά και υπηρεσιακά στελέχη της διοίκησης στο Δημοτικό Συμβούλιο, απαντώντας σε ερωτήσεις της δημοτικής συμβούλου της μειοψηφίας Κατερίνας Ψάλτη.
Προφανώς η υπαγωγή του Δημοτικού Κινηματογράφου στον Δήμο συνεπαγόταν και εκ νέου διαδικασία για άδεια λειτουργίας. Όπως φάνηκε στην πράξη και με βάση όσα ειπώθηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο, το εμβληματικό θερινό σινεμά δεν μπορεί να προβάλει ταινίες επειδή υπάρχουν ιδιοκτησιακά και πολεοδομικά προβλήματα που όχι μόνο παραμένουν άλυτα, αλλά στην ουσία υφίστανται από… πάντα στον συγκεκριμένο χώρο. Γι’ αυτό, όπως ειπώθηκε στη συγκεκριμένη συνεδρίαση, ο Δήμος Αμαρουσίου με αγωγές (η πρώτη απορρίφθηκε μάλιστα) διεκδικεί τη νομή του χώρου, καθώς δεν διαθέτει τίτλους ιδιοκτησίας.
Κι εδώ έρχεται το πρωταρχικό πολιτικό ερώτημα που είναι και το πιο «άβολο»: Δηλαδή όλα αυτά τα χρόνια, υπό τη «σκέπη» του μοντέλου των Δημοτικών Επιχειρήσεων, οι οποίες ως γνωστόν είχαν προκαλέσει κατά καιρούς τεράστιες συζητήσεις για τον τρόπο λειτουργίας τους, το «Μίμης Φωτόπουλος» λειτουργούσε νομότυπα; Μια ερώτηση που ούτε στο Δημοτικό Συμβούλιο τέθηκε ή απαντήθηκε εν τέλει. Και το ζήτημα είναι κατ’ ουσία τεράστιο, γιατί υπάρχει το ενδεχόμενο διαχρονικών μεγάλων πολιτικών (το λιγότερο) ευθυνών. Πώς έπαιρνε άδεια λειτουργίας το σινεμά; Ποιος την έδινε; Με ποια νομική, ιδιοκτησιακή και πολεοδομική αιτιολογία; Έλεγχος έγινε ποτέ; (Και δεν θα υπεισέλθουμε στις έντονες φήμες που κυκλοφορούν και για σειρά παραβάσεων στην καθ’ αυτή λειτουργία του κινηματογράφου, καθώς εφόσον δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία εν γνώσει μας, δεν υιοθετούμε σε καμία περίπτωση).
Συμπερασματικά, ένα σημαντικό σημείο αναφοράς και πόλος έλξης κοινού, εντός κι εκτός Αμαρουσίου, βρίσκεται εδώ και δύο καλοκαίρια στον «αέρα» και οι εξηγήσεις που δίνονται αντί να μειώνουν τα ερωτήματα, τα αυξάνουν. Σε κάθε περίπτωση, οι εκτιμήσεις που εκφράστηκαν από τη διοίκηση στο Δημοτικό Συμβούλιο θέλουν τον κινηματογράφο να ανοίγει του χρόνου το καλοκαίρι. Βέβαια και πέρυσι έτσι έλεγε η διοίκηση. Όλα θα τα δούμε στα… προσεχώς.
