Ενα από τα, πλέον, αποτελεσματικά όπλα της σημερινής πολιτικής σκηνής στη σημερινή «κοινωνία της πληροφορίας», είναι ο «βομβαρδισμός» της κοινής γνώμης με ένα σωρό ζητήματα που, ενώ δεν θα έπρεπε, ανάγονται σε «μείζονα» για τη χώρα, ώστε την ώρα που θα προκύψουν τα πραγματικά φλέγοντα θέματα, να έχεις μπροστά σου ένα κουρασμένο κοινό με πολύ λίγο κουράγιο για αντίδραση ή έστω για διάλογο.
Το έχουμε δει να συμβαίνει κατά κόρον τα τελευταία χρόνια, βοηθούσης και της άνθησης των social media, σε όλες τις κλίμακες. Για παράδειγμα, θυμάμαι μια συζήτησή μου με κάποιους από εκείνους που αντιδρούσαν κι έβγαιναν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για τη βιοκλιματική ανάπλαση του κέντρου του Αμαρουσίου. «Κατά τη γνώμη μου ξοδεύετε τις δυνάμεις σας για ένα έργο που, στο κάτω κάτω, δεν αλλάζει κάτι στην περιοχή. Δρόμοι ήταν, δρόμοι θα παραμείνουν. Πλατείες ήταν, πλατείες θα παραμείνουν. Υπάρχουν πιο μείζονα ζητήματα που θα προκύψουν». Και πράγματι, ήρθε η υπόθεση του πάρκινγκ της πλατείας Ευτέρπης, ένα έργο που πραγματικά αλλοιώνει και το ανάγλυφο και τον χαρακτήρα και την καθημερινότητα μιας ολόκληρης, κομβικής για την πόλη, περιοχής. Και φυσικά, κανείς (ή ελάχιστοι) είχαν το κουράγιο να βγουν στους δρόμους για να δηλώσουν την αντίθεσή τους.
Έτσι, λοιπόν, και στις μέρες μας, την ώρα που ολόκληρη η χώρα «χορεύει» στους ρυθμούς των τηλεοπτικών αδειών και του άγριου επιχειρηματικού και πολιτικού παρασκηνίου που βομβαρδίζει την ελληνική κοινωνία μέσα από τα ΜΜΕ, έρχεται το νέο άγριο τσεκούρωμα στις συντάξεις του Έλληνα. Με… «δόξα και τιμή». Κι αν έπεσαν και μερικά δακρυγόνα στους ηλικιωμένους που τόλμησαν να διαδηλώσουν, και τι έγινε; Έχει εξελιχθεί σε… εθιμικό δίκαιο για τις κυβερνήσεις μας, να ρίχνουν κι από ένα «μπερντάκι» στους απόμαχους της ζωής. Δακρυγόνα και επί Σημίτη, δακρυγόνα και επί Καραμανλή, δακρυγόνα και επί Τσίπρα. Τα οποία συνοδεύονται κι από κάτι αλήστου μνήμης σπόντες από υψηλά πολιτικά πρόσωπα της χώρας ότι δεν θα έπρεπε να… ζούμε και τόσο πολύ, γιατί ρίχνουμε έξω τα οικονομικά με τις συντάξεις. Τις οποίες, φυσικά, όσοι τις παίρνουν, με εξαίρεση τις γνωστές λαμογιές που κατά καιρούς έχουν αναφερθεί, τις παίρνουν γιατί έχουν δουλέψει. Έχουν στηρίξει το οικοδόμημα της Ελλάδας με τον ιδρώτα και ενίοτε με το αίμα τους. Έχουν χτίσει μια κοινωνία βασισμένη στον θεσμό της οικογένειας, ο οποίος αν δεν υπήρχε σήμερα, στα χρόνια της ανελέητης οικονομικής κρίσης, κανείς δεν ξέρει ποιες θα ήταν οι κοινωνικές αντιδράσεις απέναντι σε όσα βιώνουμε.
Δυστυχώς, οι άνθρωποι με τις γραβάτες και το image τραπεζίτη στις Βρυξέλλες (και μερικοί αντίστοιχοι εντεταλμένοι και στο εσωτερικό) βλέπουν μόνο αριθμούς, όχι ανθρώπους. Δεν θα έπρεπε, όμως, να το βλέπουν έτσι και οι κυβερνήσεις μας. Αν δεν σέβεσαι το παρελθόν σου, τους ανθρώπους που και μόχθησαν και στο κάτω κάτω σε ψήφισαν κιόλας, τι μέλλον μπορείς να έχεις; Δυστυχώς όχι καλό…
