Γράφει ο Αλέξανδρος Καζαντζίδης – Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας, φύλλο Χαλανδρίου – Αγίας Παρασκευής – Παπάγου – Χολαργού – 19/11/2025
Πάνω σε… σταυροδρόμι βρίσκονται -και φέτος- οι Δήμοι, με αφορμή τον καθορισμό των δημοτικών τελών. Στο Χαλάνδρι παραμένουν αμετάβλητα, όπως και σε Παπάγου – Χολαργού -στην τελευταία περίπτωση, ωστόσο, με τον φόρο ηλεκτροδοτούμενων χώρων (ΦΗΧ) να αυξάνεται. Η «έκρηξη» του κόστους σε καύσιμα, ρεύμα & προμήθειες είναι, άλλωστε, εμφανής και στην Αυτοδιοίκηση, από το 2021.
Στις τελευταίες ανατιμήσεις, που έχουν παγιωθεί πλέον, όλο και προστίθεται ο ακάθεκτος πληθωρισμός στα τρόφιμα, που -βέβαια- δεν είναι αθηναϊκό, αλλά πανελλήνιο φαινόμενο.
Ο «φουσκωμένος» λογαριασμός, που σαν βελάκι κατηφορίζει, από Κράτος – Περιφέρεια – Δήμους με έσχατο αποδέκτη και το τελευταίο νοικοκυριό, δεν έρχεται εν κενώ. Το πορτοφόλι ζυγίζει όλο και ελαφρύτερο (και ας είναι εποχή πλαστικού χρήματος) μετά την έξοδο από τα σούπερ μάρκετ ή στα γκισέ πληρωμής λογαριασμών.
Μπορεί πολίτες με πολύ σοβαρά οικονομικά προβλήματα να διατηρούν ακόμη τις απαλλαγές τελών, αλλά μικρομεσαία στρώματα συνεχίζουν να πληρώνουν αρκετό… μάρμαρο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, πειστικός αντίλογος για τις υψηλές χρεώσεις θα μπορούσε να είναι οι προσπάθειες βελτίωσης της καθαριότητας (στο Χαλάνδρι) και του φωτισμού (σε Παπάγου – Χολαργού) τα τελευταία χρόνια.
Ωστόσο, το 2022 -πριν από τις δύο αυξήσεις τελών που ακολούθησαν- η δημοτική Αρχή του Χαλανδρίου σημείωνε ότι «δεν προτίθεται να μετακυλήσει στους πολίτες το κόστος των ανατιμήσεων σε ρεύμα και καύσιμα», πρόβλημα το οποίο ήταν και παραμένει υπαρκτό. Την ίδια ώρα, παρατάξεις της αντιπολίτευσης που πέρσι έκαναν λόγο για «επικράτηση της λογικής» υπερψηφίζοντας την αύξηση τελών, φέτος «ξεσπάθωσαν» εναντίον των ίδιων υψηλών χρεώσεων, σε ένα παρόμοιο οικονομικό περιβάλλον.
Το μονότονο -αλλά ελάχιστα- δικαιωμένο αίτημα των περισσότερων διοικήσεων Δήμων προς το κεντρικό κράτος είναι η ενίσχυση σε χρήματα, προσωπικό και εξοπλισμό. Όπως λένε πολλοί αιρετοί, μια ανάσα θα ήταν -τουλάχιστον- η αύξηση των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων τους οποίους λαμβάνουν οι ΟΤΑ.
Πάντως, με την ευλογία της τοπικότητας να γίνεται ελαφρώς… κατάρα, οι δημοτικές αρχές θα βρεθούν πιθανότατα και πάλι σε θέση άμυνας απέναντι στον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Ίσως θα πρέπει οι αυτοδιοικητικοί να δουν και τα ψιλά γράμματα των δικών τους… λογαριασμών. Σε πολλές περιπτώσεις «αναγράφονται» χρεώσεις χρήσης δημάρχων και αντιδημάρχων ως… αμορτισέρ εκτόνωσης των αντιδράσεων για να «βγουν λάδι» τελικά, αυτοί που επιτρέπουν να ακριβαίνει η ζωή.
