Υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι διαχρονικά σε αυτό τον κόσμο, όπως η αγάπη της μάνας.
Η Κυριακή που μας πέρασε ήταν αφιερωμένη σε αυτή την αγάπη, δίνοντας μας την ευκαιρία να πούμε ένα ευχαριστώ στον άνθρωπο που μας έφερε στη ζωή.
Θα μου πείτε τώρα φθάνει μια ημέρα, σίγουρα όχι. Κανονικά θα έπρεπε να της λέμε κάθε ημέρα πόσο την αγαπάμε για να μην ξεχνάμε τα όσα έχει κάνει για εμάς.
Η γιορτή στην αρχή συνδέθηκε με την Υπαπαντή του Κυρίου (2 Φεβρουαρίου), που τιμά τη μητρότητα της Παναγίας, με πολλές εκκλησίες και πιστούς να συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να συνδέουν τις δύο γιορτές.
Ωστόσο, από τη δεκαετία του ’60 και έπειτα, ακολουθήθηκε το αμερικανικό «μοντέλο».
Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια της Ana Jarvis, η οποία θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας.
Αν και πολλές χώρες έχουν δικές τους ημερομηνίες για τη γιορτή της μητέρας, όπως και δικούς τους λόγους για να γιορτάζουν μια τέτοια μέρα, η δεύτερη Κυριακή του Μάη έχει επικρατήσει διεθνώς.
Στην Ελλάδα, μάλιστα, έχει συναισθηματικό χαρακτήρα, με τα παιδιά όλων των ηλικιών να δείχνουν την αγάπη τους στη μητέρα τους με ποικίλους τρόπους.
Καθοριστικός παράγοντας βέβαια στον εορτασμό της συγκεκριμένης ημέρας παίζουν οι μπαμπάδες για να μη τους ξεχνάμε και αυτούς μιας και εκείνη την ημέρα εκτός από τη δική τους μητέρα φροντίζουν πάντα να πάρει το δώρο της και η γυναίκα που έφερε στον κόσμο τα δικά του παιδιά.
Είναι άλλωστε χαρακτηριστικές οι εικόνες στα ανθοπωλεία – κατά κύριο λόγο – με μπαμπάδες και μικρά παιδιά να διαλέγουν τα λουλούδια που θα προσφέρουν στην μητέρα τους.
Στην μητέρα που είναι το άλφα και το ωμέγα κάθε οικογένειας, αφού όλα ξεκινούν και τελειώνουν σε εκείνη, εκτός από εκείνη την ημέρα που όλοι εμείς οι υπόλοιποι φροντίζουμε να της δώσουμε με κάθε ευφάνταστο τρόπο να καταλάβει πόσο πολύ την αγαπάμε.
Η γιορτή αυτή μοιάζει σαν την εξομολόγηση, που ζητάμε συγχώρεση για όσα της έχουμε κάνει ξέροντας όμως ότι εκείνη θα είναι πάντα δίπλα μας, από την πρώτη στιγμή που θα μας νιώσει να σκιρτάμε μέσα στην κοιλιά της, μέχρι την στιγμή που θα φύγει από κοντά μας και θα την αναζητούμε στα μονοπάτια της καρδιάς μας.
Χρόνια πολλά μαμά…
