Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Βαγγέλης Βενιζέλος χρειαζόταν χρόνο, λίγο παραπάνω χρόνο για να ανασυγκροτήσει όχι τόσο τη χώρα, αλλά πάνω απ’ όλα το τσακισμένο κόμμα του, που φυλλορροεί προς κάθε κατεύθυνση, μετά το 13,18%. Γι’ αυτό επέμενε με τόσο πάθος στη συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης. Τώρα, στη νέα δίνη του «διπολισμού» – «δικομματισμού», που το ίδιο το ΠΑΣΟΚ εξέθρεψε, κινδυνεύει να «αλεθεί» από τις «μυλόπετρες» της Νέας Δημοκρατίας, που θα «μαζέψει» τους πιο ευρωφοβικούς μετριοπαθείς ψηφοφόρους του κόμματος, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελεί ελκυστικό προορισμό για τους «κατασυκοφαντημένους Φωτόπουλους», σε μια προσπάθεια όχι τόσο να διατηρήσουν/ανακτήσουν τα απωλεσθέντα (μάλλον οριστικά) «κεκτημένα» τους, όσο να αποκαταστήσουν τη «χαμένη συνδικαλιστική τιμή» τους και να περισώσουν ό,τι και όπως μπορούν από το «θεσμικό πλιάτσικο» που περιλαμβάνεται στο Μνημόνιο ΙΙ.
Μικρή «απειλή» συνιστά και η ΔΗΜΑΡ, ως φερέγγυα και έντιμη «αριστερή – σοσιαλδημοκρατική δύναμη», καθώς το ερώτημα με ποια αξιοπιστία θα αναδιαπραγματευτούν το μνημόνιο αυτοί που το υπέγραψαν, έχει «αγγίξει» πολλούς δυνητικούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ.
Η πλήρης διάλυση των οργανώσεων του Κινήματος και ο ορισμός ενός και μόνου οργάνου, που θα καθοδηγήσει την τακτική του πρώην κυβερνώντος κόμματος προς τις εκλογές, δείχνουν ότι ο «μονοκράτωρ» Βενιζέλος έχει ήδη αποφασίσει να δρομολογήσει σαρωτικές αλλαγές, που φτάνουν μέχρι την αλλαγή ονόματος και σήματος, στο συνέδριο «επανίδρυσης», που έχει δρομολογηθεί για τον Σεπτέμβρη. Το ζήτημα βέβαια είναι με ποιο ποσοστό θα φτάσει το Κίνημα σε αυτό – ενδεχομένως και με ποιον πρόεδρο…
Μαρία Ζαρίφη
