Την «κοινωνία αξιών» τη γνωρίζω καλά, λόγω και της πολύχρονης φιλίας μου με τον πρόεδρο του κόμματος, τον Δημήτρη Μπουραντά, συγγραφέα και καθηγητή management στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τρεις υποψήφιοι ευρωβουλευτές της, που ζουν και εργάζονται στην περιοχή μας, σε μια κοινή τους συνέντευξη μιλούν για την «κοινωνία αξιών».
Η Φροσελίνα Μπαχαρίου, Οικονομολόγος και Πολιτικός Επιστήμων, επιχειρηματίας στο χώρο των ανταλλακτικών για επαγγελματικά οχήματα, ο Δημήτρης Κόλλιας, Φιλόλογος, ιδιοκτήτης φροντιστηρίων στη Μέση Εκπαίδευση και ο Αριστοτέλης Τσαγκαρογιάννης Μηχανικός, ανώτατο διευθυντικό στέλεχος στο χώρο των κατασκευών και σύμβουλος επιχειρήσεων, συζητούν με την Μαρία Πανάγου.
Χ.Ζ.
Γιατί αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την πολιτική και γιατί με την «κοινωνία αξιών»;
ΦΡΟΣΕΛΙΝΑ ΜΠΑΧΑΡΙΟΥ: Κάποια στιγμή και ειδικά κατά την περίοδο προς το τέλος του 2011, αισθάνθηκα έντονα την ανάγκη να κάνω κάτι διαφορετικό, πέρα από το να ασκώ ατομικά κριτική εντός του στενού μου κύκλου για το χειρισμό της κρίσης. Τις συνέπειες των λανθασμένων οικονομικών επιλογών, τις ζούσα έντονα στην καθημερινότητά μου, έβλεπα την επιχείρησή μου να συρρικνώνεται, τις οικονομικές υποχρεώσεις να στοιβάζονται και πραγματικά φοβήθηκα. Έμαθα για την «κοινωνία αξιών», διάβασα την ιδρυτική διακήρυξη, γνώρισα τους ανθρώπους της και είδα ότι η επιθυμία μου για μια Ελλάδα διαφορετική, για μια Ελλάδα που αξίζει στους Έλληνες, ταίριαζε ακριβώς με την ιδεολογία και τις αρχές των ανθρώπων της «κοινωνίας αξιών» και του Δημήτρη Μπουραντά και επειδή πιστεύω στην δύναμη της ομάδας, αποφάσισα να ενταχθώ και να βοηθήσω στη συλλογική αυτή προσπάθεια.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΛΛΙΑΣ: Χρόνια τώρα προσπαθώ -όχι μόνο- να κάνω τους μαθητές μου φοιτητές, αλλά κυρίως ελεύθερους ανθρώπους και ενεργούς πολίτες. Το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα εγκλωβίζει τα μυαλά και τις ψυχές των παιδιών μας στη χρησιμοθηρική, επιφανειακή και χωρίς ουσία προσέγγιση της γνώσης. Ονειρεύομαι μια κοινωνία πολιτών με γνώση, πολιτική παιδεία, άποψη και συμμετοχή. Πιστεύω ότι για την τραγική κατάσταση που βιώνουμε φταίμε πρωτίστως εμείς, που δε συμμετείχαμε στο παρελθόν, εμείς που αφεθήκαμε να χάσουμε τις αξίες μας, που γεννήθηκαν πάνω σ’ αυτό το «πέτρινο ακρωτήρι της Μεσογείου» και μεταλαμπαδεύτηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο. Πρέπει εμείς να αλλάξουμε, να ξαναβρούμε τις Αξίες μας, να γίνουμε άξιοι της Πατρίδας που ονειρευόμαστε σε μια Ευρώπη που θα επαναπροσδιορίσουμε.
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΟΓΙΑΝΝΗΣ: Είμαι ιδρυτικό μέλος της «κοινωνίας αξιών». Έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου που σκέφτεσαι ότι το «Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου» μας αφορά όλους. Συναντήθηκα, λοιπόν, με ανθρώπους με την ίδια κοσμοθεωρία και όλοι μαζί βάζουμε το δικό μας λιθαράκι για κάτι καλύτερο, που να αξίζει στα παιδιά μας. Γιατί, τώρα, όσο ποτέ άλλοτε, είναι η ώρα των έργων, όχι των λόγων.
Ποιο είναι το ιδεολογικό στίγμα της «κοινωνίας αξιών»;
ΑΤ: Ανήκουμε στο κοινωνικό κέντρο, με ιδεολογία τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Πιστεύουμε ότι το χρέος του κράτους είναι να μεριμνά για το «κοινό καλό», πρέπει να βοηθά τους πολίτες στην πραγματοποίηση των στόχων τους, να μη στέκεται εμπόδιο αλλά να διευκολύνει, να παρέχει ευκαιρίες προόδου σε όλους, ανεξάρτητα από το από πού προέρχονται και τέλος να παρεμβαίνει υπέρ των μη προνομιούχων.
ΦΜ: Στο πεδίο της οικονομικής πολιτικής, ο κοινωνικός φιλελευθερισμός λειτουργεί υπέρ των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας, έχουν ανάγκη λιγότερης φορολογικής επιβάρυνσης και μείωσης της γραφειοκρατίας για να γίνουν ανταγωνιστικές και θέλουν επίσης ένα υγιές, ανοικτό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η ιδεολογία μας δεν αντιπαλεύεται το μεγάλο κεφάλαιο, το ελέγχει όμως για να μη δημιουργεί ασφυξία στην οικονομία, στη διευρυμένη επιχειρηματική δραστηριότητα, στις μικρότερες οικονομικές μονάδες και στην κοινωνία. Υποστηρίζει τον διαμεσολαβητικό ρόλο του κράτους στην ισορροπημένη ρύθμιση της επιχειρηματικής δραστηριότητας.
ΔΚ: Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός έχει ως κεντρική του θέση την ατομική ελευθερία. Θεωρεί ότι η φτώχεια, η ανεργία, η κακή υγεία, η αδυναμία και η έλλειψη εκπαίδευσης, είναι σοβαροί περιορισμοί στην ελευθερία του ατόμου. Βασική επιδίωξή του είναι να λειτουργήσει υπέρ της κοινωνικής ευημερίας με κοινωνική δικαιοσύνη, που να δημιουργεί ένα περιβάλλον ασφάλειας και αλληλεγγύης για τον πολίτη, με ορθολογικά κοινωνικά κριτήρια.
