Στάθης Ψάλτης: Σούζες στους ουρανούς ο «καμικάζι» του ελληνικού σινεμά

 Από τη ζωή έφυγε το μεσημέρι της Παρασκευής, στις 14:25, ο αγαπημένος ηθοποιός  Στάθης Ψάλτης.  Το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) του νοσοκομείου «Άγιος Σάββας». Η πάλη -αρχικά- με τον καρκίνο του πνεύμονα έγινε όμως άνιση όταν εντοπίστηκαν μεταστάσεις.
Ο αγαπημένος ηθοποιός γεννήθηκε στο Βέλο Κορινθίας όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια μέχρι την ηλικία των 11 ετών όταν η οικογένειά του μετακόμισε στο Αιγάλεω. Έχασε τη μητέρα του όταν εκείνη ήταν ακόμη νέα.
Όπως είχε πει σε συνέντευξη του στο Popaganda το 2016, από την στιγμή που εμφανίστηκε στη μήτρα της μητέρας του ήταν ηθοποιός: «Εγώ από τη στιγμή που εμφανίστηκα στη μήτρα της μητέρας μου, ήμουνα ένας μικρός, πολύ μικρός ηθοποιός. Μεγαλώνοντας στην κοιλιά της μητέρας μου 9 μήνες, την τυρρανούσα γιατί έκανα πάρα πολλές κινήσεις, κάθε τόσο πεταγόταν. Όταν με γέννησε έκλαιγα, γέλαγα, χαμογελούσα, λες και το έκανα επίτηδες. Μεγαλώνοντας, στα 6 χρόνια μου, ερχόταν ένας περιοδεύων κινηματογράφος στη γειτονιά κι εγώ πήγαινα, έβλεπα την ταινία κι όταν επέστρεφα σπίτι, έπαιρνα ένα τρίκυκλο ποδήλατο, το γύριζα ανάποδα, πέρναγα μια σερπαντίνα από την πρώτη ρόδα μέχρι τη δεύτερη, γύρνακα το πετάλ, έκανα ότι ήταν μηχανή κινηματογράφου, έτρεχα στον τοίχο απέναντι κι έκανα ό,τι είχα δει. Άρα δεν έγινα τυχαία ηθοποιός. Άρα δεν μου ήρθε ξαφνικά. Άρα το είχα από τη μήτρα της μητέρας μου», ήταν τα λόγια του.

Ξεκίνησε να δουλεύει σε πολύ μικρή ηλικία, ενώ στην εφηβεία του μπάρκαρε στα καράβια.

«Δεν είμαι μόνο εγώ που δούλεψα μικρός. Πάρα πολλά παιδιά σ’ αυτή τη ζωή, από 12-13 χρονών, ξεκινάνε να κάνουνε πάρα πολλές δουλειές. Έτσι, εγώ δεν ξεχωρίζω τον εαυτό μου, είμαι σαν όλα τα παιδιά που δούλεψαν από εκείνη την ηλικία. Δε νομίζω γενικά ότι διαφέρω από τα παιδιά της εποχής εκείνης. Έκανα πολλές δουλειές. Δεν έχει και τόση σημασία να τις ονοματίσω. Όταν έφτασα σε μια ηλικία που άρχισα να ωριμάζω κατά κάποιο τρόπο και ήθελα να κερδίσω τη ζωή από μόνος μου, έφυγα στα καράβια με την υπογραφή του πατέρα μου. Ταξίδεψα δυόμιση χρόνια, γνώρισα πολύ κόσμο, πολλούς χαρακτήρες, πέρασαν από δίπλα μου πολύ άσχημα πράγματα. Εκεί αντιμετώπισα και τη σκληρή και την αγνή πραγματικότητα. Εκεί διαμόρφωσα ένα – θέλω να πιστεύω – πάρα πολύ καλό χαρακτήρα…Για τους άλλους ήταν συγκλονιστικό που ένα παιδί σε αυτή την ηλικία ταξίδευε με τα καράβια. Για μένα ήταν μια δουλειά. Τίποτα άλλο. Θα μπορούσα να ταξίδευα και με αεροπλάνα, ως μηχανικός, αν υπήρχαν οι κατάλληλες συνθήκες….Αυτή η δουλειά δεν επηρέασε απλώς το χαρακτήρα μου, τον διαμόρφωσε. Αν και ήταν ήδη αρκετά διαμορφωμένος σε κάποιο βαθμό με πολλά καλά στοιχεία, λόγω της οικογένειάς μου. Στο μεγάλωμα του παιδιού η οικογένεια παίζει τον πιο σπουδαίο ρόλο, και μάλιστα στην ηλικία 6 με 12 ετών. Μεγάλη υπόθεση. Τότε παίρνεις την αγωγή, το ήθος, την αξιοπρέπεια, όλα αυτά τα στοιχεία που αξιοποιείς όταν μεγαλώνεις, ανεξάρτητα από το αν έχεις τύχη ή ατυχία στη ζωή σου», είχε πει στην ίδια συνέντευξη.

Σπούδασε στη Δραματική σχολή του Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη. Παντρεύτηκε την Τάρια Μπούρα και το 2006 παντρεύτηκε την ηθοποιό Χριστίνα Ψάλτη.

 

Έπαιξε σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου αλλά και στο θέατρο. Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής μαζί με την Καίτη Φίνου στη δεκαετία του 1980 με εμπορικές ταινίες όπως Καμικάζι αγάπη μου, Τροχονόμος Βαρβάρα, Τα καμάκια, Βασικά καλησπέρα σας, Και ο πρώτος ματάκιας, Τρελλός είμαι ό,τι θέλω κάνω, Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ, Μάντεψε τι κάνω τα βράδια. Έχει παίξει πολλούς ρόλους, κατά το πλείστον κωμικούς.
Το 1973 στην τηλεοπτική σειρά Οι έμποροι των εθνών τραγούδησε το «Ήτανε μια φορά» του Σταύρου Ξαρχάκου. Από τότε έχει τραγουδήσει αρκετά τραγούδια σε ταινίες του και σε επιθεωρήσεις.

 

Ο Στάθης Ψάλτης υπήρξε ένα είδωλο της δεκαετίας του ’80. Οι ταινίες του γνώριζαν τεράστια επιτυχία και οι ατάκες του έχουν γράψει ιστορία. Αλήθεια, ποιος μπορεί να ξεχάσεις τις ατάκες «Κούλα πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος» ή  «Βασικά καλησπέρα σας» που χάρισαν το γέλιο σε γενιές και γενιές.
Οι ατάκες του Στάθη Ψάλτη τα τελευταία χρόνια έχουν κατακλύσει το YouTube συγκεντρώνοντας εκατομμύρια views.

Ο ίδιος έδινε σπάνια συνεντεύξεις και ακόμα σπανιότερα, αναφερόταν στις ταινίες της δεκαετίας του ΄80 που τον καθιέρωσε στο κοινό. «Η δεκαετία 83-93 ήταν η χρυσή εποχή του κινηματογράφου, όχι μόνο για μένα αλλά για πάρα πολλά νέα παιδιά. Όσοι επέλεγαν σωστές ταινίες, παρέμειναν και στο θέατρο. Όσοι ήθελαν να κάνουν κινηματογράφο για να κάνουν και δεν πρόσεχαν καθόλου τα σενάρια, δυστυχώς τώρα πια είναι μακριά από το θέατρο. Αν έχεις δει ταινίες δικές μου, υπάρχουν σε όλες μερικές σκηνές που έχουν μία διαχρονικότητα, όπως εκείνες στο ΙΚΑ ή στην εφορία, για παράδειγμα. Χαλαλούσα πάρα πολλές ώρες στο να διαβάζω το σενάριο και να προσπαθώ να φτιάχνω – με όσο τάλαντο συγγραφικό έχω, που δεν έχω και τίποτα σοβαρό – και να συμπληρώνω το σενάριο του κ. Μιχαηλίδη ή του κ. Δαλιανίδη. Και όλοι μαζί βγάζαμε αυτό το αποτέλεσμα. Η επιτυχία ποτέ δε με επηρέασε. Θεωρούσα και θεωρώ όλο αυτό μια τέχνη. Κάνω αυτό που κάνω. Παραμένω αυτός που είμαι. Δεν έχω αλλάξει πουθενά και σε τίποτα. Δεν έχω καμία ιδιαιτερότητα. Δεν έχω καμία διαφορά από τον οποιονδήποτε άλλο απλό άνθρωπο», είχε δηλώσει τον Οκτώβριο του 2016, στη Popaganda.

 Φιλμογραφία
Διαμάντια στο γυμνό σου σώμα (1972)
Οι φανταρίνες (1979)
Τα παιδιά της πιάτσας (1979)
Γεύση από Ελλάδα (1980)
Ο ποδόγυρος (1980)
Ο παρθενοκυνηγός (1980)
Ο Κώτσος στην Ε.Ο.Κ. (1980)
Τροχονόμος Βαρβάρα (1981)
Τα καμάκια (1981)
Πάμε για …καφέ?! (1981)
Ο Κώτσος έξω από το Ν.Α.Τ.Ο. (1981)
Είσαι στην ΕΟΚ πάθε για την ΕΟΚ (1981)
Βασικά… καλησπέρα σας: Οι ραδιοπειρατές (1982)
Και ο πρώτος ματάκιας  (1982)
Τα σαϊνια (1982)
Καμικάζι αγάπη μου (1983)
Πες τα βρωμόστομε (1983)
Έλα να… γυμνωθούμε ντάρλινγκ (1984)
Μάντεψε τι κάνω… τα βράδια  (1984)
Τρελός είμαι ότι θέλω κάνω (1985)
Ψηλός λιγνός και ψεύταρος (1985)
Ο καβαλάρης των F.M. stereo (1986)
Ράκος…Νο14: Και ο πρώτος μπουνάκιας (1986)
Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν (1987)
Ένας αλλά… λέων: Best of the best (1988)
Ξενοδοχείο Καστρί (1988)
Ο μεγάλος παραμυθάς  (1988)
Τρελλάδικο πολυτελείας (1989)
Απαγωγή στα τυφλά (1989)
Και δειλός και τολμηρός (1988)
Ο πανταχού παρών (1989)
Ο πρωτάρης μπάτσος και η τροτέζα (1989)