Τη μορφή χιονοστιβάδας λαμβάνει η νέα «μόδα» τοποθέτησης «πράσινων» εμποδίων στα πεζοδρόμια του Δήμου Κηφισιάς, που παρεμποδίζουν την ελεύθερη κίνηση των πεζών, έξω από νεότευκτες μεζονέτες και όχι μόνο. Πεζοδρόμια ιδιωτικής χρήσης και αισθητικής.
Ρεπορτάζ: Γιώργος Κανελλόπουλος
Ο δημόσιος χώρος μετατρέπεται σε ιδιωτικό, με την ανοχή των εκάστοτε δημοτικών αρχών, που φαίνεται να ευνοούν ή τουλάχιστον να μην αντιμετωπίζουν αρνητικά αυτήν την ιδιότυπη αύξηση στο ισοζύγιο πρασίνου της πόλης, σε βάρος της ελεύθερης διέλευσης των πεζών, οι οποίοι καταλήγουν να κινούνται στο οδόστρωμα.
Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως «μπαράζ πρασίνου» έξω από κατοικίες ή και ως δείγμα περιβαλλοντικής ευαισθησίας, αισθητικής παρέμβασης κ.ά., κατά τα πρότυπα ενός πράσινου προαστίου ή μιας κηπούπολης, κάτι που αποτελεί το διακαή πόθο κάθε δημοτικής αρχής. Χωρίς κόστος, μάλιστα, αφού οι κοινόχρηστοι χώροι πρασίνου έχουν εξαντληθεί ή παραδίδονται και σε άλλες χρήσεις, ενώ τα «πράσινα πεζοδρόμια», που σε κάποιες περιπτώσεις περιφράζονται κιόλας με καλαίσθητα παρτέρια, ως ιδιωτική γη, «ανθούν» τα τελευταία χρόνια.
Σε αρκετές περιοχές του καλλικρατικού Δήμου Κηφισιάς, μάλιστα, αυτός είναι ο κανόνας, χωρίς να ενοχλείται κανείς. Λεπτομέρεια, φυσικά, για τον Δήμο και την πάλαι ποτέ Δημοτική Αστυνομία, τους καθ’ ύλην αρμόδιους για την ορθή χρήση των πεζοδρομίων, το γεγονός ότι όλα αυτά τα φυσικά εμπόδια που τοποθετούνται, είναι κυρίως για την αποτροπή και παρεμπόδιση των πεζών. Των υποτιθέμενων χρηστών τους, δηλαδή, αφού για εκείνους προορίζονταν.
Όπως και το γεγονός ότι όλοι οι πεζοί, μαθητές, παιδιά, ηλικιωμένοι, γυναίκες με καροτσάκια, εμποδιζόμενα άτομα και οι επισκέπτες της πόλης, αναγκάζονται να περπατούν στο οδόστρωμα και πολλές φορές, μάλιστα, σε δρόμους με κυκλοφοριακή φόρτιση και επικινδυνότητα, λόγω και της ανάπτυξης ταχυτήτων από τα διερχόμενα οχήματα.
Η ολοκληρωτική φύτευση των πεζοδρομίων θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως πράξη ακτιβισμού, ενάντια στην επίθεση του Ι.Χ. στις γειτονιές της πόλης. Εφόσον, βέβαια, δεν υπήρχε παραπάνω από ένα Ι.Χ. στην κάθε οικογένεια. Αλλά ακτιβισμός σε αυτές τις συνθήκες δεν νοείται. Ο μόνος «ακτιβισμός» που προσφέρεται και δεν επιφέρει δυσάρεστες συνέπειες, είναι εκείνος ενάντια στους πεζούς. Τα εύκολα θύματα που σπάνια θα σου χτυπήσουν την πόρτα για να σε ρωτήσουν, γιατί εμποδίζεις την πρόσβαση στο φυσικό τους, προβλεπόμενο για την ελεύθερη κίνησή τους, χώρο.
Άλλωστε, στα βόρεια προάστια της Αττικής, όπως οι μελέτες των συγκοινωνιολόγων έχουν καταδείξει, υπάρχει ο μεγαλύτερος δείκτης ιδιοκτησίας Ι.Χ. στην Ελλάδα, άμεσα συγκρινόμενος, μάλιστα, με τον αντίστοιχο δείκτη σε αμερικανικές μεγαλουπόλεις. Εξού και το νοητικό άλμα της σύγχρονης αντιστροφής των εννοιών, τη στιγμή που το ποδήλατο ή το περπάτημα λογίζονται ως «εναλλακτικές και φιλικές προς το περιβάλλον μορφές μετακίνησης».
Ακολουθούν την «πεπατημένη»
Γ. Λύρα, Φοίνικος, Πατρών, Πάρνηθος, Φιλοσόφων, Κηφισού, Νηλέως, Πλουτάρχου, Ανδρούτσου κ.α. Τα πεζοδρόμια της Νέας Κηφισιάς, πέριξ της πλατείας Ηρώων Πολυτεχνείου και της Νέας Ερυθραίας, στην περιοχή Μορτερού, διαμορφώνονται καθ’ ύψος και κατά τη βούληση του κάθε ιδιοκτήτη, έξω από νεότευκτες και υπό κατασκευή, ακριβές, ως επί το πλείστον, μεζονέτες. Ολόκληρα συγκροτήματα μεζονετών ακολουθούν την «πεπατημένη», καταλαμβάνοντας δημόσιο χώρο με την τοποθέτηση φυσικών εμποδίων. Προετοιμάζονται, μάλιστα, στο αρχικό στάδιο κατασκευής τους να υποδεχθούν κάθε είδους δέντρα, συνήθως κυπαρισσοειδή και λέιλαντ, καλλωπιστικά φυτά, ακόμη και μανόλιες, χαμηλή ή υψηλή βλάστηση, κατά τα γούστα του καθενός, που δημιουργούν ένα φυσικό φράγμα ηχομόνωσης και αστικής απομόνωσης.
Το «πεζοδρόμιό μου», φυσικά αποτελεί ποιόν του Έλληνα, μεταξύ των άλλων, ενώ στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για αισθητική μετάλλαξη και «αναβάθμιση» νοοτροπίας χρόνων, σε περιβάλλον βορείων προαστίων. Ολόκληρα συγκροτήματα κατοικιών στον Δήμο Κηφισιάς κατασκευάζονται με υπερυψωμένα πεζοδρόμια και με πράσινα εμπόδια για να μην είναι προσβάσιμα από τους πεζούς.
Το γνωστό «δεν με νοιάζει τι γίνεται έξω από την πόρτα μου», προεκτείνεται στη συγκεκριμένη περίπτωση στο «δεν με νοιάζει τι γίνεται έξω από το πεζοδρόμιό μου». Τα πεζοδρόμια, που τυπικά αποτελούν μέρος της χάραξης του δημόσιου δρόμου, θεωρούνται ως προέκταση και παραπέτασμα πολυτελών κατοικιών. Αποτελούν μέρος του κήπου τους, περιφραγμένο παρτέρι, φυσικό εμπόδιο, άβατο για περαστικούς, αδιαπέραστο από περίεργα βλέμματα.
Ένα χρόνο πριν, συνεργεία του Δήμου Κηφισιάς απομάκρυναν από κάποια πεζοδρόμια της Νέας Ερυθραίας, κυρίως, φυτά που εμπόδιζαν τη διέλευση των πεζών. Η πρωτοβουλία αυτή, όμως, δεν είχε και συνέχεια. Είχαν προηγηθεί επιστολές από την υπηρεσία Πρασίνου του Δήμου Κηφισιάς προς τους ιδιοκτήτες, ώστε να τους δοθεί η δυνατότητα να φροντίσουν οι ίδιοι για την απομάκρυνση των φυτών από το πεζοδρόμιο.
Η νομοθεσία, άλλωστε, σύμφωνα με το άρθρο 967 ΑΚ «περί κοινοχρήστων πραγμάτων», το άρθρο 2 του ισχύοντος ΚΟΚ και το άρθρ. 5 παρ. 1 του Συντάγματος, κάνει λόγο για «πράξη ποινικά κολάσιμη, που μάλιστα διώκεται αυτεπαγγέλτως σε βαθμό κακουργήματος».
