Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας του Μπους και η Χίλαρι Κλίντον στην θέση της Κοντολίζας, θιασώτες υπέρ του πολέμου στο Ιράκ, πέραν της πολεμοχαρούς συμπεριφοράς του προέδρου Κλίντον στα Βαλκάνια, έθεσαν υπό αμφισβήτηση τόσο την ανεξαρτησία του προέδρου Ομπάμα στη χάραξη της πολιτικής αλλαγής που υποσχέθηκε στο λαό, που τον υπερψήφισε, όσο και στην δυνατότητά του να τηρήσει αυτό που δήλωσε όταν παρουσίασε την Χίλαρι Κλίντον στη ΜΜΕ. ∆ηλαδή το ότι ο «πρόεδρος υπαγορεύει την εξωτερική πολιτική». Τα λόγια είναι περιττά όταν διαψεύδονται απ’ τις πράξεις. Αυτό διαβλέπουν οι ήδη συσπειρούμενες ομάδες μέσα στο κόμμα των ∆ημοκρατικών, οι οποίες διαμαρτύρονται δι’ όλων των μέσων για το συμβιβασμό που διαφαίνεται.
Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ έχει μια μακρά φιλία με τον κ. Βασίλη Κυρίτση, επίτιμο πρόεδρο του ∆ημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ στην Ελλάδα, με τον οποίο συζητά κατά περιόδους τα τεκτεινόμενα στην υπερδύναμη. ∆ιότι, είτε μας αρέσει είτε όχι, επηρεάζουν ακόμα το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Πέραν της κομματικής του ταυτότητας στις ΗΠΑ, ο κ. Κυρίτσης είναι ένας γνήσιος Έλληνας Ηπειρώτης με ότι αυτό σημαίνει, ενώ ταυτόχρονα είναι ο αντιπρόεδρος του Πανεπιστημίου της Indianapolis του παραρτήματος Αθηνών.
Ο λόγος του δεν εξαρτάται ποτέ από σκοπιμότητες, γι’ αυτό και συνεργαζόμαστε μαζί του, για την εκμαίευση της πραγματικότητας, των όσων τεκταίνονται στις ΗΠΑ, ιδίως αυτήν την μεταβατική περίοδο. Η αλλαγή προέδρου και η διεθνής οικονομική κρίση είναι τα όσα ενδιαφέρουν τον κόσμο. Εμάς όμως μας ενδιαφέρουν τα εθνικά μας θέματα, τα οποία επιτρέψαμε αμαχητί να κακοποιηθούν απ’ την απερχόμενη κυβέρνηση των ΗΠΑ. Θεωρώ ατυχία για τα εθνικά μας θέματα το ότι στο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ η διαδοχή δεν ανατέθηκε σε ικανό διπλωμάτη, που να γνωρίζει τουλάχιστον πολύ καλά το Βαλκανικό, όπως ο αντιπρόεδρος Μπάϊντερ. Αλλά οψόμεθα μετά την 20η Ιανουαρίου 2009.
Κύριε Κυρίτση, τυχερός-άτυχος πρόεδρος των ΗΠΑ ο Μπάρακ Ομπάμα. Τυχερός για την απόλυτη πλειοψηφία της εκλογής του, άτυχος διότι στα ανοιχτά πολεμικά μέτωπα που κληρονόμησε απ’ τον Μπους πρέπει να βρει άκρη, παράλληλα με την οικονομική αναταραχή που μαστίζει την Αμερική. Έχει ανάλογο οικονομικό επιτελείο για την αντιμετώπισή της; μπορεί να κάνει «κάτι» που λέμε;
Το επιτελείο είναι καλό. Η ζημιά όμως έχει γίνει. Ακριβολογήσατε προηγουμένως. Πράγματι μπορεί να κάνει κάτι. ∆εν μπορεί να κάνει θαύματα. Οι ευρωπαϊκές και ασιατικές δυνάμεις το ίδιο. Η παγκοσμιοποίηση με τα θετικά της και τα αρνητικά της έπαιξε μεγάλο ρόλο. Παγκόσμια η οικονομική αλληλεξάρτηση. Παρουσιάζεται πρόβλημα σ’ ένα σημείο και αμέσως αναδεικνύονται τα υποβόσκοντα προβλήματα στο άλλο.
Πέραν του οικονομικού προβλήματος, που λίγο ή πολύ θα αντιμετωπισθεί από όλους, εμάς στην Ελλάδα μας ενδιαφέρει τι καλύτερο θα κάνει για τα εθνικά μας θέματα. Θα καταλάβει ο πρόεδρος Ομπάμα πως για την οποιαδήποτε λύση, θα πρέπει να σεβασθεί το δίκαιο και την ιστορία της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου;
Πάλι ακριβολογήσατε. Σίγουρα περιμένουμε κάτι καλύτερο. Όχι πάρα πολλά όμως. ∆ιαπιστώνουμε ότι και οι Τούρκοι περιμένουν κάτι καλύτερο. Όχι βέβαια από φιλοτουρκική πολιτική, αλλά με την κυβέρνηση Μπους στριμωχτήκανε πολύ, όπως και εμείς άλλωστε.
Ο ίδιος ο πρόεδρος Ομπάμα και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν διάκεινται ευμενώς προς την Ελλάδα, δεν είναι όμως πολιτογραφημένοι φιλέλληνες, όπως τουλάχιστον αφήνει να εννοηθεί ο Γάλλος πρόεδρος Ν. Σαρκοζί για τον εαυτό του.
Το δυσκολότερο θέμα που είναι φυσικά το Κυπριακό, δεν φαίνεται να συγκλίνει προς κάποια κατεύθυνση. Το σαφώς ευκολότερο «Σκοπιανό», δεν νομίζω να συγκινήσει τώρα τους Αμερικανούς με τα σοβαρότερα προβλήματα. Ίσως να λυθεί εκ των ένδον με αναταράξεις στο ψευδεπίγραφο αυτό κράτος. Σημειωτέων να πω κάτι που ίσως δεν γνωρίζετε: οι Παμμακεδονικές Οργανώσεις στις ΗΠΑ δεν δέχονται την λέξη «Μακεδονία» ούτε σε σύνθετη ονομασία. Αυτό όπως και πολλά άλλα αποδεικνύουν την έλλειψη ενιαίας πολιτικής της Ελλάδος και των Ελλήνων γενικότερα, κάτι που συνιστά αιτία αναβολών και εμποδίων στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής προς τις ΗΠΑ.
∆εν είναι μόνο η παντελώς ανέντιμη εξωτερική πολιτική, που ακολούθησαν ο Μπους και η παρέα του στα Βαλκάνια. Υπάρχουν ανοιχτά μέτωπα στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη και σε διάφορα άλλα σημεία του πλανήτη. Είναι δυνατόν όλη αυτή την άκρως σοβαρή κατάσταση να μπορέσει να την αντιμετωπίσει η Χ. Κλίντον, η οποία ενέκρινε τον πόλεμο στο Ιράκ;
Έχουμε και την Βόρεια Κορέα ως πρόβλημα. Γι’ αυτήν δεν θα ξανακούσουμε σύντομα. Σίγουρα ο Ομπάμα θα τηρήσει την δέσμευσή του για αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ. Θα υπάρξουν όμως πολλές παραλλαγές και σενάρια μέχρι να γίνει κάτι διότι το πρόβλημα το σκέπτεσαι σοβαρά όταν πρέπει να ενεργήσεις και όχι προεκλογικά. Στο Αφγανιστάν τα πράγματα είναι περισσότερο περίπλοκα. Εκεί δεν μπορεί η Αμερική να «νικήσει». ∆εν μπορεί κανείς να νικήσει, ούτε οι ίδιοι οι Αφγανοί ή οι Ταλιμπάν. Αυτό το «δάνειο» των ΗΠΑ δεν μπορεί να εξοφληθεί, ούτε να μεταβιβασθεί, ούτε να χαρισθεί. Καμία πρόβλεψη λοιπόν για το Αφγανιστάν. Όσον αφορά την Χ. Κλίντον, την οποία γνωρίζω πολύ καλά προσωπικά, σας διαβεβαιώ ότι είναι πολύ αξιόλογη γυναίκα. Την υποστήριξα για να λάβει το χρίσμα με συνείδηση της αξίας της. Αν μη τι άλλο, δεν θα κάνει τις εγκυκλοπαιδικές γκάφες της Σάρας Πέιλιν, ούτε θα είναι παγκοσμίως αντιπαθής όπως η Κοντολίζα Ράις.
