Δεν υπάρχει πιο ωραία διαδικασία, από τη συμμετοχή του αναγνώστη στον προβληματισμό και τη λογική των αρθρογράφων. Αυτή τη φορά θα σας προσφέρουμε την ευκαιρία να συγκρίνετε δύο άρθρα, με το ίδιο θέμα: τη σφαγή των γυναικόπαιδων στην Γάζα. Και τα δύο δημοσιεύθηκαν στο ίδιο φύλλο της ίδιας εφημερίδας («Καθημερινή», 9.1.09). Ο πρώτος αρθρογράφος είναι τακτικός στην εφημερίδα και μας έχει απασχολήσει ξανά. Ο δεύτερος είναι τακτικός στους «New York Times» και μας έχει επίσης απασχολήσει στο παρελθόν, όπως θα θυμούνται οι προσεκτικοί μας αναγνώστες. Είναι Αμερικανοεβραίος και πιστός υποστηρικτής των ΗΠΑ, ακόμα και επί Μπους.
Διαβάστε τους και κρίνετε μόνοι σας. Εμείς δεν χρειάζεται καν να σχολιάσουμε. Καλή διασκέδαση…
Της Χαµάς τους ο χαβάς…
Του Πάσχου Μανδραβέλη
Είπαμε ότι οι δημοκρατίες είναι πιο ανεκτικές, απ’ ό, τι καθεστώτα ανεγκέφαλων φανατικών που σπρώχνουν τους λαούς στην καταστροφή, αλλά ποιο είναι το όριο της ανοχής των; Μέχρι της αυτοκαταστροφής των ίδιων των δημοκρατιών; Σύμφωνοι! Ο παλαιστινιακός λαός εξέλεξε τη Χαμάς και η επιλογή του είναι σεβαστή, αλλά αυτό σημαίνει ότι πρέπει και να τη χειροκροτούμε; Ή μήπως να τη χρηματοδοτούμε χωρίς καν να ελέγχουμε τι γίνονται τα λεφτά που στέλνουμε;
Μια από τις αριστερές μπαρούφες που άκριτα διακινούνται στον δημόσιο διάλογο είναι ότι ΗΠΑ και Ευρώπη σταμάτησαν να χρηματοδοτούν τους Παλαιστινίους μόλις αυτοί εξέλεξαν τους «τρελούς του Θεού» στην εξουσία: «Τιμωρούν τον παλαιστινιακό λαό για τις επιλογές του», είναι το σύνθημα που διαρκώς επαναλαμβάνεται μέχρι που έγινε σκληρό δόγμα. Και με αυτή τη στρεβλή λογική ρίχνουν και τις αντιευρωπαϊκές βολές: «Δεν σας τα λέγαμε εμείς; ΕΟΚ και ΝΑΤΟ είναι το ίδιο συνδικάτο. Η Ευρώπη ξεσκεπάστηκε και ακολουθεί την πολιτική των ΗΠΑ».
Το πρώτο ερώτημα, βέβαια, σ’ αυτού του τύπου τις αιτιάσεις είναι: Και τι ακριβώς έπρεπε να κάνει η Δύση μετά το ανεπιθύμητο γι’ αυτήν αποτέλεσμα; Να αυξήσει τη χρηματοδότηση; Να σκεφθεί ότι τώρα, λόγω Χαμάς, οι Παλαιστίνιοι θα έχουν περισσότερα έξοδα για ρουκέτες και θα πρέπει να δώσουν κάτι παραπάνω; Να πουν «μπράβο, παιδιά, που εκλέξατε αυτούς που θέλουν την καταστροφή του Ισραήλ και να… Εμείς δεν σας τιμωρούμε, αλλά πάρτε και κάτι επιπλέον για να εξοπλιστεί καλύτερα η Χαμάς;»
Τα παραπάνω δεν είναι σχήμα λόγου, είναι η διαμάχη που έχουν οι χρηματοδότριες χώρες με τους εκλεγμένους των Παλαιστινίων. Η Χαμάς θέλει τη βοήθεια εν λευκώ, οι χρηματοδότες θέλουν να εξασφαλίσουν ότι τα λεφτά τους δεν θα γίνονται εκρηκτικά για να ανατινάζονται παιδάκια σε ισραηλινά λεωφορεία. Κι εξάλλου, όταν ένας λαός λιμοκτονεί –κατά πώς λένε τα ελληνικά ΜΜΕ– ξοδεύεις και την τελευταία πεντάρα σε τρόφιμα, δεν αγοράζεις πυραύλους για να τους εκτοξεύεις σ’ αυτούς που σε αδίκησαν. Κινητοποιείς τον λαό να ικανοποιήσει τις ζωτικές του ανάγκες, δεν ρίχνεις το βάρος στη στρατολόγηση αμούστακων παλικαριών για να γίνουν «μάρτυρες». Οργώνεις όση γη κατέχεις, δεν φτιάχνεις τούνελ για τη μεταφορά οπλισμού.
Σε κάθε πόλεμο οργιάζει η εκατέρωθεν προπαγάνδα. Την ισραηλινή τη βλέπουμε και ορθώς την επικρίνουμε με σφοδρότητα. Αυτή έχει να κάνει κυρίως με την πολιτική τους στα κατεχόμενα. ΄Ολο δηλώνουν ότι αποσύρονται στα σύνορα του 1967 και όλο κάποιοι δικοί τους ανεγκέφαλοι επεκτείνουν τους οικισμούς.
Από την άλλη, όμως, υπάρχει και η προπαγάνδα της Χαμάς, που χρησιμοποιεί το δράμα ενός λαού για να επιτύχει τα έτσι κι αλλιώς ανεδαφικά θρησκευτικο–πολιτικά της οράματα. Η στρατηγική της είναι η θυματοποίηση των Παλαιστινίων, για να μπορούν να δείχνουν νεκρά μωρά στην τηλεόραση. Σύμφωνοι! Το Ισραήλ φέρει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για όσα γίνονται. Αλλά αυτό δεν αθωώνει τους Χανίγια και άλλους θρησκόληπτους αυτού του κόσμου.
Στην Ελλάδα, το πρόβλημα για μια ακόμη φορά είναι ο δαλτονισμός στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Είπαμε: Το πρώτο θύμα ενός πολέμου είναι η αλήθεια, αλλά τόσοι πρόθυμοι θύτες δεν υπάρχουν ούτε στα παλαιστινιακά εδάφη.
Ενίσχυση του μίσους
Η υπουργός Εξωτερικών, Τζίπι Λίβνι, από την άλλη πλευρά, η οποία αντιπαθεί τον Ολμέρτ, μίλησε για «αλλαγή συσχετισμών» στη Γάζα. Η μόνη αλλαγή συσχετισμών που βλέπω να πραγματοποιείται είναι η ενίσχυση του μίσους για το Ισραήλ. Οι 3.000 και πλέον νεκροί και τραυματίες έχουν συγγενείς, κάποιοι εκ των οποίων δεν θα διστάσουν στο μέλλον να φορέσουν γιλέκα με εκρηκτικά για να εκδικηθούν. Όσο για τον υπουργό Άμυνας και ηγέτη του Εργατικού Κόμματος, Εχούντ Μπαράκ, η μόνη του έγνοια είναι να αλλάξει την εικόνα της ειρηνικής περιστέρας που έχουν γι’ αυτόν οι περισσότεροι Ισραηλινοί, εν όψει και των εκλογών της 10ης Φεβρουαρίου. Πώς θα έπρεπε λοιπόν να απαντήσει το Ισραήλ στον φανατισμό της Χαμάς; Αναμφίβολα, έχει το δικαίωμα να αμυνθεί. Δεν έχει όμως το δικαίωμα να τινάξει στον αέρα ολόκληρη τη Γάζα. Ούτε έχει το δικαίωμα να εξαπατά τους πολίτες του για τον δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί ώστε να επικρατήσει μια μέρα η ειρήνη.
